Οι μέρες μας, το Τέλος!
Ένα χαρτονόμισμα των 50 ευρώ
συναντήθηκε με ένα κέρμα του ενός ευρώ και πιάσαν την κουβέντα.
Καλώς τον, λέει πρόσχαρα το
χαρτονόμισμα των 50 ευρώ στο ένα ευρώ, καιρό έχω να σε δω, χαθήκαμε.
Γεια σου, λέει και το κέρμα,
χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, πού ήσουν όλο αυτόν τον καιρό;
Α, απάντησε χαρούμενο το
χαρτονόμισμα στο κέρμα, έχω γυρίσει όλο τον κόσμο σχεδόν. Έχω πάει στα καλύτερα
ξενοδοχεία, στα μεγαλύτερα εστιατόρια του κόσμου, ταξιδεύω με τις μεγαλύτερες
αεροπορικές εταιρίες, περνάω από τα πιο γνωστά αεροδρόμια του κόσμου. Έχω
περάσει από τα πιο γνωστά πολυκαταστήματα της Ευρώπης και τις πιο γνωστές
μπουτίκ. Αυτή την εβδομάδα να σκεφτείς ήμουν στο καινούριο καζίνο της πόλης με
το ξενοδοχείο, τις πισίνες και τα εστιατόρια... Εσύ τι κάνεις, πού βρίσκεσαι,
πώς περνάς; ρώτησε τελειώνοντας το χαρτονόμισμα το κερματάκι του ενός ευρώ.
Εγώ, λέει το κέρμα, ήμουν σε μια
εκκλησία, μετά πήγα σε άλλη εκκλησία, μετά πέρασα σε μια άλλη εκκλησία, μετά
στην τάδε εκκλησία και στην τάδε εκκλησία και από εκεί σε μια άλλη εκκλησία...
Μια στιγμή, μια στιγμή! Φώναξε
παραξενεμένο το χαρτονόμισμα των 50 ευρώ, σε ακούω και λες, λες εκκλησία,
εκκλησία, εκκλησία... τι είναι εκκλησία;
Μπροστά στα μάτια του Θεού οι
αξίες ανακατανέμονται και επαναξιολογούνται. Τα μεγάλα δεν είναι πια μεγάλα,
και τα μικρά στα μάτια των ανθρώπων έχουν μεγάλη αξία και δύναμη στα μάτια του
Κυρίου και αποκτούν ευλογία και δόξα. Άλλωστε όλοι το ξέρουμε πως αυτό που
μετράει είναι η γνώμη, η εκτίμηση του Θεού και όχι των ανθρώπων. Είναι όμως
γεγονός ότι οι μέρες μας είναι μέρες κακές και δύσκολες, γιατί οι καρδιές των
ανθρώπων είναι σκληρές, γεμάτες εγωισμό και φιλαυτία.
Θυμήθηκα το θαυμάσιο εδάφιο του
ψαλμωδού
"Κάλλιον το ολίγον του
δικαίου,
παρά ο πλούτος πολλών
ασεβών"
(Ψαλμός λζ΄ 16)
Δικαιολογημένα λένε και ξαναλένε
μερικοί ότι εκείνη την ημέρα θα έχουμε εκπλήξεις στον Ουρανό, μεγάλες
εκπλήξεις, μπροστά στο βήμα του Κυρίου. Μήπως όμως και από τούτη τη ζωή δεν
έχουμε εκπλήξεις;
Ας κοιτάξουμε μέσα μας, βαθιά
και ας εξετάσουμε σε ποια θέση έχουμε τον Κύριο στη ζωή μας. Είναι ο πρώτος και
ο μόνος, είναι ό,τι καλύτερο και πολυτιμότερο έχουμε στη ζωή μας; Μήπως είναι
πίσω πίσω και κάτω κάτω; Για σκέψου, 50 ευρώ δεν πέρασαν ποτέ από την εκκλησία.
Οι μέρες μας, το Τέλος... αυτό
ήρθε στο μυαλό μου και συμφώνησα. Οι άνθρωποι ζουν για τον εαυτό τους.
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά εγώ
πάντα φοβόμουνα τις παραποιήσεις και τις απομιμήσεις. Ειδικά όταν πρόκειται για
το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Σωτήρα μας, και μάλιστα στις μέρες μας τις
κακές του Τέλους, ο κίνδυνος είναι μεγάλος και άμεσος. Για ποιον κίνδυνο μιλάω;
Διαβάστε αργά, προσεκτικά τα παρακάτω και πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου.
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που μπορεί να περιμένει".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που μόνο χαϊδεύει".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που μόνον ανέχεται και μόνο συγχωρεί".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που δεν έγινε ποτέ Κύριος στη ζωή μας".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος των παροχών και των πλούσιων ευλογιών".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που δεν διαμαρτύρεται για ο,τιδήποτε κάνουμε και το βλέπει στη ζωή
μας".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος "ο
Κύριος που μόνο δίνει και δε ζητάει".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος "ο
Κύριος που έχουμε ξεχάσει το σταυρικό Του θάνατο για τις αμαρτίες μας στο
Γολγοθά".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος "ο
Κύριος που κατοικεί στο μυαλό μας, στα συναισθήματά μας, στις προθέσεις μας και
όχι στην καρδιά μας".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος "ο
Κύριος που νομίζουμε ότι φαρδαίνει το δρόμο για χάρη μας".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που ανέχεται να βεβηλώνεται το Ευαγγέλιο της χάρης Του χωρίς να
διαμαρτύρεται".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Κύριος που νομίζουμε ότι μπορούμε να Τον ακολοθούμε χωρίς κόστος, χωρίς
θυσία, χωρίς σταυρό".
• Είναι μεγάλος κίνδυνος να
θέλουμε να ακολουθήσουμε το Χριστό ζωντανοί, χωρίς να είμαστε συσταυρωμένοι και
συναναστημένοι.
• Είναι μεγάλος κίνδυνος ο
"Ιησούς Χριστός δικής μας επινόησης και δικής μας επιλογής"... επειδή
έτσι μας βολεύει ή μας διευκολύνει.
Γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος; Μα
γιατί τέτοιος Χριστός δεν υπάρχει πουθενά. Είναι κάλπικος, είναι νόθος, είναι
απομίμηση. Είναι μεγάλος κίνδυνος να πιστεύεις έναν Χριστό που δεν υπάρχει, να
στηρίζεσαι σε έναν Χριστό που δεν είναι αληθινός και να νομίζεις ότι ακολουθείς
έναν Χριστό, που δεν έχει καμία σχέση με τον ζωντανό και γνήσιο Κύριο της
σωτηρίας, και είναι μεγάλος κίνδυνος για δύο λόγους.
Πρώτα γιατί αυτός ο
παραποιημένος Χριστός αρέσει, βολεύει, διευκολύνει και επομένως δύσκολα
αποφασίζει κάποιος να Τον αλλάξει ή να εξετάσει την πορεία του με βάση την
Καινή Διαθήκη. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο σημείο. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος,
γιατί οι προεκτάσεις και οι συνέπειες είναι αιώνιες και μη αναστρέψιμες. Αυτός
είναι ο λόγος που το Άγιο Πνεύμα του Κυρίου μάς παροτρύνει:
"εαυτούς εξετάζετε, αν ήσθε
εν τη πίστει·
εαυτούς δοκιμάζετε"
(Β΄ Κορινθίους ιγ΄ 5)
Ας το κάνουμε αυτό, και μάλιστα
συστηματικά, γιατί ο κίνδυνος είναι μεγάλος.
Η ιστορία της ζωής ενός
ανθρώπου σε 5 κεφάλαια
(συμβολικό)
Κεφάλαιο 1ο
Περπατάω στο δρόμο.
Υπάρχει ένας βαθύς λάκκος
σκαμμένος.
Πέφτω μέσα.
Είμαι χαμένος, χωρίς βοήθεια,
χωρίς ελπίδα.
Δεν είναι δικό μου το λάθος.
Μου παίρνει χρόνια να βρω τρόπο
να βγώ από εκεί μέσα.
Κεφάλαιο 2ο
Περπατάω στο δρόμο.
Υπάρχει ένα βαθύς λάκκος
σκαμμένος.
Κάνω πως δεν τον βλέπω, δε με
απασχολεί.
Πέφτω μέσα.
Δεν το πιστεύω ότι είμαι πάλι
στην ίδια κατάσταση.
Αλλά δεν είναι δικό μου το
λάθος.
Κεφάλαιο 3ο
Περπατάω στο δρόμο.
Υπάρχει ένας βαθύς λάκκος
σκαμμένος.
Το βλέπω ότι είναι εκεί.
Πέφτω ξανά μέσα. Από συνήθεια
πια...
Τα μάτια μου είναι ανοιχτά.
Ξέρω πολύ καλά πού βρίσκομαι.
Το λάθος είναι δικό μου.
Προσπαθώ και βγαίνω από το λάκκο
όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Κεφάλαιο 4ο
Περπατάω στο δρόμο.
Υπάρχει ένας βαθύς λάκκος
σκαμμένος.
Πηγαίνω από το πλάι, τον
αποφεύγω.
Κεφάλαιο 5ο
Αλλάζω δρόμο.
"Ο αδελφός μου ο Παύλος
Β.Χ. ήταν δόκιμος αξιωματικός στο πλοίο "Βασίλισσα Όλγα" στον πόλεμο
του 1944. Αυτό το πλοίο βυθίστηκε από το βομβαρδισμό των γερμανικών αεροπλάνων,
λίγο πριν την απελευθέρωση έξω από τη Λέρο.
Ο κυβερνήτης του πλοίου είχε
φωνάξει τον αδελφό μου και του είπε "επιθεωρήσατε στεγανότητα
διαμερισμάτων". Ο Παύλος είπε "μάλιστα" στον κυβερνήτη,
χαιρέτησε και έφυγε. Δεν είχε απομακρυνθεί παρά ελάχιστα βήματα, όταν έπεσε η
βόμβα που σκότωσε τον κυβερνήτη του πλοίου. Σε λίγο το πλοίο άρχισε να
βυθίζεται. Το πλήρωμα όλο έπεσε στη θάλασσα για να σωθεί.
Έπεσε και ο αδελφός μου και
βρέθηκε στη θάλασσα με δυο συμμαθητές του, τον ένα δεξιά του και τον άλλο
αριστερά του. Μέσα στον πανικό που επικρατούσε εκείνη την ώρα κανένας δεν
πρόσεξε το βαρύ κατάρτι που κόπηκε και έπεσε με ορμή επάνω στον ένα συμμαθητή.
Τον σκότωσε. Και ένα άλλο κομμάτι από το κατάρτι έπεσε και σκότωσε τον άλλο
συμμαθητή του Παύλου. Ο ίδιος δεν έπαθε τίποτα.
Όταν γύρισε στο σπίτι μας, μας
τα διηγήθηκε όλα και μας είπε καθαρά ότι ένα αόρατο χέρι τον άρπαξε και τον
έβγαλε στη στεριά. Ο ίδιος ομολόγησε ότι ήταν οι προσευχές στο Θεό του πιστού
πατέρα του που τον έσωσαν και τις δυο φορές σε εκείνο το φρικτό ναυάγιο".
Τέρψη Διαμαντοπούλου
Ευχαριστούμε
Τα υψωμένα χέρια είναι δύναμη
Τα υψωμένα χέρια κάνουν θαύματα.
Τα υψωμένα χέρια κινούν τις
δυνάμεις του Ουρανού.
Τα υψωμένα χέρια αλλάζουν την
πορεία των γεγονότων.
Τα υψωμένα χέρια δεν έχουν όρια
και περιορισμούς.
Ο κόσμος μας, οι μέρες μας, οι
συγγενείς μας, τα παιδιά μας, έχουν ανάγκη όσο τίποτα άλλο τα υψωμένα χέρια της
προσευχής και της πίστης, που αποδεσμεύουν τα θαύματα της αγάπης και της δόξας
του Κυρίου μας.
Μήπως να δοκιμάζαμε;