Στις μέρες μας το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται!

Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο ανησυχητική, πιο απειλητική και πιο τραγική φράση που μπορεί να πει ή να ακούσει άνθρωπος επάνω στη Γη, από αυτό που λέει ο τίτλος μας. Τα σύγχρονα προβλήματα είναι πολλά και μεγάλα, απροσπέλαστα, απειλητικά. Πολύ πιο πάνω όμως από το πετρέλαιο, που η τιμή του δυναμιτίζει την παγκόσμια οικονομία, από τον καρκίνο, που παραμένει η σιωπηλή απειλή στην επόμενη γωνία για όλους μας…, την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη… βρίσκεται αυτή ή σατανική ενέργεια που κυοφορείται και προετοιμάζεται χρόνια, αλλά στις μέρες μας υλοποιείται μπροστά στα έκπληκτα και απορημένα μάτια μας.

Για να καταλάβουμε πόσο σοβαρή απειλή είναι το θέμα, στο οποίο αναφερόμαστε, σας καλώ να φανταστείτε μια χώρα όπου μια ομάδα κατοίκων αποφάσισε να ξαναγράψει το Σύνταγμα της χώρας και να ζει πλέον σύμφωνα με τη δική τους έκδοση, τους δικούς τους νόμους και κανόνες. Φαντάζεστε την κυβέρνηση αυτής της χώρας, που παρακολουθεί την έκπτωση και τον εκφυλισμό; Φαντάζεστε τους υπόλοιπους κατοίκους, λίγους ή πολλούς, δεν έχει σημασία, να βλέπουν να νοθεύεται η αλήθεια, να παραχαράσσεται η δικαιοσύνη, η νομιμότητα να αλλάζει πρόσωπο και κατεύθυνση; Φαντάζεστε κάποιους, που θα φτάσουν στο σημείο να στήνουν άμβωνες, να κάνουν κηρύγματα, να αγκαλιάζουν πλήθη, να δημιουργούν οπαδούς, πιστούς, κινήσεις και κινήματα για τη διάδοση του νοθευμένου και αλλοιωμένου αυτού προϊόντος;

Το Ευαγγέλιο του ζωντανού και μόνου αληθινού Θεού δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με το Σύνταγμα μιας χώρας. Είναι λόγια Ζωής Αιώνιας ( Ιωάννης ς΄68), είναι λόγια μοναδικά Αλήθειας Θεού. Είναι ο Λόγος του Θεού, που φέρνει τον άνθρωπο που θα τα αγκαλιάσει με ταπείνωση, μετάνοια και πίστη από το θάνατο της αμαρτίας στη ζωή και από το σκοτάδι στο φως. Όταν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού αλλοιωθεί και παραχαραχθεί, τότε δεν οδηγεί την ψυχή στη σωτηρία από τον αιώνιο θάνατο και πλέον άλλη ελπίδα δεν υπάρχει για τους ανθρώπους της Γης μας. Το μόνο που μένει είναι η αιώνια απώλεια.

Δυστυχώς στις μέρες μας το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού ξαναγράφεται και κυκλοφορεί σε «νέα έκδοση», όχι επαυξημένη και βελτιωμένη, όπως θα σκεφτόταν ίσως κάποιος, αλλά μειωμένη και αποψιλωμένη.

Στις μέρες μας το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, για να κοστίζει λιγότερο σε όσους θέλουν να το ακολουθήσουν. Να μη χρειάζεται να συσταυρωθείς μαζί με τον Χριστό (Ρωμαίους ς΄6, Γαλάτας β΄20), να πεθάνει ο παλιός ο άνθρωπος, τα είδωλα, οι επιθυμίες, η σάρκα, να μη χρειάζεται να μισήσεις τον εαυτό σου και τα δικά σου, ακόμα και την ίδια σου τη ζωή (Λουκάς ιδ΄26), για να ακολουθήσεις τον Ιησού Χριστό. Τα Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, για να είναι εύκολο, προσιτό, να μην τρομάζει, να μην αποθαρρύνει, ακόμα και τους πιο αναποφάσιστους, και τους πιο χλιαρούς, να το ακολουθήσουν.

Στις μέρες μας το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, και ο δρόμος για την αιώνια ζωή γίνεται ξαφνικά φαρδύτερος και ευκολότερος, ώστε να μη θυμίζει στους ανθρώπους ότι είναι «στενή και τεθλιμμένη η οδός» (Ματθαίος ζ΄13,14), που οδηγεί στον Ουρανό του Θεού.

Στις μέρες μας το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, και δεν μιλάει πια για την αγάπη για τον κόσμο, τη συμμόρφωση με τον κόσμο, τη συνθηκολόγηση του λαού του Θεού με τους ειδωλολάτρες της Αιγύπτου. Δεν μιλάει πια για την παντοκρατορία της επιθυμίας της σάρκας, που αηδιάζει τον άγιο Θεό και που στην ουσία είναι συμμαχία με το Σατανά και έχθρα προς τον Θεό.

Στις μέρες μας το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, και η αμαρτία δεν έχει το τρομερό πρόσωπο που πίστευαν παλιά… Καλό θα είναι βέβαια να προσέχουμε κάποιες αμαρτίες, που μπορεί να μας προκαλέσουν και άλλες παράπλευρες απώλειες και προβλήματα, αλλά δεν πρέπει να τρομάζουμε τους ανθρώπους με τη βέργα της αμαρτίας στο χέρι…, έτσι μας λέει το παραχαραγμένο Ευαγγέλιο στις μέρες μας.

Στις μέρες μας το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, και δεν καλεί πλέον την Εκκλησία του Ιησού Χριστού, όπως η προηγούμενη έκδοσή του: «εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, και μη εγγίσητε ακάθαρτον, και Εγώ θέλω σας δεχθή» (Β΄Κορινθίους ς΄17). Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι πλέον το άγιο, το ξεχωρισμένο εκείνο σώμα των πιστών, που φανερώνει το χαρακτήρα, το φρόνημα, τη ζωή Του στον αμαρτωλό κόσμο μας και υπάρχει αποκλειστικά για να φανερώνει στους αμαρτωλούς το δρόμο της σωτηρίας από τον αιώνιο θάνατο. Οι εκκλησίες στις μέρες μας είναι πιο πολύ οργάνωση ή επιχείρηση, με πλάνα δράσης, με οργανόγραμμα, με μάρκετινγκ, με κοινωνικό πρόσωπο, με κοινωνική δράση, με στόχους επιχειρησιακούς και βέβαια και κάποιας μορφής πίστη, αλλά τα πνευματικά συνήθως είναι σε δεύτερη μοίρα, αρκετά πίσω. Η Βασιλεία των Ουρανών, στο Ευαγγέλιο που ξαναγράφεται στις μέρες μας, δεν είναι το πρώτο και το μόνο μέλημα στη ζωή ενός πιστού και ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξής του σ’ αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας και της ασέβειας.

Το απαλό και εύκολο αυτό «ευαγγέλιο» έχει αρχίσει να κηρύττεται ήδη και έχει δικές του εκκλησίες, δικούς του άμβωνες που το υπηρετούν, δικούς του πιστούς που το υπηρετούν και το διαδίδουν. Έχει μεγάλη ανταπόκριση στο σύγχρονο κόσμο μας και οι αριθμοί γύρω από αυτό το «εαυγγέλιο» ευημερούν, όπως δείχνουν τα στοιχεία.

Αν σας φαίνεται αυτό παράξενο, πιστεύω ότι μπορώ να σας βοηθήσω, και πολύ απλά και εύκολα. Σας θυμίζω μόνο ότι από το θρόνο του Κυρίου μπροστά έφυγαν άνθρωποι για την αιώνια απώλεια, που στο όνομά Του είχαν βγάλει δαιμόνια, είχαν κηρύξει στους άλλους ανθρώπους για τον Χριστό (Ματθαίος ζ΄22,23). Σας θυμίζω ακόμα, και αυτό μας βοηθάει όλους πολύ, τα λόγια του Κυρίου μας, «δεν θέλει εισέλθει εις την Βασιλείαν των Ουρανών πας ο λέγων προς Εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός Μου του εν τοις Ουρανοίς» (Ματθαίος ζ΄21).

Ας πάμε τώρα στο πιο σημαντικό για εμάς μέρος, που είναι το σήμερα που ζούμε, οι μέρες μας και οι μέρες που έχουμε μπροστά μας. Ήδη έχει δημιουργηθεί αυτό που λέμε κλίμα, το ανάλογο κλίμα, που δέχεται ευχάριστα και αποδέχεται, ασπάζεται, αυτό το παραχαραγμένο «ευαγγέλιο», το γεμάτο ανθρώπινα στοιχεία, το νοθευμένο με σκοπιμότητες. Τα αποτελέσματα είναι τα εντελώς φυσικά και αναμενόμενα και υπάρχουν γύρω μας, ανάμεσά μας, στις εκκλησίες μας, στους νέους μας, στα παιδιά μας, μέσα στις οικογένειες που υποτίθεται ότι είναι θυσιαστήριο, βωμός άγιας ζωής και δόξας προς τον ζωντανό Θεό και Κύριο. Θα σας αναφέρω μερικά παραδείγματα, αλλά εσείς, είμαι βέβαιος, ότι θα συμπληρώσετε και τα δικά σας.

Η πίστη πάντοτε στην Αγία Γραφή, όπου υπάρχει, όπου περιγράφεται, συνοδεύεται από ζωή πίστης, εκδηλώσεις πίστης, βιώματα γνήσιας πίστης προς τον Θεό. Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, ακούμε πολλούς να μιλούν για την πίστη, αλλά εννοούν μια πίστη θεωρητική, εγκεφαλική, πίστη σε διηγήσεις, ιστορικά στοιχεία, πίστη σε γνώσεις, πίστη, που στην ουσία δεν είναι, παρά αποδοχή πληροφοριών και όχι πίστη της καρδιάς στο Πρόσωπο και το χαρακτήρα του Θεού και Κυρίου. Η γνήσια πίστη στα λόγια του Θεού συνοδεύεται πάντοτε από ησυχία και ανάπαυση και οδηγεί την ψυχή σε περισσότερη αφιέρωση. Η πίστη, όταν είναι αληθινή πίστη της καρδιάς προς τον Θεό, ακολουθείται από αύξηση της ζωής του Κυρίου μέσα μας και περισσότερη ένωση μαζί Του.

Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται και νοθεύεται, η λατρεία συνήθως ταυτίζεται με υμνωδία λατρευτικού περιεχομένου, δημιουργία λατρευτικού κλίματος, όπως λέγεται, ατμόσφαιρα κατάνυξης και συναισθηματικής φόρτισης. Λατρεία στον ζωντανό Θεό σημαίνει πριν και πάνω απ’ όλα ανήκω και υπηρετώ. Η λατρεία που δεν συνοδεύεται από ζωή υπακοής και αγάπης στο Πρόσωπο και στο θέλημα του Κυρίου δεν είναι λατρεία που δέχεται και αναγνωρίζει ο Θεός. Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται με δικό μας ανθρώπινο τρόπο, για να εξυπηρετεί ανάγκες και σκοπιμότητες, η λατρεία στον ζωντανό Θεό αρχίζει και τελειώνει με λόγια και συναισθήματα. Ζωή όμως λατρείας δεν φαίνεται πουθενά στον πνευματικό ορίζοντα.

Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, η υπηρεσία στον Κύριο δεν συνοδεύεται υποχρεωτικά από αγάπη και πίστη στην κυριότητα «του Κυρίου του αμπελώνος». Μπορούμε να αυτοσχεδιάζουμε, να προσφέρουμε εθελοντικά ό,τι και όποτε μπορούμε, να οργανώνουμε «βραδιές αλιείας ψυχών», εκστρατείες ευαγγελισμού των αμαρτωλών, χωρίς να ρωτάμε τον Κύριο, μερικές φορές χωρίς να συμμετέχει κιόλας ο Ίδιος. Απλώς, εάν υπάρξει κάποιος καρπός, θα Του Τον προσφέρουμε, αφού πανηγυρίσουμε πρώτα μεταξύ μας.

Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, η αγάπη δεν είναι ταυτισμένη με την υπακοή. Αγαπάμε τον Θεό, αλλά δεν Τον υπακούμε, γιατί ήδη έχουμε επιλέξει να υπακούμε τη φωνή της επιθυμίας του κόσμου τις σάρκας. Η αγάπη μας στον Θεό είναι μάλλον συναισθηματική και περιορίζεται σε προθέσεις από τη συναισθηματική σφαίρα, υποσχέσεις, κάποτε καλοπροαίρετες, αλλά χωρίς βάθος καρδιάς.

Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, ο κόσμος, που αρέσει και ελκύει τη σάρκα, είναι αμαρτωλός, αλλά επιλεκτικά, και όχι στο σύνολό του. Στην «αρχική έκδοση» της Καινής Διαθήκης, κόσμος είναι σατανικό σύστημα παγίδευσης και εξαπάτησης των ψυχών, για να καταλήξουν στην αιώνια απώλεια, εάν αγαπήσουν και υπηρετήσουν το σύστημα του κόσμου. Στις δικές μας ανθρώπινες διαστάσεις κόσμος είναι κατάλογοι μεγαλύτεροι ή μικρότεροι, που μας πληροφορούν τι είναι μέσα και τι έξω, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγάλη διαφωνία και η σύρραξη μερικές φορές ανάμεσα στους τιμητές των καταλόγων για το τι είναι κόσμος και τι περιλαμβάνει. Για τον Θεό ένα μετράει, τι αγαπάει η καρδιά μας! Ούτε τι φοράμε, ούτε τι ακούμε, ούτε πού πηγαίνουμε. Η αγάπη για τον κόσμο ισοδυναμεί με έχθρα προς τον Θεό και οδηγεί στην αιώνια απώλεια την ψυχή (Ιακώβου δ΄4, Α΄Ιωάννου β΄15-17). Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο ξαναγράφεται, η αγάπη για τον κόσμο δεν συμπεριλαμβάνεται, αν και είναι το μόνο κριτήριο που μετράει για τον Θεό.

Στις μέρες μας, που το Ευαγγέλιο παραχαράσσεται, νοθεύεται, ξαναγράφεται, η πίστη στον Ιησού Χριστό αλλάζει πρόσωπο:

Θέλουν την αναγέννηση, αλλά χωρίς ταπείνωση.

Θέλουν τη συγχώρηση, αλλά χωρίς μετάνοια πραγματική.

Θέλουν να εργάζονται για τον Κύριο, αλλά όχι να υπηρετούν.

Θέλουν τη λατρεία του Κυρίου, αλλά δεν θέλουν την κυριότητά Του στη ζωή τους.

Θέλουν την αγάπη, αλλά χωρίς καθαρότητα.

Θέλουν τις ευλογίες του Κυρίου, αλλά χωρίς υπακοή.

Θέλουν το θέλημα του Κυρίου, αλλά με τον όρο να συμφωνεί και να εξυπηρετεί το δικό τους θέλημα.

Θέλουν την πίστη που μετακινεί βουνά, αλλά όχι που πλένει πόδια.

Θέλουν νίκη στη ζωή τους, αλλά χωρίς υποταγή.

Θέλουν να μη χάσουν τον Ουρανό, αλλά δεν θέλουν να χάσουν και αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας.

Θέλουν να συμβασιλεύσουν μαζί με τον Χριστό στον Ουρανό, αλλά χωρίς να συσταυρωθούν μαζί Του εδώ στη Γη.

Και οι πιστοί αυτής της «νέας έκδοσης του Ευαγγελίου»; Αξιοθρήνητοι, αιχμάλωτοι, αλύτρωτοι, μικροί, συρρικνωμένοι, μαραμένοι, άκαρποι, αναποτελεσματικοί. Μόνο οι ίδιοι ομολογούν ότι είναι του Χριστού, όμως ο Κύριος δεν συμφωνεί, ούτε τους αναγνωρίζει για δικούς Του. Έχουν δικό τους μοντέλο, δικής τους σύνθεσης πίστη στον Θεό. Και βέβαια με την Αγία Γραφή κλειστή και το Άγιο Πνεύμα αφοπλισμένο και παροπλισμένο στη ζωή τους. Τον κύριο λόγο στη ζωή τους, στην κάθε τους μέρα τον έχει η επιθυμία της σάρκας και η λογική του φυσικού ανθρώπου.

Ας προσέξουμε αυτό το Ευαγγέλιο «νέας κοπής», που κυκλοφορεί στις μέρες μας και έχει μεγάλη ζήτηση από τους ανθρώπους, ιδιαίτερα τους νεότερους, αφού δεν έχει σχεδόν κανένα κόστος. Ας προσέξουμε, γιατί δεν περιέχει «Λόγια Ζωής Αιώνιας», όπως το πρωτότυπο. Έχουν αφαιρεθεί πολλά κομμάτια από το πρωτότυπο. Έχουν γίνει καταλυτικές ανθρώπινες παρεμβάσεις στο γνήσιο Ευαγγέλιο και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πολύ τραγικό και αιώνιο.

Κάποτε λέγαμε: να πάρουν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο στα χέρια τους. Σήμερα, που έχει προχωρήσει η νύχτα της αμαρτίας στον κόσμο μας, πρέπει να συμπληρώσουμε: ναι, αλλά ποιο Ευαγγέλιο; Και βέβαια είναι πολύτιμο και σοφό θα έλεγα να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας, που τον ξέρουμε καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλο, και, αφού κοιτάξουμε μέσα μας και εξετάσουμε τη ζωή μας και τη σχέση μας με τον Κύριο, να ρωτήσουμε:

εγώ τίνος Ευαγγελίου είμαι;

Ποιο Ευαγγέλιο διάλεξα να διαβάζω, να πιστεύω και να ζω;

Πνευματικά