Σκέψεις για τις 25 Δεκεμβρίου...
Θα σας έχει συμβεί να ακούσετε ή να διαβάσετε κάτι
που συνηθίζεται πολύ στις μέρες μας σε εκπομπές ή σε άρθρα, «σαν σήμερα πριν 30
χρόνια…, σαν σήμερα πριν 20 χρόνια…» ή κάτι παρόμοιο. Η αναφορά, βέβαια, αυτή
στο κοντινό, αλλά συνήθως το μακρινό παρελθόν δε γίνεται για μικρά, ασήμαντα ή
τυχαία γεγονότα ή πρόσωπα. Σαν σήμερα πριν 30 χρόνια γεννήθηκαν οι Μπητλς, θα πει κάποιος.
Σαν σήμερα πριν 20 χρόνια το
πρώτο διαστημόπλοιο προσσεληνώθηκε στο φεγγάρι… Σαν σήμερα… σαν σήμερα…
Τι θα λέγατε αν διαβάζατε: «σαν
σήμερα πριν πολλά χρόνια γεννήθηκε ο θάνατος!» Παράξενο και άγνωστο, αλλά
ενδιαφέρον. Σίγουρα αφορά όλους μας, όλους μάς αγγίζει. Τα διαστημόπλοια, οι
εφευρέσεις, οι ανακαλύψεις, η διώρυγα του Σουέζ, οι Μπητλς
μπορεί να μη μας αφορούν άμεσα. Είναι Ιστορία, είναι ανάμνηση. Όμως ο θάνατος
είναι δικός μας, είναι για μας, είναι σήμερα, αύριο, δίπλα μας, κοντά μας.
Η πρώτη σκέψη, και μάλιστα πέρα για πέρα σωστή, είναι
ότι ο θάνατος δεν υπήρχε στη ζωή του ανθρώπου. Από κάποιο σημείο και μετά
άρχισε να υπάρχει. Μπήκε στη ζωή μας απρόσκλητος και εχθρικός. Το θάνατο δεν
τον έπλασε ο Θεός. Τον κάλεσε και τον έφερε στη ζωή του, στην ψυχή του ο ίδιος
ο άνθρωπος με την ανυπακοή του εγωισμού του, της φιλαυτίας του, την ασέβεια και
απείθεια της καρδιάς του, την ανταρσία του εναντίον του Κυρίου.
Όμως, διαβάζοντας παρακάτω τις αναδρομικές αναφορές
στα μεγάλα γεγονότα της Ιστορίας τα πρόσωπά μας φωτίζονται. «Σαν σήμερα, πριν
2000 χρόνια περίπου γεννήθηκε η Ζωή». Ήρθε στη γη μας ο Ιησούς Χριστός με
ανθρώπινα ρούχα, να ζήσει ανάμεσά μας «για να ζητήσει και να σώσει τον χαμένο
αμαρτωλό», (Λουκάς ιθ΄ 10).
Έτσι απάντησε ο Θεός Πατέρας στην ανταρσία του
αμαρτωλού ανθρώπου εναντίον Του. Αυτή ήταν «η αντίδραση» του Θεού στην απόρριψή
Του από τον αμαρτωλό κόσμο μας.
Σαν σήμερα γεννήθηκε η Ζωή, η αληθινή ζωή, η αιώνια
ζωή, η λυτρωμένη ζωή, η ζωή της νίκης, της χαράς, της δόξας. Η ζωή χωρίς
θάνατο, χωρίς αμαρτία, χωρίς πόνο. Ο ζωντανός Ιησούς Χριστός μέσα μας είναι
αυτή η νέα ζωή.
Υπάρχει όμως ένα ακόμα σοβαρό
σημείο. Το να λέμε έτσι αόριστα «σαν σήμερα… σαν σήμερα…» με γενικόλογες
αναφορές στην Ιστορία, στο παρελθόν, δε λέει τίποτα και σίγουρα δεν μπορεί να
βοηθήσει τον άνθρωπο στην ανάγκη του αυτή η θέση. Το μυστικό είναι να μπορείς
να πεις «σαν σήμερα γεννήθηκε η Ζωή μέσα μου, σαν σήμερα νικήθηκε ο θάνατος της
αμαρτίας μέσα μου, σαν σήμερα ο Ιησούς Χριστός έγινε Σωτήρας, Λυτρωτής και
Κύριός μου!». Αυτό είναι η μεγάλη επιτυχία αυτής της ζωής, με προεκτάσεις και
συνέπειες, ισόβιες και αιώνιες. Και για να γίνει αυτό πραγματικότητα, ένας
είναι ο δρόμος. Μετάνοια για τις αμαρτίες μας με ταπείνωση και πίστη, ώστε να
μεταφερθεί ο Ιησούς Χριστός μέσα μας, στην καρδιά μας, ώστε να μη ζούμε πια
εμείς, να μη ζούμε για τους εαυτούς μας, αλλά να ζει ο Χριστός μέσα μας, να
μορφώνεται επάνω μας κι εμείς να ζούμε τη ζωή Του.
Τότε και μόνον τότε θα μπορούμε με χαρά και καμάρι να
ομολογούμε κι εμείς ανάμεσα στους ανθρώπους: «σαν σήμερα μεταφέρθηκα από το
θάνατο στη ζωή (Ιωάννης ε΄ 24) και από το σκοτάδι στο φως» (Εφεσίους
α΄ 13) χωρίς κατ’ ανάγκην να είναι Χριστούγεννα.