Ησαύ
Γένεση κε΄ 29-34
Συνήθως, αυτοί που ατύχησαν στη ζωή τους,
κερδίζουν τη συμπάθειά μας, και σπάνια θα βρεθεί από αυτούς κάποιος που, όποια
και αν στάθηκε η αιτία της κακοδαιμονίας του, αντί της συμπάθειας, θα
προκαλέσει την καταφρόνια. Από αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις είναι και το
πρόσωπο - σύμβολο της σημερινής μας μελέτης. Η μορφή του, όπως προβάλλει από το
αρχείο της βιβλικής ιστορίας, είναι κάπως παράξενη. Βλέπουμε έναν άνδρα ψηλό,
αθλητικό, γεροδεμένο, με ερυθρό τρίχωμα, να έχει κρεμασμένο στον ώμο του το
τόξο του και τη φαρέτρα με τα βέλη του, και να είναι καθισμένος σ’ έναν πάγκο,
μπροστά σ’ ένα πιάτο με φακές, και να τρώει με λαιμαργία. Και να μην έγραφε από
κάτω το όνομά του, «Ησαύ, ο κακός εκτιμητής» πάλι θα τον αναγνωρίζαμε, γιατί η
περίπτωσή του κατάντησε παροιμία γνωστή σε όλους, «αντί πινακίου φακής». Στα
λόγια του φαίνεται όλη του η κακομοιριά.
1. «Εγώ υπάγω να αποθάνω…» Γνώρισα
κάποιον πολύ πλούσιο, με ακίνητα, επιχειρήσεις και καταθέσεις, που τα όσα είχε
εξασφάλιζαν άνετο βίο ακόμα και στα εγγόνια του. Σε όσους τον ρωτούσαν γιατί
σκοτωνόταν στη δουλειά σε τέτοια ηλικία, απαντούσε πως φοβόταν μην πεινάσει και
αναγκαστεί να απλώσει το χέρι. Κανένας φόβος δεν υπήρχε να πεθάνει από πείνα ο
Ησαύ, μέσα στο πατρικό του σπίτι, αυτός, ο κληρονόμος της πατρικής περιουσίας,
και όλων των επαγγελιών του Θεού, σαν πρωτότοκος που ήταν. Ο άνθρωπος που ζει
μακριά από τον Θεό βλέπει διαρκώς κινδύνους, και πάντα νιώθει πως χάνεται, όσα
και αν έχει αγαθά του κόσμου τούτου. Αυτό το συναίσθημα της ανασφάλειας δεν
είναι και τόσο αδικαιολόγητο, γιατί ο άνθρωπος που ζει μακριά από τον Θεό είναι
αληθινά χαμένος, «απολωλός πρόβατο», όπως ο Λόγος του Θεού τον χαρακτηρίζει. Ο
Κύριός μας παίρνοντας αφορμή από εκείνον τον άφρονα πλούσιο, μας λέει πως «η
ζωή του ανθρώπου δεν συνίσταται εκ των υπαρχόντων αυτού»(Λουκάς ιβ΄ 15-21). Αν
γνώριζαν οι άνθρωποι του λαού και οι μεγάλοι του κόσμου αυτήν την τόσο απλή και
κεφαλαιώδη αλήθεια, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας…
2. «Και τι με ωφελούσι ταύτα…;» Είναι να
θαυμάσει κανείς πόσες χιλιάδες χρόνια πέρασαν από τότε που ο Ησαύ είπε αυτά τα
λόγια και οι άνθρωποι δεν άλλαξαν ούτε τόσο. Τους μιλάς για την αγάπη του Θεού,
για τη σωτηρία του Χριστού στο σταυρό, για τις επαγγελίες που προσμένουν κάθε
πιστή ψυχή, και ακούς πάντα την ίδια στερεότυπη απάντηση. «Και τι με ωφελούσι
ταύτα;» Όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο τούτο είναι χρήσιμα και έχουν κάποια
ωφελιμότητα. Μα πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τη αγάπη και την οδηγία
του Θεού. Ο Θεός ξεχώρισε τον Αβραάμ για την πίστη του και του υποσχέθηκε πως
θα τον κάνει πατέρα ενός πολυάριθμου λαού, του λαού που θα ανήκε στον Θεό. Το
κράτησε μέσα στην καρδιά του ο Αβραάμ σαν πολύτιμο θησαυρό, όπως και ο γιος του
ο Ισαάκ, μα να που τώρα ο εγγονός του ο Ησαύ με κτηνώδη ρεαλισμό καταφρονεί όλα
τα σχέδια του Θεού και διακηρύττει: «Τι με ωφελούν εμένα αυτά;» Τα λόγια και οι
γεμάτες αγάπη υποσχέσεις του Θεού, μπορεί να μη ζυγίζονται με κιλά σήμερα, και
να μην τις βλέπει το δικό μας μάτι, μα ένα είναι βέβαιο, ότι και ουρανός και η
γη θα παρέλθουν, μα τα λόγια του Κυρίου θα μένουν στον αιώνα(Ματθαίος κδ΄ 35).
Καταφρονώντας τις επαγγελίες του Θεού ο Ησαύ, καταφρόνησε τον ίδιο τον εαυτό
του, και τον έταξε έξω από τα σχέδια του Θεού. Γι’ αυτό ο Θεός αργότερα, όταν
παρουσίαζε τον Εαυτό Του, έλεγε «Ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ»,
προσπερνώντας τον Ησαύ τον Καταφρονητή. Και μόνο για ένα πιάτο φακής. Αδελφέ
μου, πρόσεξε μήπως και συ σαν τον ανόητο Ησαύ:
1) Για ένα πιάτο φακής, πουλήσεις τη θέση
σου μέσα στην οικογένεια Εκείνου, που πέθανε για σένα. Κουρασμένος,
αποκαμωμένος ο Ησαύ από μάταια κυνηγητά και αναζητήσεις, μπροστά σε ένα πιάτο
που άχνιζε θόλωσε το μυαλό του και έχασε…έχασε…έχασε.
2) Για ένα πιάτο φακής, καταφρονήσεις τη
μεγάλη τιμή, που ο Κύριος σου κάνει να Τον υπηρετήσεις. Μπορεί να έχεις
στερήσεις και να υποφέρεις, μα δεν πρόκειται Εκείνος να σε αφήσει να χαθείς από
την πείνα, και να ξέρεις ακόμη πως ο Κύριος την πιστότητά σου ξέρει να την
αμείψει, όταν θα έρθει η ώρα.
3) Για ένα πιάτο φακής, μηδαμινής αξίας,
χάσεις την ειρήνη της ψυχής σου, την ανεκτίμητη χαρά, που ο Κύριος χαρίζει σε
όλους όσοι Του μένουν πιστοί. Ένα πάτωμα ακόμη στο σπίτι, η επέκταση του
μαγαζιού σου, και κάθε άλλη προσπάθεια που θα σου αφαιρούσε την κοινωνία σου με
τον Θεό και θα σε στερούσε από τις χαρές, που μια ζωή πληρότητας χαρίζει.
(Από τις σημειώσεις του
Χρήστου Φραγκόπουλου)