Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ
Δεν είμαι ειδικός, ούτε θα σας
κουράσω με επιστημονικούς όρους και με αναλύσεις, που μάλλον δε βοηθάνε και
πολύ.
Είδα τη λέξη αυτή να προβάλλει
σαν τεράστιος τίτλος σε σοβαρά άρθρα εφημερίδων. Δυσλεξία. Χαμογέλασα μ' εκείνο το πικραμένο μου
χαμόγελο, που πολλές φορές εύχομαι να μην υπήρχε. Τα άρθρα μιλούσαν για τα
δυσλεξικά παιδιά, το πρόβλημα της δυσλεξίας στους νέους στην εποχή μας.
Είμαι σίγουρος πως πολλοί το
διάβασαν, αλλά ελάχιστοι ανατρίχιασαν, κι αυτό ίσως είναι το πιο
ανατριχιαστικό.
Κάλεσε κάποιος υπουργός τους
νέους να μιλήσουν. Μαθητές, σπουδαστές, να πουν τη γνώμη τους, τα προβλήματά
τους, τις ανάγκες τους, τις προτάσεις τους ίσως, ελεύθερα και πηγαία. Την
επόμενη μέρα, όλοι διαβάσαμε τα αποτελέσματα της συνάντησης, "δυσλεξία"
η εικόνα που έμεινε, η γεύση.
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και
να πούμε πολλά για τους λοβούς του εγκεφάλου, το αριστερό ημισφαίριο που
υπετρέφεται, τα πολλά και αμφίβολα εκπαιδευτικά συστήματα. Δεν είναι όμως αυτές
οι περιοχές της μελέτης μας.
Περιοχές μας είναι ο άνθρωπος, η
αμαρτία, η αγάπη του Θεού Πατέρα. Καταλαβαίνω την απορία σας. ΤΙ σχέση μπορεί
να έχουν όλ' αυτά με το θέμα μας; Υπάρχουν όμως κάποιες αλήθειες, που φέρνουν
το ένα θέμα κοντά στο άλλο. Και πρώτ' απ' όλα το τόσο γνωστό μας,
παραγνωρισμένο "πάντες ήμαρτον, και υστερούνται της δόξης του Θεού"
(Ρωμαίους γ΄ 23). Γι' αυτή τη δόξα λίγο μιλάμε, ελάχιστα ασχολούμαστε. Σαν να
μην είναι δική μας, σαν να μην είναι για μας.
Και πράγματι δεν είναι. Η ζωή
μας κυλάει χωρίς δόξα, χωρίς τη δόξα του Θεού. Οι μέρες μας, οι σχέσεις μας, η
πορεία μας, κυλάνε εδώ στη γη γιομάτες δυστυχία, ταλαιπωρία, δυσλεξία, άγνοια,
ασυνεννοησία, παραλογισμό και θάνατο.
Είναι τα προικιά του
"πάντες ήμαρτον" στη ζωή μας, στην ψυχή μας, στο μέλλον μας.
Δεν είμαι σίγουρος πως η έννοια
του "πάντες ήμαρτον" του Λόγου του Θεού είναι γνωστή σε πολλούς.
Νομίζουμε πως τη γνωρίζουμε. Τη χρησιμοποιούμε με άνεση. Όμως ελάχιστοι την
κατέχουν, ελάχιστοι έχουν αντιληφθεί το πραγματικό της νόημα σε σχέση με την
αγιότητα του Θεού.
Αμαρτία είναι ο εγωισμός μας, η
φιλαυτία μας, η αγάπη μας για τον εαυτό μας. Είναι η πρόκριση του δικού μας
θελήματος στη ρίζα της αμαρτίας, της κάθε αμαρτίας, με σύγχρονη απόρριψη του
νόμου του Θεού, της αγάπης Του, της παρουσίας Του. Μερικές φράσεις της Αγίας
Γραφής είναι πολύ κατατοπιστικές.
"περιπατούντες κατά
τας ιδίας αυτών επιθυμίας..."
(Β΄ Πέτρου γ΄ 3)
"πράττοντες τα
θελήματα της σαρκός και των διαλογισμών..."
(Εφεσίους β΄ 3)
"εστράφημεν έκαστος
εις την οδόν αυτού..."
(Ησαΐας νγ΄ 6).
Όλ' αυτά προηγούνται. Ο θερισμός
ακολουθεί και τότε δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Το μέρος το δικό μας σταματά
στη σπορά. Σπείραμε εγωισμό, πρόκληση, εναντίωση στην αγάπη του Θεού. Τώρα
είναι η ώρα της κρίσης που ξεσπά πάνω μας, στα παιδιά μας, στις επιλογές μας.
Μπορούσαμε να το αποφύγουμε, όμως δεν το θελήσαμε.
Ίσως η δυσλεξία των παιδιών μας,
των νέων μας, φαντάζει ότι είναι μικρό, το ελάχιστο ίσως, μπροστά στους
κολοσσούς, τα σύγχρονα προβλήματα. Δεν ξεχνάμε τις δεκάδες τα ερωτηματικά και
αδιέξοδα που αποδεκατίζουν τα παιδιά μας. Και δεν μπορείς να πεις ποιο είναι
χειρότερο, ποιο έρχεται πρώτο ή δεύτερο. Τα ναρκωτικά, η αμφισβήτηση, οι
χιλιάρες μηχανές στις καφετέριες; Μήπως το χειρότερο απ' όλα είναι η αδιαφορία
των νέων μας μπροστά σε κάθε αξία, κάθε ερέθισμα της ζωής;
Ο κάθε λογής "ράμπο"
τα μαζεύει τόσο εύκολα και απλοϊκά με το φτηνό του υλικό και τα παρασύρει σ'
ένα στείρο κόσμο, που τα βρίσκει κενά και διψασμένα και τα βυθίζει στο ψέμα, τα
καημένα τα παιδιά, τα παιδιά μας.
Μια δασκάλα κάλεσε τους γονείς
να τους ενημερώσει για τα παιδιά τους. "Κύριοι, τα παιδιά σας κοιμούνται
στην τάξη." Αυτό μόνο τους είπε. "...Τα μάτια τους είναι άδεια,
αδιάφορα, νυσταγμένα... η τηλεόραση τα αχρηστεύει τα παιδιά σας". Άκουγαν
οι γονείς τρομοκρατημένοι.
Και η δασκάλα; σαν να 'χε
ξεχάσει κάτι. "Έχω ένα μαθητή που δεν κοιμάται στην τάξη. Είναι ζωηρός,
χαρούμενος, το μάτι του παρακολουθεί". Έψαξε και βρήκε στο πλήθος τη
μητέρα του παιδιού αυτού, η οποία και ομολόγησε πως δεν έχουν τηλεόραση σπίτι
τους.
Και είναι τόσο δικαιολογημένη η
απορία τους, η ανησυχία τους. Αυτά τα παιδιά είναι το αύριο του κόσμου μας, οι
κοινωνίες μας, το μέλλον μας. Ποιος μπορεί να μιλήσει για καλύτερες μέρες, όταν
προεκτείνει τις γραμμές τού σήμερα, τις γραμμές της εποχής μας;
Σπείραμε εγωισμό, εναντίωση στη
σοφία, στην αγάπη του Θεού. Προκρίναμε το δικό μας θέλημα, τη σαρκολατρεία μας,
και είπαμε όχι στην αλήθεια του ζωντανού Θεού που σώζει. Τι θα θέλαμε αλήθεια
να θερίσουμε;
Εμείς μολύναμε τα παιδιά μας,
την ψυχή τους ταΐζοντάς τα με ψέμα. Εμείς φτιάξαμε τις υπερτροφικές οπτικές
ζώνες του εγκεφάλου τους, καθηλώνοντάς τα μπροστά στα "σαγόνια του
καρχαρία" και τα άλλα παρόμοια, με τις ώρες. Εμείς τα γαλουχήσαμε με ψέμα
και σκοτάδι, εμείς τα σπρώξαμε στην αμφισβήτηση, στο γκρέμισμα, στη δυσλεξία.
Παιδιά της βιντεοκασέτας και της
καφετέριας.
Παιδιά των φωτορυθμικών και της
άρνησης.
Παιδιά του ακριβού ντυσίματος
και της εντελώς κενής ψυχής.
Εμείς όμως προηγηθήκαμε με το να
διαγράψουμε το Θεό από τη ζωή μας, με το να διώξουμε το θέλημά Του από την ψυχή
μας και να προσπεράσουμε προκλητικά το δώρο Του, το ζωντανό Ιησού Χριστό. Εμείς
με τα γιομάτα συμβιβασμό χέρια μας και την πονηρή μας ψυχή.
Και ίσως τούτο είναι και το
πρώτο βήμα της επιστροφής, αν θέλουμε βέβαια και πιστεύουμε στην ανάγκη
επιστροφής μας στο ζωντανό Θεό της Αγίας Γραφής. Να ταπεινωθούμε, να
παραδεχτούμε, να αναγνωρίσουμε.
Να παραδεχτούμε πως αυτά τα
δυσλεξικά παιδιά με τα νυσταγμένα μάτια και το λεξιλόγιο των 100 λέξεων, αυτά
τα παιδιά με τα πορτοκαλί βαμμένα μαλλιά και τη συμπεριφορά που στάζει ασέβεια
και πρόκληση, είναι καρπός της δικής μας σποράς. Κι αν τα βλέπουμε να
δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ακόμα και με τον κόσμο τους, να δυσκολεύονται
να εκφραστούν, να συγκεντρωθούν, να μάθουν, να παράγουν... να ονειρευτούν,
είναι γιατί εμείς ποτέ πριν απ' αυτά δε ζήσαμε, δεν απολαύσαμε. Και τους
μεταφέρουμε το δικό μας θάνατο.
"Πάντες ήμαρτον". Αυτή
είναι η αρχή, η αιτία.
"Ημαρτήσαμεν,
ηνομήσαμεν" (Β΄ Χρονικών ς΄ 37). Αυτή είναι η κραυγή που σώζει, που
λυτρώνει, για όσους θέλουν να λυτρωθούν, να ζήσουν.
Ταπείνωση και αναγνώριση του
ζωντανού Θεού του Ουρανού στο πρόσωπο του αναστημένου Ιησού.
Υπάρχουν σήμερα και υπάρχουν
ανάμεσά μας οικογένειες που ζουν το θαύμα. Γονείς, παιδιά, συγγενείς, ζουν και
απολαμβάνουν. Τους βλέπεις και χαίρεσαι και μετά ζηλεύεις. Επειδή δεν έχεις
εσύ, επειδή δεν απολαμβάνεις τη δόξα του Θεού μέσα σου, πάνω σου, γύρω σου.
Γιατί αυτοί οι λίγοι κι όχι
εμείς... και όχι όλοι; Η απάντηση είναι μέσα στην καρδιά σου, στις επιλογές
σου, στη στάση σου απέναντι στην αγάπη του Θεού.
Είναι η γη της δουλείας.
Είναι η ξένη στέρφα γη, η γη της
ειδωλολατρίας.
Είναι η θητεία μας στην αμαρτία.
Είναι η γη του βούρδουλα, της
ατίμωσης, του βούρκου.
Είναι η γη των δακρύων, η γη της
αιχμαλωσίας.
Η Αίγυπτος είναι ο θάνατος, η
σκλαβιά της αμαρτίας.
Το λέμε όλοι και το πιστεύουμε.
Μας έβγαλε ο Κύριος από την Αίγυπτο. Με θαυμαστό τρόπο, όπως τότε το λαό του
Ισραήλ. Νίκησε τη δύναμη της αμαρτίας, πληρώθηκε το τίμημα της εξαγοράς μας από
την κυριαρχία της αμαρτίας διά του Ιησού Χριστού και μας έβγαλε από την Αίγυπτο
του θανάτου.
Ανήκει στο παρελθόν για πολλούς
από μας η Αίγυπτος. Βγήκαμε από τη γη της αμαρτίας και πορευόμαστε στη γη της
αγάπης, της δόξας, της αιώνιας παρουσίας του Θεού διά του Ιησού Χριστού. Και το
λέμε αυτό λύτρωση, το λέμε σωτηρία.
Υπάρχει όμως ακόμα ένα πολύ σοβαρό
σημείο. Βγήκε η Αίγυπτος και από την ψυχή μας;
Δεν μπορούμε να μιλάμε για
σωτηρία, για λύτρωση από την αμαρτία, όσο αγαπάμε την Αίγυπτο και επιθυμούμε με
νοσταλγία "τα ψάρια, τα αγγούρια, τα πεπόνια, τα πράσα, τα κρόμμυα, τα
σκόρδα" (Αριθμοί ια΄ 5).
Η λυτρωμένη ζωή από την αμαρτία
διά του Ιησού Χριστού έχει αυτόν το διπλό χαρακτήρα πάντοτε: "ο κόσμος
εσταυρώθη ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμον". (Γαλάτας ς΄ 14).
Μπορεί ο Κύριος να φρόντισε με
αγάπη να με βγάλει από την Αίγυπτο, πράγμα που δεν μπορούσα ποτέ να κάμω εγώ.
Αυτό είναι το δικό Του μέρος και είναι θαυμαστό, τελειωμένο. Το δικό μου μέρος
είναι να βγάλω την Αίγυπτο μέσα από την ψυχή μου, να τη μισήσω, να καταδικάσω
συνειδητά και γνήσια την Αίγυπτο με τον κόσμο της, τις υποσχέσεις της, τις προσφορές
της, τα ελκυστικά λαμπυρίσματα της σάρκας, να ξεκολλήσω την Αίγυπτο από την
καρδιά μου. Αυτό είναι δική μου ευθύνη, και αν δεν το κάμω εγώ, δε θα το κάνει
κανένας άλλος για μένα.
Νομίζω πως το μεγάλο και τραγικό
λάθος έχει ρίζες πολύ βαθύτερες. Ο σταυρός του Γολγοθά στήθηκε και πάνω πέθανε
ο Ιησούς Χριστός.
Όχι μόνο για να μας συγχωρέσει
τις παλιές μας αμαρτίες, αλλά για να μας λυτρώσει τελείως από την Αίγυπτο. Ο
σταυρός, το αίμα, το άδειο μνήμα, η δύναμη της αναστημένης ζωής, μας χαρίστηκαν
από το ζωντανό Θεό για να μας βγάλει από την Αίγυπτο, αλλά και για να βγάλει
την Αίγυπτο από μέσα μας.
Με το να περιορίσουμε με πονηριά
την ενέργεια του σταυρού του Χριστού μονάχα στη συγχώρεση των αμαρτιών μας,
δείχνουμε πόσο μακριά από την αλήθεια είμαστε, πόσο έξω από το Φως βρισκόμαστε.
Το πιο ανησυχητικό σημείο είναι
να βλέπεις ανθρώπους να θέλουν το Χριστό για να περνάνε καλά στην Αίγυπτο. Να
τους ευλογεί, να τους βολεύει, να τους συγχωρεί, να τους φυλάει, να ανοίγει τις
πόρτες. Αυτό μπορείς να το καταλάβεις καλά ακούγοντας τις προσευχές τους. Δεν
ακούς τίποτα για πόθους αγιασμού, ολόκληρης ζωής, λυτρωμένης ζωής. Και είναι
τραγικό να βλέπεις ψυχές αλύτρωτες, παρ' όλα όσα ακούνε και γνωρίζουν.
Είναι τρομερό να βλέπεις ψυχές
να θέλουν το Θεό σύμμαχό τους στη γη της ειδωλολατρίας, αντί να Του παραδοθούν
να τους βγάλει έξω από την Αίγυπτο, στη γη της αιώνιας δόξας και χαράς.
Ο Ιησούς Χριστός μας χαρίστηκε
για να μας βγάλει από την Αίγυπτο, αλλά και να ξεριζώσει την Αίγυπτο από την
καρδιά μας.
Ο ζωντανός Ιησούς ήρθε να
"άρει" την αμαρτία, να "καταστρέψει" τα έργα του διαβόλου
μέσα μας, πάνω μας, γύρω μας.
Χρειάζεται να το καταλάβουμε
καλά. Το σχέδιο της αγάπης του Θεού διά της σωτηρίας του Ιησού Χριστού είναι να
μας βγάλει τελείως από την Αίγυπτο. Ποτέ δε θα δεχτεί ο Άγιος Κύριος της αγάπης
να συγκατοικήσει μαζί μας και να μας ευλογεί στη γη της σαρκολατρείας, του
θανάτου.
Σωτηρία είναι να βγεις έξω από
τη γη της αμαρτίας.
Λύτρωση είναι να μη ζεις πλέον
για τον εαυτό σου, για τις επιθυμίες σου, τα είδωλα στην ψυχή σου.
Αγιότητα είναι να αποχωριστείς
από τον κόσμο της αμαρτίας, για να ανήκεις στο ζωντανό Θεό και να "μη
εγγίσης ακάθαρτον" (Β΄ Κορινθίους ς΄ 17).
"Ουδείς δύναται δύο κυρίους
να δουλεύη" (Ματθαίος ς΄ 24). Δε γίνεται τον Κύριο και τον κόσμο. Δε
γίνεται τα άγια του Κυρίου και την Αίγυπτο μαζί.
Ο Λόγος του Θεού φωνάζει,
"ενθυμείσθε την γυναίκα του Λωτ" (Λουκάς ιζ΄ 32) για τις μέρες μας
τις σκληρές του Τέλους. Γιατί και η γυναίκα του Λωτ είχε βγει από τα Σόδομα,
όμως τα Σόδομα δεν είχαν βγει από την ψυχή της. Η καρδιά της είχε προκρίνει τα
Σόδομα και ήταν κολλημένη στις επιθυμίες της. Και όπως ήταν φυσικό είχε την
τύχη των Σοδόμων. (Γένεση ιθ΄ 26).
Αίγυπτος σημαίνει αμαρτία.
Αίγυπτος σημαίνει θάνατος.
Ποτέ δε βγήκε η Αίγυπτος από
μέσα από την ψυχή τους και μείναν στην έρημο... όλοι... και πέθαναν... τους
σκότωσε η αμαρτία που αγαπούσαν και επιθυμούσαν... και δεν μπήκε ούτε ένας στη
γη των υποσχέσεων του Θεού από το λαό το δούλο στις επιθυμίες.
"Ο Κύριος, αφού
έσωσε τον λαόν εκ γης Αιγύπτου,
απώλεσεν ύστερον τους μη
πιστεύσαντας"
(Επιστολή Ιούδα, 5).
Άκουσα κάποιον πιστό άνθρωπο να
λέει στενοχωρημένος για κάποιον άλλο "δυστυχώς είναι ακόμα στην
Αίγυπτο..." Δεν έχει σημασία αν κι αυτού του συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες κι
αν το έργο της χάρης του θεού μπορεί κι αυτόν να τον φυγαδεύσει από την
αμαρτία. Αυτός όμως ακόμα αγαπάει την Αίγυπτο, είναι ακόμα στην Αίγυπτο.
Με πικρία αλλά και τρόμο
διακρίνει κανείς πως είναι πάρα πολλοί αυτοί που, ενώ ομολογούν πως ο Κύριος
τους έβγαλε από την Αίγυπτο, νοσταλγούν και επιδιώκουν να περνούν εδώ κάτω όπως
στην Αίγυπτο, με τα φαγητά της Αιγύπτου, τις διασκεδάσεις και την ειδωλολατρία.
Βέβαια πηγαίνουν σε κάποια
εκκλησία, ακούνε κάποια κηρύγματα και συμφωνούν με κάποιες αλήθειες. Όταν
κοιτάξεις μέσα στην ψυχή τους, θα δεις ότι "επιθυμούν κρέας" και το
ζητούν από το Θεό, με τρόπο καλυμμένο βέβαια, σαν αυτό που τρώνε οι άλλοι
γύρω... σαν αυτό που προσφέρει η αμαρτία.
Και νομίζουν πως με το να
μπαινοβγαίνουν σε μια εκκλησία, με το να κάνουν κάποιες προσευχές, κάποιο έργο,
ότι είναι τακτοποιημένοι και σωστοί.
"Και απώλεσεν άπαντας"
μας λέει ο Λόγος του Θεού γι' αυτές τις περιπτώσεις της πρόκλησης (Λουκάς ιζ΄
27).
Το Θεό δεν μπορούμε να Τον
ξεγελάσουμε με σχήματα εξωτερικά, δεν μπορούμε να Τον εξαπατήσουμε με λόγια και
πονηρά παντρέματα συμβιβασμού.
Έξω από την Αίγυπτο σημαίνει
Αίγυπτος σταυρωμένη για μας, πεθαμένη, αηδιασμένη, τελειωμένη υπόθεση για μας,
χωρίς κρυφοκοιτάγματα, χωρίς "επεθύμησεν επιθυμίαν" (Αριθμοί ια΄ 4).
Διαφορετικά θα επιτρέψει ο
Κύριος αυτό που λαχταρά η ψυχή σου, αλλά θα σου βγει από τη μύτη, θα σου βγει
ξινό... αυτό το ίδιο θα σε σκοτώσει.
Γιατί η αμαρτία σκοτώνει.