Ποσάκις

"Ποσάκις ηθέλησα... και δεν ηθελήσατε..."

(Ματθαίος κγ΄ 37)

Κατηγορούν το Θεό της Βίβλου ότι είναι σκληρός στις κρίσεις Του και αναφέρονται σε μερικά περιστατικά της Αγίας Γραφής. Τότε με τον κατακλυσμό του Νώε. Τότε με τα Σόδομα και τα Γόμορα.

Θυμάμαι, πριν πενήντα τόσα χρόνια, ήταν κάποιος που λεγόταν Τανάγρας πνευματιστής, με δικές του κοσμοθεωρίες. Αυτός έκανε ομιλίες στο αμφιθέατρο της Νομικής, στην οδό Σίνα, και κατηγορούσε ανοιχτά το Θεό.

Και έπειτα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Μαρκ Τουαίν, που και αυτός ειρωνεύεται και κατηγορεί ανοιχτά το Θεό για σκληρότητα. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Ένα πλήθος ολόκληρο.

Όλοι αυτοί και όσοι φιλοξενούν παρόμοιες σκέψεις αδικούν το Θεό.

Όλοι αυτοί, κατά βάθος ποτέ δε γνώρισαν σωστά το Θεό.

Όλοι αυτοί ποτέ δεν έλαβαν όσα ο Θεός προσφέρει στον άνθρωπο, ποτέ δεν έδειξαν διάθεση κοινωνίας μαζί Του.

Έκανε πάρα πολλά ο Θεός για τον άνθρωπο και έβαλε στη διάθεσή του τόσες δυνάμεις και εξουσίες, που, αν ακολουθούσαμε το μόνο σωστό δρόμο γνωριμίας μαζί Του, το δρόμο της πίστης, θα μέναμε κατάπληκτοι.

Στην Παλαιά Διαθήκη, στον Ησαΐα λέει, προκαλώντας διάλογο, ο Θεός: "Τι ήταν δυνατόν να κάμω έτι... και δεν έκαμον;" (Ησαΐας ε΄ 4). Προκαλεί να Τον κατηγορήσουμε βάσει στοιχείων για παραλείψεις, μα μια τέτοια κατηγορία δεν μπορεί να θεμελιωθεί. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, η προσωποποίηση της αγάπης του Θεού, μας λέει ότι "μέχρι τέλους ηγάπησεν αυτούς" (Ιωάννης ιγ΄1). Δηλαδή η αγάπη Του εξάντλησε όλα τα δυνατά όρια και έφτασε στην άκρη.

Και επαναλαμβάνει ότι "μεγαλυτέραν ταύτης αγάπην δεν έχει ουδείς, του να βάλη την ψυχήν αυτού" (Ιωάννης ιε΄ 13).

Υπάρχει κάποιο μεγάλο δράμα. Και αυτό το δράμα είναι στην καρδιά του Θεού, που η αγάπη Του δε γίνεται αποδεκτή και δε βρίσκει ανταπόκριση στην καρδιά του ανθρώπου. Ω, να μπορούσαμε για λίγο να μπούμε μέσα στην καρδιά του Θεού και να ζήσουμε το μεγάλο Του αυτό δράμα.

Η αγάπη φέρνει πόνο και αγωνία σ' αυτόν που την έχει. Εάν δεν πονάς και δεν ανησυχείς για κάποιον, μη λες ότι τον αγαπάς.

Η αγάπη βλέπει μακριά και προμαντεύει, προφητεύει το μέλλον στο αντικείμενό της. Η αγάπη βιώνει και ζει την πραγματικότητα του αγαπώμενου και ταυτίζεται μαζί του.

Ο Κύριος από έξω έμπαινε στην Ιερουσαλήμ και την έβλεπε από κάποιο ύψωμα ολόκληρη. Πονεμένα κούνησε το κεφάλι και είπε: "Πόσες φορές θέλησα να σας μαζέψω κάτω από τα φτερούγια Μου, όπως η όρνιθα μαζεύει τα μικρά της, μα δεν θελήσατε".

Το παράδειγμα της όρνιθας με τα μικρά της δεν είναι στην τύχη παρμένο. Αυτό που συμβαίνει με την όρνιθα δεν συμβαίνει σε κανένα άλλο ζώο από τα γνωστά στον οικιακό μας χώρο.

Η όρνιθα τα μικρά της με τα φτερούγια της τα καλύπτει τελείως. Έτσι είναι και οι πιστοί του Κυρίου. Καλύπτονται πλήρως από Αυτόν και την αγάπη Του. Από κάθε πλευρά. Η αγάπη Του δεν αφήνει τίποτα ακάλυπτο μέσα στη ζωή μας.

Η όρνιθα τα μικρά της κάτω από τα φτερούγια της τα θερμαίνει και τους προσφέρει μια ατμόσφαιρα τόσο οικεία. Θυμάμαι ένα παιδάκι, που σαν έμπαινε μέσα στο κρεβατάκι του έλεγε πως μύριζε "μανούλα". Η όρνιθα στα μικρά της, έτσι όπως είναι κάτω από τα φτερούγια της, τους παρέχει την ευκαιρία να ζουν και να ακούνε την καρδιά της. Τόσο κοντά της βρίσκονται.

"Ποσάκις ηθέλησα..."

Οι προσπάθειες της αγάπης του Θεού για να μας κερδίσει δεν έγιναν μια φορά, αλλά πολλές φορές. Πάρα πολλές φορές.

Όσοι μπήκαν μέσα στην αγάπη Του και την οικειοποιήθηκαν, τώρα ζουν, ζούμε, κάτω από τόσο διαφορετικές συνθήκες. Η αγάπη του Κυρίου μας είναι το μοναδικό μας κεφάλαιο. Αυτό και μόνο είναι το κεφάλαιό μας. Η αγάπη του Κυρίου μας στην εκτίμησή μας βαραίνει περισσότερο και από αυτή την ίδια τη ζωή μας.

Η αγάπη του Κυρίου μας είναι το μόνο ενδιαφέρον θέμα μέσα στη ζωή μας.

Όποιος κατηγορεί το Θεό για σκληρότητα και έλλειψη αγάπης, ποτέ δε θα έσκυψε να μελετήσει το μεγάλο δράμα της θυσίας του Κυρίου μας πάνω στο σταυρό. Εκείνα τα καρφιά. Εκείνο το χυμένο αίμα. Εκείνη η εγκατάλειψη.

"Ποσάκις ηθέλησα... μα δεν ηθελήσατε".

Δεν είναι αρκετό να θέλει ο Θεός, να αγαπά ο Θεός, να θυσιάζεται ο Θεός. Πρέπει και εμείς να θέλουμε να αποδεχθούμε την αγάπη Του. Το αποτέλεσμα από αυτή τη σύγκρουση των δύο αυτών θελήσεων, του Θεού και του ανθρώπου, και από την αρνητική στάση του ανθρώπου είναι αυτό που αναγγέλλει ο Κύριος: "Ιδού ο οίκος σας αφήνεται έρημος".

Η λέξη αυτή "έρημος" δε μου αρέσει καθόλου και με τρομάζει.

Έρημος σημαίνει απουσία.

Έρημος σημαίνει απόσυρση.

Έρημος σημαίνει απόσυρση του Θεού από τη ζωή μας.

Λείπει ο Θεός και η αγάπη Του από μέσα από τη ζωή μας.

Ο απ. Παύλος το ίδιο πράγμα αναφέρει, λέγοντας "χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα" (Εφεσίους β΄ 12).

Πόσο τα λόγια αυτά δίνουν μια εικόνα του κόσμου μας σήμερα, με την πασίδηλη απουσία του Θεού από την καθημερινή μας ζωή.

Η έρημος με τρομάζει. Στη σκέψη μου έρχονται κάτι εικόνες από ερήμους, γεμάτες μόνο από άμμο. Ή άλλες, που δίνουν μια παρουσίαση της Γης μας μετά από πυρηνική καταστροφή.

Ας μη νομίζουμε πως η απουσία του Ιησού Χριστού είναι κάτι που μπορεί να προσπερασθεί. Ο Ιησούς, λίγο πριν ανεβεί στο σταυρό, είπε:

"Εδόθη εις Εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης"

(Ματθαίος κη΄ 18).

Τι απομένει όταν αποσυρθεί ο Χριστός; Είναι το πιο τρομερό που θα μπορούσε να συμβεί. Το χειρότερο.

Όταν αποσυρθεί ο Θεός, τότε απομένει σε άλλες σκοτεινές δυνάμεις να κυριαρχήσουν. Ο άνθρωπος απομένει έρμαιο σκοτεινών δυνάμεων.

Πολύ μου θυμίζουν τα λόγια αυτά την εποχή μας. Αρνήθηκε το Θεό και ιδού αφήνεται ο κόσμος, αφήνεται στην ερήμωση. Η ατμόσφαιρα σε όλα τα πλάτη, αυτά που συμβαίνουν, θυμίζουν ερήμωση.

Όταν βάλουμε αυτές τις δυο λέξεις δίπλα δίπλα "ποσάκις" και "ερήμωση", βγαίνει κάτι το τρομερό.

Μήπως το ποσάκις δείχνει ότι έχει εξαντλήσει τα όριά Του; Μα κάποτε το ποσάκις φτάνει σε κάποιο τέλος. Δεν μπορεί αδιάκοπα, χωρίς τέρμα να λειτουργεί.

Φαίνεται από διάφορες πλευρές αν κοιταχθεί το θέμα, ότι τα όρια εξαντλούνται.

Υπάρχει στην Αποκάλυψη μια αναφορά στην Ιεζάβελ που λέει:

"έδωκα εις αυτήν καιρόν να μετανοήση... και δεν μετενόησεν"

(Αποκάλυψη Ιωάννου β΄ 21).

Και για τη μετάνοια υπάρχουν κάποια χρονικά όρια, που άμα ξεπεραστούν τότε δεν απομένει έλεος πια.

Αυτά τα λόγια λέγονται για έθνη.

Αυτά τα λόγια λέγονται για οικογένειες.

Αυτά τα λόγια λέγονται για άτομα.

Μπορεί ακόμα επάνω σου να υπάρχει κάποια χάρη του Θεού, από κάποιες προσευχές πιστών και αγίων ανθρώπων, μα, αν η αρνητική σου στάση, το "δεν ηθέλησες" συνεχισθεί, τότε, ποιος ξέρει, μπορεί να πλησιάσει η ώρα της ερήμωσης.

Εσχατολογικά