Άλλαξαν οι καιροί!

Τη φράση αυτήν την ξέρετε όλοι πολύ καλά, την έχετε

ακούσει ή την έχετε χρησιμοποιήσει κι εσείς αρκετές φορές.

Σαν φράση μπορεί να έχει διπλό περιεχόμενο ή να έχει

δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι καιροί αλλάζουν

προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Και τα δύο μπορεί

να συμβούν, με ανάλογες προεκτάσεις ή συνέπειες.

Στην περιοχή των πνευματικών πραγμάτων, που είναι η ζωή του Χριστού και η ζωή του χριστιανού, υπάρχει το κρίσιμο σημείο που λέγεται αιωνιότητα. Γι' αυτό σε τούτη την περιοχή η σημασία είναι πολύ μεγάλη και οι προεκτάσεις σοβαρές. Ιδίως όταν ο κόσμος, οι εξελίξεις, "οι καιροί" αλλάζουν προς μία κατεύθυνση που μας γεμίζει λύπη, θλίψη και απορία για το τι θα ακολουθήσει και προς τα πού πηγαίνουμε!

Θυμάμαι λοιπόν πολύ καλά ότι κάποτε οι διαφορές μας και οι διαφωνίες μας -μεγάλες ή μικρές, δεν έχει σημασία- είχαν να κάνουν με τα δογματικά θέματα, ή με θέματα ζωής και λειτουργίας της εκκλησίας και ίσως μερικά παρόμοια. Έβρισκαν οι άνθρωποι το δρόμο που τους ταιριάζει και πορεύονταν με ησυχία και ειρήνη.

Δυστυχώς οι καιροί άλλαξαν. Δεν είναι πια τα προβλήματά μας και οι διαφωνίες μας τα δογματικά, τα εκκλησιαστικά, θρησκολογικά, θεολογικά. Μακάρι να ήταν αυτά. Αυτό που πραγματικά μας χωρίζει στις μέρες μας είναι η αγάπη για τον κόσμο και η αγία και καθαρή ζωή του Ιησού Χριστού. Δεν είναι ίδιος ο Ιησούς Χριστός της κάθε εκκλησίας. Δεν είναι ίδια η θέση του κάθε πιστού ως προς τον κόσμο και την αμαρτία. Αγαπάνε τον κόσμο, έχουν ανοχές, είναι χαλαροί, συμβιβασμένοι, έχουν συνθηκολογήσει με τους "απερίτμητους", τους κοσμικούς, τους εθνικούς οι χριστιανοί στις μέρες μας και έχουν πέσει σε ύπνο βαθύ και ένοχο. Αυτό είναι το χειρότερο μαντάτο για τις μέρες μας. Μας χωρίζουν οι θέσεις μας ως προς τον κόσμο, την αμαρτία, την κοσμικότητα και την αγία ζωή.

Μακάρι να μας χώριζαν τα δογματικά. Οι ελπίδες θα ήταν περισσότερες να βρούμε ένα κοινό τόπο να πλησιάσουμε. Όταν όμως περιβάλλεσαι από ανθρώπους που, ενώ πιστεύουν στο Χριστό, ταυτόχρονα προσκυνάνε τα είδωλα, ενδίδουν στην αμαρτία και συνθηκολογούν με το κοσμικό πνεύμα, τι κοινό μπορείς να έχεις, πώς να περπατήσεις μαζί τους, πώς να δουλέψεις μαζί τους και να υπηρετήσεις τον Άγιο Κύριο του Ουρανού;

Κάποτε υπήρχαν δύο βασικές ομολογίες στον κόσμο μας. Ήταν όσοι δήλωναν άθεοι, αδιάφοροι, και ήταν και οι άνθρωποι της πίστης στο Θεό. Οι καιροί άλλαξαν και στις μέρες μας οι άθεοι, οι αδιάφοροι, οι συμβιβασμένοι, οι χλιαροί δεν έχουν κανένα λόγο να είναι έξω και μακριά από την εκκλησία. Χωράνε όλοι και μάλιστα θα θυσιάσουμε και τις αρχές μας, "θα νερώσουμε το κρασί", θα βεβηλώσουμε τα άγια του Κυρίου, για να τους έχουμε μαζί μας, να μη μας φύγουν, να μη τους χάσουμε. Η σοβαρή διαφορά είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι αδελφοί μας, δεν μπορεί να αναπαυθεί το πνεύμα μας στη ζωή τους, που έχει αγάπη και συμμόρφωση με το πνεύμα και τα στοιχεία του κόσμου της αμαρτίας!

Η μεγάλη μας διαφορά είναι στο περιεχόμενο του αγιασμού και στο πώς βιώνεται το άγιο και καθαρό στη ζωή του πιστού του Ιησού Χριστού. Και το πολύ σημαντικό είναι ότι περιθώρια συμφιλίωσης, συνύπαρξης, αποσιώπησης και κοινής πορείας με αυτό το πνεύμα δεν υπάρχουν για τον γνήσιο πιστό του Χριστού. Ούτε να ξεπεράσουμε τις διαφορές μας επιτρέπεται, ούτε να δώσουμε τα χέρια μπορούμε με ανθρώπους που αγαπούν και συμμορφώνονται με το πνεύμα και το φρόνημα του κόσμου, που ολόκληρος "εν τω πονηρώ κείται", (Α΄ Ιωάννου ε΄ 19). Είναι απόλυτα ξεκάθαρο για εμάς ότι:

"χωρίς του αγιασμού κανένας δεν θα δει το πρόσωπο του Θεού"

(Εβραίους ιβ΄ 14)

Δεν θα παίξουμε με τα άγια του Κυρίου για να αρέσουμε στους ανθρώπους και να γίνουμε αποδεκτοί. Κινδυνεύουμε να χάσουμε τη Βασιλεία του Κυρίου και τη δόξα της ευλογίας Του στη ζωή μας.

Άλλαξαν οι καιροί. Στις μέρες μας οι εκκλησίες χωρίζονται σε εκκλησίες του φαρδύ δρόμου και εκκλησίες του στενού δρόμου! Το αντιλαμβάνεστε εύκολα ότι δεν μπορεί να έχουν κοινό βηματισμό, κοινή πορεία αυτά τα τόσο ετερόκλητα, διαφορετικά σώματα. Δεν μπορεί να είναι ίδιος ούτε ο Χριστός που κηρύττουν, ούτε η ζωή που ζουν.

Στις μέρες μας που άλλαξαν και αλλάζουν, το σημαντικότερο στοιχείο είναι ένα και αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Ο κόσμος μπήκε και θρονιάστηκε στις εκκλησίες, ανάμεσά μας, και είναι αυτοί που τον αγκάλιασαν, τον αφομοίωσαν και συμπορεύονται μαζί του και οι άλλοι που είπαν και λένε όχι και αρνούνται τη συμμόρφωση και τη συνθηκολόγηση με το πνεύμα του κόσμου.

Υπάρχει κάτι ακόμα πιο σοβαρό εδώ. Κάποιοι νομίζουν ότι έχουν εντοπίσει το πραγματικό πρόβλημα στις μέρες μας.

Όταν αναφερόμαστε στα προβλήματα των πιστών του Χριστού στις μέρες μας, λέμε για την κοσμικότητα, τη σαρκικότητα, την ειδωλολατρεία και τις ποικίλες εκδηλώσεις τους. Αλλά μάλλον δεν είναι έτσι τα πράγματα. Το πραγματικό πρόβλημα στις μέρες μας είναι ότι δεν έχουν πάρει τον Ιησού Χριστό στη ζωή τους Σωτήρα τους, Λυτρωτή τους, Κύριό τους και Θεό τους και αυτή η αλήθεια έχει δύο όψεις. Δεν έχουν πάρει σωστά τον Ιησού Χριστό στη ζωή τους και δεν έχουν πάρει το σωστό Ιησού Χριστό της Καινής Διαθήκης στη ζωή τους. Το πρόβλημα δεν είναι τα μακριά ή τα κοντά μαλλιά, η κοσμική εμφάνιση, η ροκ μουσική, το γιούνισεξ, τα πορτοκαλί μαλλιά, τα τρυπημένα ρουθούνια, αλλά το ότι δεν αναγεννήθηκαν, δεν γκρεμίστηκαν να ξαναχτιστούν από την αρχή εν Χριστώ, δεν καταδίκασαν και δεν απαρνήθηκαν τον παλιό αμαρτωλό τους εαυτό. Γιατί αν είχαν πάει με ταπείνωση, συντριβή και μετάνοια στον Ιησού Χριστό, θα τα είχε αφαιρέσει ο Κύριος από την καρδιά τους και τη ζωή τους. Δεν θα αγαπούσαν πια τον κόσμο, αλλά θα αγαπούσαν το Σωτήρα και Λυτρωτή Κύριό τους, τον οποίο τώρα δεν αγαπούν.

Λέω άλλαξαν οι καιροί και νομίζω ότι λέω κάτι βέβηλο και τραγικό. Άλλαξαν αλλά πώς και προς τα πού; Άλλαξαν με το να θεριεύει ο συμβιβασμός και η συνθηκολόγηση με τον κόσμο της αμαρτίας. Άλλαξαν με το να μην έχουμε πλέον γνήσιες επιστροφές στον γνήσιο Ιησού Χριστό της Καινής Διαθήκης. Άλλαξαν προς τη βαθύτερη και μονιμότερη εγκατάσταση της αμαρτίας μέσα μας και ανάμεσά μας και την απομάκρυνση των ευλογιών του Θεού από τη ζωή μας, τα σπίτια μας, τις εκκλησίες μας.

Αλλάζουν οι καιροί και το αλάτι "μωραίνεται" (Λουκάς ιδ΄ 34, Ματθαίος ε΄ 13). Δεν έχει δύναμη, δεν έχει αξία, δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Άλλαξαν οι καιροί και η νύχτα προχώρησε, (Ρωμαίους ιγ΄ 12). Η ημέρα του Κυρίου πλησιάζει, καταφθάνει και θα σταθούμε όλοι μπροστά στο βήμα Του, στον Ουρανό.

Άλλαξαν οι καιροί κι αντί να αυξανόμαστε, λιγοστεύουμε. Αντί να γινόμαστε πιο δυνατοί, γινόμαστε όλο και πιο αμελητέοι στα μάτια των ανθρώπων.

Άλλαξαν οι καιροί και μας καλεί ο Κύριος να είμαστε απόλυτοι σε τρεις περιοχές: άγιοι, καθαροί και ολόκληροι. Αυτά είναι που χάνουμε στις μέρες μας, αυτά είναι που υποχωρούν και έτσι μας απορροφά και μας αφομοιώνει η αμαρτία στους δρόμους της.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, από την αντίδραση και την επανάσταση. Να φωνάξουμε, να μείνουμε, να επιμείνουμε, να ζήσουμε άγια, καθαρά, απόλυτα και ασυμβίβαστα, έτσι ώστε πολύτιμες ψυχές να βρουν το γνήσιο Χριστό και να Τον αγκαλιάσουν με πίστη, αλλά και οι ευλογίες του Θεού να μην εμποδίζονται και ακυρώνονται.

Αυτός είναι ο μόνος λόγος που φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε μέσα στην διαμαρτύρηση, που καυτηριάζουμε την έκπτωση, τη χαλάρωση, τη συστηματική απομάκρυνση από την αλήθεια του Ευαγγελίου. Σαλπίζουμε νύχτα-μέρα, ο εχθρός μπήκε, μπαίνει, "αλώθηκε η πόλη". Και θα μείνουμε πιστοί και συνεπείς σ' αυτό το πνεύμα εμείς και τα σπίτια μας, απόλυτοι στον Ιησού Χριστό της Καινής Διαθήκης με οποιοδήποτε κόστος και θυσία, έστω κι αν μείνουμε μόνοι και απομονωμένοι. Δεν υπάρχει άλλη ζωή για εμάς τους πιστούς του Ιησού Χριστού, δεν έχει άλλη ζωή αξία για εμάς. Η συμβιβασμένη και νοθευμένη ζωή δεν έχει αξία για να την επιλέξεις να τη ζήσεις. Ο χαλαρός και φαρδεμένος δρόμος ξέρουμε πολύ καλά πού οδηγεί. Το αξίζει ο Κύριός μας, το αξίζει ο Σωτήρας μας, το αξίζει ο Θεός μας και δε διανοούμαστε άλλη θέση και ζωή. Στόχος μας μοναδικός και ζωή μας καθημερινή αυτές οι τρεις λέξεις, που τα λένε όλα:

άγιοι, καθαροί, ολόκληροι.

Ναι, έρχου Κύριε Ιησού!

Υστερόγραφο:

Είναι κάποιοι αγαπητοί αναγνώστες μας που αναρωτιούνται γιατί επιμένουμε κάπως μονόπλευρα στα θέματα αφύπνισης και αγιασμού στα περιοδικά μας και δεν ασχολούμαστε με το να δίνουμε θάρρος, ελπίδα, παρηγοριά στους πιστούς, όπως ο αδελφός μας και αγαπητός φίλος των εκδόσεών μας Β.Τ. από τον Καναδά, του οποίου το ευλογημένο γράμμα διαβάσαμε και ευχαριστήσαμε τον Κύριο γι' αυτό.

Αντί να απαντήσω προσωπικά στο σημείο αυτό, έγραψα τούτο το άρθρο που μόλις διαβάσατε, για να φανερώσω δημόσια γιατί το Πνεύμα του Θεού μας οδηγεί σ' αυτό το δυσάρεστο και στενάχωρο ίσως σάλπισμα αφύπνισης και αγιασμού. Βρισκόμαστε λίγες ώρες, λίγες στιγμές πριν από το Τέλος. Το τέλος του αλατιού, το τέλος της βαθιάς νύχτας, το τέλος της άγιας και καθαρής ζωής του Ευαγγελίου. Όλα μοιάζουν παγωμένα, πεθαμένα κάτω από τον πάγο του ψέματος και της αποπλάνησης του σατανά. Τα παιδιά μας, οι νέοι μας, ανύπαρκτοι, διασκεδάζουν στα μαγνάδια της σάρκας και νομίζουν ότι είναι εντάξει... Γι' αυτό σαλπίζουμε, γι' αυτό αγωνιζόμαστε... γιατί υπάρχει ο Χριστός, αλλά υπάρχει και η κόλαση.

Πνευματικά