Aπώλεσε τη ζωή του για τον Χριστό!
Ο Τζαίημς Χάτσον Τέηλορ γεννήθηκε σε ένα χριστιανικό
σπίτι στην Αγγλία. Αυτό το σπίτι ήταν καθημερινά γεμάτο με ζήλο για τον Χριστό.
Όταν γεννήθηκε το 1832, οι γονείς του είχαν προσευχηθεί: «Κύριε, αν μας
χαρίσεις ένα γιο, είθε να εργαστεί για σένα στην Κίνα.»
Η προσευχή αυτή απαντήθηκε το 1854. Έχοντας αφιερώσει
χρόνια στη μελέτη της Ιατρικής και της Θεολογίας, ενώ παράλληλα μάθαινε
πολύτιμα μαθήματα εξάρτησης από τον Κύριο, ο Τέηλορ ταξίδεψε με πλοίο για την
Κίνα, για να εργαστεί εκεί ως πρέσβης του Ιησού Χριστού.
Για έξι χρόνια εργάστηκε στη Σαγκάη και το Νίγκπο.
Έπειτα επέστρεψε στην Αγγλία, όπου μετέφρασε την Καινή Διαθήκη στη διάλεκτο του
Νίγκπο και προσευχήθηκε στον Θεό να στείλει ιεραποστόλους στο εσωτερικό της Κίνας.
Ίδρυσε την Εσωτερική Κινεζική Ιεραποστολή το 1865 και
επέστρεψε στην Κίνα, όπου εργάστηκε στον αγρό του Κυρίου για 40 χρόνια. Όταν
πέθανε το 1905, υπήρχαν 205 ιεραποστολικοί σταθμοί με 849 ιεραποστόλους και
125.000 ντόπιους εργάτες. Ένας γνωστός θεολόγος είπε για τον Χ. Τέηλορ: «Ο
Τζαίημς Χάτσον Τέηλορ ήταν ένας δυνατός, εργατικός αλλά και ζεστός άνθρωπος από
το Γιόρκσαϊρ, στον οποίο ο Θεός είχε χαρίσει τα δώρα του οραματισμού, του
πάθους, της αφοσίωσης, της αγάπης, της ανάληψης πρωτοβουλιών, της σοφίας και
της τόλμης, όλα σε εξαιρετικά μεγάλες δόσεις. Ο Τέηλορ ήταν ένας πνευματικός
γίγαντας και είναι πολύ καλό εμείς οι Χριστιανοί να τον γνωρίζουμε.»
Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ
Μετά την
επιστροφή του στην Κίνα το 1865, ο Τέηλορ εργαζόταν πυρετωδώς και κήρυττε,
προσπαθώντας να καλύψει τις πνευματικές και υλικές ανάγκες των φτωχών κατοίκων
της Κίνας.
Είχε όμως και πνευματικές μάχες. Επιθυμούσε διακαώς
να αυξηθεί σε αγιασμό. Είχε γνωρίσει, από πρώτο χέρι, τις αποτυχημένες
προσπάθειες για μια πλήρη ζωή εν Χριστώ. Προσευχόταν. Συχνά νήστευε. Το
καλοκαίρι του 1869, η πνευματική του κατάσταση είχε φτάσει σε κρίσιμο σημείο.
«…Κάθε μέρα, σχεδόν κάθε λεπτό, η συνείδηση της
αμαρτίας μου με κατέθλιβε. Γνώριζα ότι αν μπορούσα να μείνω εν Χριστώ, όλα θα
διορθώνονταν, αλλά δεν μπορούσα. Ξεκινούσα την ημέρα μου με προσευχή, αποφάσιζα
να μην πάρω το νου μου από Αυτόν ούτε λεπτό. Η πίεση όμως των συνθηκών, που
μερικές φορές ήταν πολύ έντονη, οι συνεχείς ενοχλήσεις από τον ένα και τον
άλλο, που ήταν πολύ κουραστικές, συχνά με έκαναν να Τον ξεχνώ…
Η κάθε μέρα μού έφερνε το μερίδιο της αμαρτίας και
της αποτυχίας της, της έλλειψης δύναμης. Το θέλειν υπήρχε πράγματι σε μένα,
αλλά το πράττειν δεν ήξερα πώς να το κάνω.»
Καθώς ο Τέηλορ εκζητούσε τον Κύριο, η απάντηση ήρθε
με τη μορφή ενός γράμματος από έναν φίλο, τον Τζον Μακάρθυ.
Ο Μακάρθυ του έγραφε: «Μοιάζω να έχω φτάσει στα άκρα
μόνο μιας θάλασσας χωρίς όρια, να έχω μόλις γευτεί λίγο από αυτό που ξεδιψάει
εντελώς. Ο Χριστός μοιάζει μπροστά μου να είναι η δύναμη, η μόνη δύναμη για υπηρεσία.
Το μόνο έδαφος για τη χαρά που δεν σβήνει…
Πώς λοιπόν θα αυξηθεί η πίστη μας;…. όχι μέσα από
δικές μας προσπάθειες να έχουμε πίστη ή να αυξήσουμε την πίστη μας, αλλά με το
βλέμμα μας στον πιστό Ιησού. Αυτό είναι όλα όσα χρειαζόμαστε. Μια τέλεια ανάπαυση
στον Αγαπημένο, για τώρα και για πάντα.»
Καθώς ο Τέηλορ έβαλε κάτω το γράμμα του Μακάρθυ, τα
πνευματικά του μάτια ξαφνικά άνοιξαν και η καρδιά του με μιας συνέλαβε την αλήθεια
της ενότητας και της ταύτισης με τον Χριστό. Σε ένα γράμμα του προς την αδελφή
του μετά από λίγες μέρες, ο Τέηλορ με ενθουσιασμό εξηγεί για αυτήν τη «ζωή της
ανταλλαγής».
«Καθώς διάβαζα (το γράμμα του Μακάρθυ), ξαφνικά
κατάλαβα! «Αν απιστώμεν, εκείνος μένει πιστός.» Κοίταξα στον Ιησού και είδα
(και όταν είδα, ω πόση ήταν η χαρά μου!) ότι Εκείνος είχε πει: «δεν θέλω σε
αφήσει».
Α! ώστε υπάρχει ανάπαυση!, είπα. Μάταια προσπαθούσα
να αναπαυθώ σε Αυτόν. Δεν θα προσπαθώ πια. Δεν υποσχέθηκε Εκείνος ότι δεν θα με
εγκαταλείψει;-- ότι πάντα θα είναι μαζί μου, δεν θα με αφήσει ποτέ; Και δεν θα
το κάνει ποτέ!...
Το γλυκύτερο μέρος είναι η ανάπαυση που έφερε αυτή η
ταύτισή μου με τον Χριστό. Καθώς το συνειδητοποιώ αυτό, δεν με ανησυχεί πια
τίποτα. Γιατί γνωρίζω ότι Εκείνος είναι ικανός να κάνει το θέλημά Του και το
δικό Του θέλημα είναι και δικό μου. Δεν έχει σημασία πού με βγάζει ή πώς. Αυτό
είναι δικό Του θέμα, όχι δικό μου. Επειδή στις πιο εύκολες συνθήκες θα μου
δώσει τη χάρη Του και στις πιο δύσκολες η χάρη Του θα μου είναι πάλι επαρκής…
Έτσι, αν ο Θεός με βάλει σε δύσκολες καταστάσεις, δεν
σημαίνει αυτό ότι θα μου δώσει και αρκετή οδηγία; Σε σκληρές συνθήκες, δεν θα
μου δώσει αρκετή χάρη; Σε μεγάλες πιέσεις και στενοχώριες, πολλή δύναμη;
Δεν υπάρχει κανένας φόβος μήπως όλα όσα μου
προμηθεύει δεν φτάσουν τελικά για να καλύψουν τις δυσκολίες μου! Όλες οι
προμήθειές Του είναι δικές μου, γιατί Εκείνος είναι δικός μου και είναι μαζί
μου και κατοικεί μέσα μου. Όλα αυτά πηγάζουν από την ενότητα, την ταύτιση του
πιστού με τον Χριστό!»
ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ
Πρέπει όπως ο Τέηλορ να καταλάβουμε το μεγάλο
κεφάλαιο της ταύτισής μας με τον Χριστό.
Είμαστε «εν Χριστώ» και ο Χριστός είναι «εν ημίν». Εφόσον έχεις δεχτεί τον
Χριστό ως Σωτήρα, Τον έχεις δεχτεί επίσης ως ζωή σου. (Κολοσσαείς γ΄ 4)
Η χριστιανική ζωή είναι να ζει ο Χριστός μέσα σου,
μέσω του Αγίου Του Πνεύματος. Δεν είναι κάτι που το κάνεις εσύ, αλλά το δέχεσαι
με πίστη, όπως δέχτηκες με πίστη τη σωτηρία σου.
Δεν χρειάζεται να προσπαθείς, για να έχεις νίκη.
Είσαι ήδη νικητής διά Ιησού Χριστού. Στον Χριστό έχεις όλα όσα χρειάζεσαι. Η
αμαρτία σου ανταλλάχτηκε με τη δικαιοσύνη Του, η αδυναμία σου με τη δύναμή Του,
η ανεπάρκειά σου με τη δική Του υπερεπάρκεια!
Αυτό δεν αποτελεί αφορμή για παθητικότητα ή αμαρτία,
αλλά για γλυκιά υποταγή στον Χριστό. Η υπακοή είναι απαραίτητη, γίνεται όμως με
χαρά κι όχι σαν καθήκον.
Ποιο είναι το βασικό βήμα για να αποκτήσουμε αυτή την
ευλογημένη και δοξασμένη σχέση με τον Κύριό μας; Ο Παύλος έγραψε στους Γαλάτας:
«Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην, ζω δε
ουχί πλέον εγώ, αλλ’ ο Χριστός ζη εν εμοί. Καθ’ ο δε τώρα ζω εν σαρκί, ζω εν τη πίστει του Υιού
του Θεού…» (Γαλάτας β΄ 20).
Όταν θελήσει και αποφασίσει η ψυχή να έχει αυτή τη
σχέση με τον Ιησού Χριστό, τότε είναι που ξεκινάει μια καινούρια ζωή δόξας και
ομορφιάς, αύξησης, δύναμης, υπερεπάρκειας και ευλογίας του Κυρίου, «όπου
επιβάλης την χείρα σου»(Δευτερονόμιο κη΄ 1-8).
(Ελεύθερη απόδοση)