Ο Αγιασμός μας
«…αλλά καθώς είναι άγιος εκείνος, όστις σας εκάλεσεν,
ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή.» (Α΄ Πέτρου α΄15).
Το θέμα που πραγματευόμαστε σ’ αυτό το
αρθράκι είναι τόσο μεγάλο, καθώς και τόσα άλλα θέματα μέσα στο Λόγο του Θεού,
που είναι ανάγκη για τον κάθε έναν πιστό να ασχοληθεί με αυτό στην προσωπικά
του μελέτη και όχι να περιμένει από το άρθρο ενός περιοδικού ή μόνον από το
κήρυγμα για να το γνωρίσει. Εξ άλλου υπάρχουν βιβλία και βιβλία που έχουν
ασχοληθεί με τον αγιασμό, χωρίς όμως και να έχει εξαντληθεί το θέμα. Τι
εμποδίζει και τι προάγει τον αγιασμό μας μπορεί ο καθένας, με τη μελέτη τού
Λόγου του Θεού, να το διαπιστώσει. Μια υπενθύμιση θέλουμε να δώσουμε με αυτό το
αρθράκι, μήπως προσέξαμε πολλά και ξεχάσαμε τον τόσο σοβαρό καρπό που πρέπει να
έχουμε στη ζωή μας. Θα πρέπει να μη μας διαφεύγει και να το γνωρίζουμε καλά,
πως η σωτηρία που μας χαρίζει ο Κύριος έχει και τα εχόμενά της μέσα, πάνε
πακέτο, όπως λένε: «Περί υμών δε, αν και
λαλώμεν ούτως, αγαπητοί, είμεθα πεπεισμένοι ότι έχετε τα καλύτερα και
συνεχόμενα με την σωτηρίαν.» (Εβραίους ς΄ 9). Είναι η καρποφορία που πρέπει
να υπάρχει σε κάθε σωσμένο άνθρωπο. Ένα
απ’ αυτά τα στοιχεία της καρποφορίας είναι ο Αγιασμός: «Αλλά τώρα ελευθερωθέντες από της αμαρτίας και δουλωθέντες εις τον
Θεόν, έχετε τον καρπόν σας εις αγιασμόν, το δε τέλος, ζωήν αιώνιον.» (Ρωμαίους
ς΄ 22). Καρπό περιμένει ο Κύριος να βρει και όχι φύλλα: «και ιδών μίαν συκήν επί της οδού, ήλθε προς αυτήν και ουδέν ηύρεν επ'
αυτήν, ειμή φύλλα μόνον, και λέγει προς αυτήν· Να μη γίνη πλέον από σου καρπός
εις τον αιώνα. Και παρευθύς εξηράνθη η συκή.» (Ματθαίος κα΄ 19). Σύκα θέλει
και όχι ίσκιο.
Οι λέξεις Άγιος – Αγία – Άγιο σημαίνουν
ξεχωρισμένοι και καθαροί για τον Θεό. Οι προτροπές του Κυρίου ή καλύτερα οι
συμβουλές Του είναι προς εκείνους που με μετάνοια και πίστη σ’ Αυτόν, στο
λυτρωτικό έργο που έγινε διά της θυσίας στο σταυρό τού Ιησού Χριστού, έχουν
σκοπό να μας καταστήσουν άγιους τόσο, όσο Αυτός είναι Άγιος: «αλλά καθώς είναι άγιος εκείνος, όστις σας
εκάλεσεν, ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή, διότι είναι γεγραμμένον·
Άγιοι γίνεσθε, διότι εγώ είμαι άγιος.» (Α΄ Πέτρου α΄ 15,16). Ας μην ξεχνάμε
ότι χωρίς τον Αγιασμό δεν θα δει κανένας το πρόσωπό Του.
Η σωτηρία που έγινε διά της θυσίας του
Ιησού Χριστού είναι για όλους τους ανθρώπους, αλλά σώζονται εκείνοι που Τον
έλαβαν Σωτήρα και Κύριο στη ζωή τους. Σε αυτούς τώρα εργάζεται ο Θεός διά του
Πνεύματός Του, για να είναι και αυτοί καθώς Εκείνος είναι Άγιος. Ο Κύριος δεν
μας αναγέννησε για να μείνουμε νήπια, αλλά για να μεγαλώσουμε, να ανδρωθούμε
όπως μας λέει, και ακόμα, να είμαστε δάσκαλοι, να μας χρησιμοποιήσει όπως
Εκείνος θέλει. Μας κάλεσε για να είμαστε ένας λαός δικός Του, που θα
εξαγγείλουμε τις αρετές Του με τις δυνάμεις τού Πνεύματός Του που μας χορηγεί: «σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον
ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε
τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού
φώς.» (Α΄ Πέτρου β΄ 9). Οι αρετές Του όμως δεν είναι τι λέει το στόμα μας,
αλλά ποια είναι η ζωή μας.
Πολλοί νομίζουν πως με δικές τους
προσπάθειες θα τα καταφέρουν να κάνουν αυτά που θέλει ο Θεός απ’ αυτούς, και
αγωνίζονται και κουράζονται, αλλά και απογοητεύονται, γιατί δεν τα καταφέρνουν.
Είναι κι αυτή μια παγίδα τού Σατανά. Ο Απόστολος Παύλος μάς λέει: «τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντος με
Χριστού.» (Φιλιππησίους δ΄ 13). Είναι δύσκολο να δεχθεί ο άνθρωπος την
αναξιότητά του και να ταπεινωθεί ενώπιον τού Θεού, γιατί το εγώ του
αντιστέκεται και δεν τον αφήνει εύκολα. Όμως δεν γίνεται τίποτα χωρίς την
αναγνώριση της αναξιότητάς μας, χωρίς την ταπείνωσή μας. Έτσι και ο αγιασμός
μας δεν γίνεται με ανθρώπινες προσπάθειες. Θα ρωτήσει κάποιος, τότε γιατί η
προτροπή ή καλύτερα αυτή η εντολή; Πριν ο Θεός ζητήσει κάτι από μας, μας έχει
δώσει και τα εφόδια για να το κάνουμε. Μας έδωσε το Πνεύμα Του το Άγιο, με τις
δυνάμεις Του, και το Λόγο Του τον Άγιο ομοίως. Μας έδωσε την αγάπη Του, που
υπερβαίνει κάθε γνώση. Για πολλούς αυτά που μας έδωσε είναι μια εγκεφαλική
γνώση και είναι μόνο στο μυαλό τους. Ο Θεός όμως μας μιλάει για επίγνωση, μια
βαθύτερη γνώση μέσα στην καρδιά μας δοσμένη, που απ’ αυτήν προέρχονται οι
εκβάσεις της ζωής μας. Αν δεν γίνουν έτσι στη ζωή μας, τότε καμιά προσπάθεια
δεν θα φέρει αποτελέσματα. Τότε όσα καταφέρουμε θα είναι για την καύχησή μας
και όχι για τη δόξα Του. Τότε θα είναι μόνο φύλλα και όχι καρπός. Ας αναθεωρήσουμε
λοιπόν τη θέση μας σχετικά με τη ζωή μας απέναντι στο θέλημα τού Θεού, για να
ακούσουμε το «Εύγε, δούλε αγαθέ και
πιστέ·…είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου.» (Ματθαίος κε΄ 21). Πολλά μας
λέει στο Λόγο Του ο Θεός για το πώς να εργασθούμε τον αγιασμό μας, χωρίς τον
οποίο κανείς δεν θα δει τον Θεό (Εβραίους ιβ΄ 14). Η υπακοή και η υποταγή στο
Λόγο Του εργάζεται τον αγιασμό μας, και όχι οι επιθυμίες μας, που γεννούν την
αμαρτία. Ούτε οποιαδήποτε θυσία θα φέρει τον αγιασμό μας.
Η αγάπη προς τον Θεό και όχι ο τρόμος
μήπως πάμε στην κόλαση, θα φέρει τον αγιασμό μας. Δεν έφερε ποτέ κανένα
αποτέλεσμα η τιμωρία στις παραβάσεις του νόμου, που απευθυνόταν στη σάρκα, στην
οποία ουδέν αγαθό κατοικεί: «καθώς
εξέλεξεν ημάς δι' αυτού προ καταβολής κόσμου, διά να ήμεθα άγιοι και άμωμοι
ενώπιον αυτού διά της αγάπης.» (Εφεσίους α΄ 4). Όσο πιο πολύ εμβαθύνουμε
και γνωρίζουμε την αγάπη τού Θεού σε μας, Ποιος είναι Αυτός που μας αγάπησε και
μας αγαπάει, πόσο μας αγάπησε, ποιους αγάπησε, ποιοι ήμασταν εμείς, τόσο πιο πολύ
κάθε μέρα θα μεγαλώνει η αγάπη μας προς Αυτόν: «αλλά αγιάσατε Κύριον τον Θεόν εν ταις καρδίαις υμών, και εστέ πάντοτε
έτοιμοι εις απολογίαν μετά πραότητος και φόβου προς πάντα τον ζητούντα από σας
λόγον περί της ελπίδος της εν υμίν». (Α΄ Πέτρου γ΄ 15). Γνωρίζοντας τις
επαγγελίες, ότι είμαστε λαός Του, ότι κατοικεί μέσα μας, ότι μας έχει ετοιμάσει
τόπο στον Ουρανό και θρόνους δόξας δίπλα Του, «ας καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος,
εκπληρούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού.» (Β΄ Κορινθίους ζ΄ 1). Αν πραγματικά
Τον αγαπάμε μέσα από την καρδιά μας και όχι μόνο με λόγια αλλά με έργο και
αλήθεια, οι εντολές Του δεν θα είναι βαριές και ούτε θα χρειαζόμαστε πιέσεις
εξωτερικές για να τις εκτελέσουμε, αλλά θα είναι πηγαίες, θα βγαίνουν μόνες τους
μέσα από την καρδιά μας: «Εάν με αγαπάτε,
τας εντολάς μου φυλάξατε.» (Ιωάννης ιδ΄ 15). Και συμπληρώνει στο Ιωάννης
ιε΄ 10: «Εάν τας εντολάς μου φυλάξητε,
θέλετε μείνει εν τη αγάπη μου, καθώς εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός μου και
μένω εν τη αγάπη αυτού.»
Για να καθαριστεί η σάρκα από κάθε
μολυσμό και από το να δίνουμε τόπο στο διάβολο –γιατί εκεί στη σάρκα ποντάρει
αυτός να πατήσει και από εκεί να προχωρήσει βαθύτερα– χρειάζεται κάθε μέρα,
κάθε «σήμερα», να παίρνουμε το σταυρό μας και να Τον ακολουθούμε στα βήματά
Του: «Όστις λέγει ότι μένει εν αυτώ,
χρεωστεί, καθώς εκείνος περιεπάτησε, και αυτός ούτω να περιπατή.» (Α΄
Ιωάννου β΄ 6). Εάν δεν υπάρχει συσταύρωση με τον Χριστό, ούτε συνανάσταση δεν
μπορεί να υπάρχει, ούτε οι δυνάμεις του Ουρανού μπορούν να ενεργήσουν στη ζωή
μας για να αγιάζουμε τον Κύριο τον Θεό μας.
Ξεκινήσαμε ίσως σωστά, όπως η εκκλησία
της Εφέσου, αλλά στην πορεία μας αφήσαμε την αγάπη μας προς το να αγιάζεται το
όνομα του Θεού και κάνουμε καλά έργα, δραστηριότητες, όχι για να δοξάζεται ο
Κύριος, αλλά για να δοξάζουμε τους εαυτούς μας, να καυχώμαστε εμείς. Ας μην
ξεχνάμε πως μόνο αν αγαπάμε τον Κύριο, θα έχουμε τη δύναμη τής αγάπης για να
σταθούμε άγιοι και άμωμοι ενώπιον Αυτού: «Πλην
έχω τι κατά σου, διότι την αγάπην σου την πρώτην αφήκας. Ενθυμού λοιπόν πόθεν
εξέπεσες και μετανόησον και κάμε τα πρώτα έργα· ει δε μη, έρχομαι προς σε
ταχέως, και θέλω κινήσει την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν δεν
μετανοήσης.» (Αποκάλυψη Ιωάννου β΄ 4,5). Ένας έλεγχος μέσα από το Λόγο τού
Θεού θα μας δείξει πού στεκόμαστε: «Ζω
εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψη
ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζή· επιστρέψατε, επιστρέψατε από των οδών
υμών των πονηρών· διά τι να αποθάνητε, οίκος Ισραήλ;» (Ιεζεκιήλ λγ΄ 11). Ας
μετανοήσουμε και ας κάνουμε το θέλημά Του και όχι το δικό μας, όσο είναι
καιρός, και ας μη συμμορφωνόμαστε με τον κόσμο, αλλά να παραμείνουμε
ξεχωρισμένοι και καθαροί για τον Θεό μέχρι τέλους, ώστε να ακούσουμε το: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ·…είσελθε εις
την χαράν του κυρίου σου.» Ας μην ξεχνάμε λοιπόν το εδάφιο με το οποίο
ξεκινήσαμε: «ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι
εν πάση διαγωγή».
Απόστολος Στούπης
Περιστέρι