Ο δεύτερος ερχομός του Ιησού Χριστού

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

δ. Ο Μάρτυρας ο Πιστός και Αληθινός

Η παγκόσμια Ιστορία δεν είναι μία διαδοχή γεγονότων που είναι ασύνδετα μεταξύ τους. Είναι μια λογική εξέλιξη, ένα σοφό σχέδιο το οποίο ο Θεός ξεδιπλώνει ανά τους αιώνες με κύριο στόχο Του τη σωτηρία του ανθρώπου από τον αιώνιο θάνατο. Έχει να κάνει με την πτώση του ανθρώπου και την απολύτρωση.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης δεν περιέχει μόνο τα όσα ο Ιησούς Χριστός θέλει να εμπιστευθεί στους δούλους Του. Μέσα στο βιβλίο αυτό το πολύτιμο μαθαίνουμε πολλά και για το λατρευτό αυτό Πρόσωπο με στοιχεία που δεν τα συναντάμε ούτε στα Ευαγγέλια ούτε στις Επιστολές.

Από τα πρώτα εδάφια του βιβλίου της Αποκάλυψης συναντάμε τίτλους όπως «ο Ων, ο Ην και ο Ερχόμενος», (κεφάλαιο α΄ εδάφιο 4).

Τα ονόματα δεν είναι τυχαία, ούτε η επιλογή τους, ούτε η χρήση τους. Έχουν νόημα βαθύ και αποκαλυπτικό, εάν προσέξουμε το πώς και το πού χρησιμοποιούνται. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο «μάρτυς ο πιστός και αληθινός» (α΄ 5) γιατί μας έδωσε την πιστή, την ακριβή και αληθινή μαρτυρία για τον Πατέρα Θεό. Μας είπε ακόμα την αλήθεια για τον κόσμο, για τον άνθρωπο, για τον εαυτό μας.

Στο σημείο αυτό υπάρχουν προεκτάσεις. Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (κεφάλαιο ζ΄) καταλαβαίνουμε καθαρά γιατί οι άνθρωποι μίσησαν τον Χριστό και Τον κάρφωσαν στο σταυρό. Πρόκειται για το περιστατικό που τα κατά σάρκα αδέλφια Του αποφάσισαν να πάνε στην Ιερουσαλήμ στην εορτή. Του είπαν λοιπόν ότι αν είσαι αυτός που λες ότι είσαι κατέβα μαζί μας, δείξε τον εαυτό Σου στους Ιουδαίους, τους γραμματείς, τους νομοδιδάσκαλους, τους ιερείς. Γιατί κρύβεις τον εαυτό Σου; Μα ο Κύριος τους απάντησε, δεν ήρθε η ώρα Μου. «Δεν δύναται ο κόσμος να μισή εσάς. Εμέ όμως μισεί, διότι Εγώ μαρτυρώ περί αυτού, ότι τα έργα αυτού είναι πονηρά».

Γι’ αυτό Τον μίσησε και τότε. Γι’ αυτό Τον μισεί και σήμερα. Γιατί σαν «μάρτυρας πιστός και αληθινός» φανερώνει ότι τα έργα του κόσμου, τα έργα τα δικά μου και τα δικά σου, είναι έργα πονηρά. Και χρειάζεται ο κόσμος σωτηρία. Χρειάζεται μετάνοια, απελευθέρωση. Χρειάζεται επιστροφή.

Ο μάρτυς ο πιστός. Ο πρωτότοκος εκ των νεκρών. Η απαρχή των κεκοιμημένων. Η αρχή της καινούριας δημιουργίας. Ο ακρογωνιαίος λίθος της μεγάλης οικοδομής του Θεού. Ο άρχων των βασιλέων της γης. Επειδή έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού, Τον δόξασε ο Πατέρας. Και ενώπιον Αυτού «θα κλίνει παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και πάσα γλώσσα θα ομολογήσει Ιησούν Χριστόν Κύριον εις δόξαν Θεού Πατρός».

Αυτά που Του πρόσφερε ο διάβολος, τα βασίλεια του κόσμου εκεί στην έρημο των πειρασμών, εάν τον προσκυνούσε, τα κέρδισε ο Κύριος με το αίμα του σταυρού Του. Διά του θανάτου του σταυρού έγινε ο άρχων των βασιλέων της γης.

«Εις τον αγαπήσαντα». Μάλιστα το κείμενο λέει «τω αγαπώντι» Είναι ένας από τους δοξασμένους τίτλους του Ιησού Χριστού. Διότι μας αγάπησε κι έδωσε τον εαυτό Του για μας. Αλλά η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Κι ενώ το έργο της θυσίας στο σταυρό είναι ένα γεγονός που έγινε στο παρελθόν και που έγινε μια φορά και για πάντα, η αγάπη Του θα μένει αιώνια.

«Τω αγαπώντι ημάς. Και λούσαντι ημάς εκ των αμαρτιών ημών εν τω αίματι Αυτού». Σε πολλά κείμενα λέει «και τω λύσαντι ημάς εκ των αμαρτιών ημών». Και το ένα και το άλλο είναι σωστό. Μας έλουσε από τις αμαρτίες. Μας έπλυνε, μας καθάρισε, μας έστησε καθαρούς ενώπιον του Θεού και Πατέρα. Από την άλλη πλευρά μας έλυσε, μας απελευθέρωσε από τα δεσμά της αμαρτίας και του διαβόλου διά του αίματός Του.

Το βιβλίο λοιπόν της Αποκάλυψης μαρτυρεί περί του Ιησού Χριστού, «όστις έκαμεν ημάς – εποίησε λέει το κείμενο – νέα δημιουργία», κάτι καινούριο, όπως εποίησε τον ουρανό και την γη από το μηδέν. Εδημιούργησε τον άνθρωπο κάτι ξεχωριστό, τους αδελφούς Του και τις αδελφές Του, βασιλείς. Αυτό είναι το αληθινό μας πολίτευμα. Η πραγματική θέση του γνήσιου πιστού του Χριστού είναι βασιλιάς στην αιώνια Βασιλεία του Θεού. Εδώ κάτω παραμένουμε ξένοι και πάροικοι. «Διάγουμε τον καιρό της παροικίας μας» αφοσιωμένοι στον Ιησού μας, τον αρχηγό και τελειωτή της πίστεώς μας. Η θέση μας είναι στα επουράνια. Εκεί που είναι η κληρονομιά μας φυλαγμένη άφθαρτη, αμίαντη και αμάραντη.

Και ιερείς. Μόνο οι ιερείς είχαν το προνόμιο να παρουσιά-ζονται ενώπιον του Θεού στη σκηνή του μαρτυρίου και στο ναό του Σολομόντα. Μέσα στα άγια. Μέσα στην αυλή. Να προσφέρουν θυσίες, προσευχές.

Αλλά εμείς τώρα, πλυμένοι με το αίμα Του, λυμένοι από τα δεσμά της αμαρτίας και της ενοχής, έχουμε ελεύθερη δι’ Αυτού προσαγωγή στον Πατέρα διά του ενός Πνεύματος. Γι’ αυτό και μας καλεί να παραστήσουμε –παραθέσουμε– τα σώματά μας «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστη στο Θεό, που είναι η λογική μας λατρεία» (Ρωμαίους ιβ΄ 1) Μας έκανε βασιλείς και ιερείς. Βασίλειον ιεράτευμα. Έθνος άγιο. Λαό τον οποίο εκάλεσε ο Θεός για να αναγγείλει τις αρετές Του. Εκείνου που τον εκάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό Του φως (Α΄ Πέτρου β΄ 9).

ε. Μίλησαν για τον 2ο ερχομό Του πριν απ’ Αυτόν

«Ιδού, έρχεται μετά των νεφελών» (Αποκάλυψη Ιωάννου α΄ 7) Είναι μια τρομακτική σκηνή. Διαβάζουμε αυτά τα λόγια από το βιβλίο του Δανιήλ ζ΄ 13, 14. Αυτή η σκηνή του 2ου ερχομού του Κυρίου είναι γραμμένη 600 περίπου χρόνια πριν από την 1η έλευση του Χριστού στη γη.

«Είδον εν οράμασι νυκτός, και ιδού, ως Υιός ανθρώπου ήρχετο μετά των νεφελών του ουρανού, και έφθασεν έως του Παλαιού των ημερών, και εισήγαγον αυτόν ενώπιον αυτού. Και εις αυτόν εδόθη η εξουσία, και η δόξα, και η βασιλεία, δια να λατρεύωσιν αυτόν πάντες οι λαοί, τα έθνη και αι γλώσσαι. η εξουσία αυτού είναι εξουσία αιώνιος, ήτις δεν θέλει παρέλθει, και η βασιλεία αυτού, ήτις δεν θέλει φθαρή».

Όμοια εικόνα και στο ιδ΄ 14, 15 του βιβλίου της Αποκάλυψης. «Και είδον, και ιδού νεφέλη λευκή, και επί της νεφέλης εκάθητό τις όμοιος με υιόν ανθρώπου, έχων επί της κεφαλής αυτού στέφανον χρυσούν, και εν τη χειρί αυτού δράπανον κοπτερόν. Και άλλος άγγελος εξήλθεν εκ του ναού κράζων μετά μεγάλης φωνής προς τον καθήμενον επί της νεφέλης: Πέμψον το δρέπανόν σου, και θέρισον. διότι ήλθεν εις σε η ώρα τού να θερίσης, επειδή εξηράνθη ο θερισμός της γης».

«Ιδού έρχεται μετά των νεφελών». Ντυμένος με τη νεφέλη της δόξας του Θεού. Της δόξας που σκέπασε τότε το όρος Σινά, όταν δόθηκε ο νόμος. Η ίδια δόξα της παρουσίας του Θεού, που ήταν στη σκηνή του μαρτυρίου επάνω από το ιλαστήριο. Οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν τον Μωυσή να μπαίνει εκεί. Η δόξα του Θεού πρόσωπο με πρόσωπο αλλά πάνω από το ιλαστήριο που ήταν βαμμένο με το αίμα του Ιησού Χριστού.

«Και θέλει ιδεί αυτόν πας οφθαλμός».

Δεν υπάρχει μυστική έλευση του Χριστού ώστε να μην πάρει κανείς χαμπάρι τι θα γίνει. Θα Τον δουν όλοι. Θα δει Αυτόν «πας οφθαλμός».

Ας θυμηθούμε τη στιγμή που «νεφέλη υπέλαβεν Αυτόν εις τον ουρανόν». (Πράξεις Αποστόλων α΄ 9, 10) Δύο άντρες με λευκά ιμάτια είπαν στους μαθητές: «Άνδρες Γαλιλαίοι, τι ίστασθε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; ούτος ο Ιησούς, όστις ανελήφθη αφ’ υμών εις τον ουρανόν, θέλει ελθεί ούτω, καθ’ ον τρόπον είδετε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν». Ο προφήτης Ζαχαρίας στο ιδ΄ 4 μας μεταφέρει πολύ έντονα τη σκηνή του ερχομού Του: «Και οι πόδες αυτού θέλουσι σταθή κατά την ημέραν εκείνην επί του όρους των Ελαιών, του απέναντι της Ιερουσαλήμ εξ ανατολών. και το όρος των Ελαιών θέλει σχισθή κατά το μέσον αυτού προς ανατολάς και προς δυσμάς, και θέλει γίνει κοιλάς μεγάλη σφόδρα. και το ήμισυ του όρους θέλει συρθή προς βορράν, και το ήμισυ αυτού προς νότον».

Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου κδ΄ 27 διαβάζουμε: «Διότι, καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών, και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου».

Δεν θα έρθει αλληγορικά, δεν θα έρθει πνευματικά, δεν θα έρθει συμβολικά, δεν θα έρθει σε κάποια άλλη διάσταση. Θα Τον δει πας οφθαλμός, και μάλιστα «θέλουσι θρηνήσει επ’ Αυτόν πάσαι αι φυλαί της γης». (Αποκάλυψη Ιωάννου α΄ 7).

Μόλις φανεί το σημείο του Υιού του ανθρώπου, τότε θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης. Γιατί; Διότι δεν μετανόησαν.

Ακόμα 800 χρόνια προ Χριστού ο προφήτης Ησαΐας β΄ 10-22 λέει ό,τι και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη ς΄ 12-17. Οι άνθρωποι θα λένε: Πέστε βουνά και πλακώστε μας. Θα προσπαθούν να κρυφτούν μέσα στις τρύπες και τα σπήλαια για να σωθούν από την οργή του Θεού και από τη δόξα της μεγαλειότητάς Του.

«Εν εκείνη τη ημέρα, θέλει ρίψει ο άνθρωπος εις τους ασπάλακας και εις τας νυκτερίδας τα αργυρά αυτού είδωλα, και τα χρυσά αυτού είδωλα, τα οποία έκαμεν εις εαυτόν διά να προσκυνή» (Ησαΐας β΄ 20).

Όλα αυτά στα οποία στηρίχθηκε ο άνθρωπος κι έκανε βραχίονά του κι έκανε ελπίδα του κι έκανε όραμά του, θα διαλυθούν. Φανταστείτε μέσα στους αιώνες όλες αυτές οι κοινωνικές και πολιτικές ουτοπίες, τα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, τα επαναστατικά, με τα οράματα, με τα ψέματα, όλ’ αυτά στο μηδέν, όλ’ αυτά που λεπτό άχυρο στον άνεμο θα σωριαστούν όπως το άγαλμα στο όραμα του Ναβουχοδονόσορα.

Στο βιβλίο της Αποκάλυψης θ΄ εδάφια 20, 21 δαβάζουμε: «Και οι λοιποί των ανθρώπων οίτινες δεν εθανατώθησαν με τας πληγάς ταύτας, ούτε μετενόησαν από των έργων των χειρών αυτών, ώστε να μη προσκυνήσωσι τα δαιμόνια, και τα είδωλα τα χρυσά και τα αργυρά και τα χάλκινα και τα λίθινα και τα ξύλινα, τα οποία ούτε να βλέπωσι δύνανται, ούτε να ακούωσιν, ούτε να περιπατώσι. και δεν μετενόησαν εκ των φόνων αυτών, ούτε εκ των φαρμακειών αυτών, ούτε εκ της πορνείας αυτών, ούτε εκ των κλοπών αυτών».

Ο θρήνος αυτός που στο κείμενο αναφέρεται ως κοπετός, δεν είναι δάκρυα μετάνοιας, αλλά είναι κοπετός, θρήνος απελπισίας. Γιατί δεν μετανόησαν. Μέχρι τελευταία στιγμή η καρδιά τους σκλήρυνε.

Γι’ αυτό θα έρθει ο Κύριος με το δρέπανο του θερισμού για να θερίσει, επειδή «εξηράνθη ο θερισμός της γης» (Αποκάλυψη Ιωάννου ιδ΄ 15). Δεν υπάρχει πια καρδιά που να εκζητεί τον Θεό. Δεν υπάρχει πια καρδιά πρόθυμη να μετανοήσει.

Όταν η αμαρτία αυτή φτάσει στο πλήρες, όπως τότε στις μέρες του Νώε, όπως τότε στις μέρες του Λωτ, θα παρέμβει ο Κύριος. «Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης».

«Και θέλουσι θρηνήσει επ’ αυτόν πάσαι α φυλαί της γης. Ναι, αμήν». Δεν είναι χαιρέκακος ο δούλος του Θεού, ούτε η Εκκλησία του Χριστού.

Αλλ’ αγαπά τον Κύριο. Συμφωνεί με τον Κύριό της.

Την ίδια αυτή ημέρα, για σας που φοβάσθε το όνομά Μου, που σέβεσθε το όνομά Μου, θα ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης, με θεραπεία, «με ίασιν εν ταις πτέρυξιν αυτού» «και θέλετε σηκωθή και θέλετε σκιρτήσει ως μοσχάρια της φάτνης» (Μαλαχίας δ΄ 1, 2). Τι ωραία σκηνή! Η ίδια μέρα. Όπως η φλόγα εκείνη του Θεού, που ήταν φως για το λαό Ισραήλ, εκεί κοντά στην Ερυθρά θάλασσα, η ίδια αυτή φλόγα ήταν σκοτάδι για τον Φαραώ και τα άρματά του. Μόνον όσοι επιποθούν την επιφάνεια Αυτού θα απολαύσουν τις ευλογίες του Κυρίου.

«Το λοιπόν μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής. και ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν Αυτού» (Β΄ Τιμόθεον δ΄ 8) Δεν είναι η επιφάνεια του Κυρίου, η δεύτερη παρουσία Του, ένα γεγονός θα λέγαμε ταμπού, να μην το συζητάμε, να μην πολυασχολούμαστε, να μην μπερδευόμαστε. Αλλ’ είναι γι’ αυτούς που επιποθούν την επιφάνειά Του. Αυτοί το μελετούν και σ’ αυτούς θ’ αποδοθεί «ο της δικαιοσύνης στέφανος». Αυτοί έχουν αγκαλιάσει με αγάπη και πίστη αυτό το γεγονός και ετοιμάζονται κάθε μέρα γι’ αυτό!

ΜΑΝΟΣ ΔΑΜΙΑΝΑΚΗΣ

(Συνεχίζεται στο επόμενο)

Πνευματικά