«…διά να αθετήση την αμαρτίαν…»

«Ελθών δε ο Χριστός αρχιερεύς των μελλόντων αγαθών διά της μεγαλυτέρας και τελειοτέρας σκηνής, ουχί χειροποιήτου, τουτέστιν ουχί ταύτης της κατασκευής, ουδέ δι' αίματος τράγων και μόσχων, αλλά διά του ιδίου αυτού αίματος, εισήλθεν άπαξ εις τα άγια, αποκτήσας αιωνίαν λύτρωσιν. Διότι εάν το αίμα των ταύρων και τράγων και η σποδός της δαμάλεως ραντίζουσα τους μεμολυσμένους αγιάζη προς την καθαρότητα της σαρκός, πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού, όστις διά του Πνεύματος του αιωνίου προσέφερεν εαυτόν άμωμον εις τον Θεόν, θέλει καθαρίσει την συνείδησίν σας από νεκρών έργων εις το να λατρεύητε τον ζώντα Θεόν; Και διά τούτο είναι μεσίτης διαθήκης καινής, ίνα διά του θανάτου, όστις έγινε προς απολύτρωσιν των επί της πρώτης διαθήκης παραβάσεων, λάβωσιν οι κεκλημένοι την επαγγελίαν της αιωνίου κληρονομίας. Διότι όπου είναι διαθήκη, ανάγκη να υπάρχη θάνατος εκείνου, όστις έκαμε την διαθήκην· διότι η διαθήκη επί τεθνεώτων είναι βεβαία, επειδή ποτέ δεν ισχύει, ενόσω ζη ο διαθέτης. …Διότι ο Χριστός δεν εισήλθεν εις χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλ' εις αυτόν τον ουρανόν, διά να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών· ουδέ διά να προσφέρη πολλάκις εαυτόν, καθώς ο αρχιερεύς εισέρχεται εις τα άγια κατ' ενιαυτόν με ξένον αίμα· διότι έπρεπε τότε πολλάκις να πάθη από καταβολής κόσμου· τώρα δε άπαξ εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού. Και καθώς είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις, ούτω και ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν.» (Εβραίους θ΄11-28).

Σε όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου, οι άνθρωποι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Ανταλλάσσουν δώρα, εύχονται ο ένας στον άλλο, κάθονται όλοι γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι ή γύρω από ένα ζεστό τζάκι και λένε όμορφες ιστορίες, ανακαλούν ευχάριστες αναμνήσεις, κάνουν αξέχαστες βόλτες… Όλα αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά χωρίς νόημα, όταν λείπει Εκείνος για τον οποίο γίνεται η γιορτή, ο Εορταζόμενος. Και δυστυχώς από τις περισσότερες καρδιές και φέτος θα λείπει ο Ιησούς Χριστός. Πολλοί θα πούνε: «Και τι με νοιάζει εμένα; Τι έκανε ο Χριστός για μένα, που πονάω και υποφέρω; Τι κάνει για το τόσο κακό που υπάρχει στον κόσμο μας; Τόσα χρόνια πριν γεννήθηκε και από τότε ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Και οι θρησκευτικοί ηγέτες; Όλοι τους είναι για κλάματα. Και οι θρησκείες, που στο όνομά τους έγιναν τα χειρότερα εγκλήματα; Εξάλλου, αυτός είναι ο κόσμος που γνωρίζω και ζω και κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να αναζητήσει κάτι πέρα και πάνω από αυτόν είναι δειλία, είναι φυγή από την πραγματικότητα.»

Κάποιος άλλος θα σου πει ότι όλες οι θρησκείες είναι καλές, αρκεί να είσαι σωστός και εντάξει απέναντι στους συνανθρώπους σου. Πολλά ερωτηματικά υψώνει ο άνθρωπος, που μοιάζουν στα μάτια του εμπόδια ανυπέρβλητα, και ησυχάζει τη συνείδησή του, τη φωνή που ο Θεός έχει βάλει μέσα του, με όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα και τις θεωρίες που πιστεύει. Το πραγματικό εμπόδιο όμως, που μπαίνει ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Χριστό, δεν είναι αυτά τα ερωτήματα και οι θεωρίες που διατυπώνονται. Αυτά είναι η δικαιολογία του ανθρώπου για να αποφύγει να παραδεχθεί την αλήθεια. «Την αλήθεια που όλοι την ψάχνουν, αλλά κανείς δεν είναι έτοιμος να την δεχθεί», είχε διατυπώσει εύστοχα ο ποιητής Καβάφης. Το πραγματικό εμπόδιο είναι ο εγωισμός τού ανθρώπου. Δεν θέλει να ταπεινωθεί μπροστά σε κάποιον ανώτερό του, να παραδεχθεί την αμαρτωλότητά του απέναντι στον άγιο Θεό, να θελήσει να κάνει τον Χριστό, Κύριο στη ζωή του. Να πάρει την απόφαση να ζήσει για Κείνον που πέθανε στη θέση του πάνω στο σταυρό και που ο Θεός Τον ανέστησε λόγω του ότι ικανοποιήθηκε η δικαιοσύνη Του. Πληρώθηκε το χρέος της αμαρτίας μας απέναντί Του.

Πριν δώσω την καρδιά μου στον Χριστό, και εγώ ύψωνα πολλά ερωτηματικά: «Υπάρχει Θεός; Γιατί να είναι ο Θεός που η Αγία Γραφή μάς λέει και όχι κάποιος άλλος;» και άλλα πολλά. Ήρθε όμως μια στιγμή, που ταπεινώθηκα μπροστά Του και κατάλαβα πως όλα αυτά ήταν υπεκφυγές, δικαιολογίες για να Τον αποφύγω. Κατάλαβα τη μηδαμινότητά μου και την παντοδυναμία Του, την αμαρτία μου και την αγιότητά Του, τον εγωισμό μου και την αγάπη Του! Και Του είπα: «Ναι, Κύριε, υπάρχεις, είσαι ο Θεός της Αγίας Γραφής, Σ’ ευχαριστώ για ό,τι έχεις κάνει για μένα, μου χάρισες τη ζωή και τώρα η ζωή μου Σου ανήκει.» Αυτό το έργο, που έχει κάνει ο Κύριος για τον κάθε ένα από εμάς, θα εξετάσουμε μέσα από το Λόγο Του, μα πριν καλό θα ήταν να θυμηθούμε ποιοι ήμασταν εμείς απέναντι στην αγιότητα του Θεού.

Ποιοι ήμασταν απέναντι στον Θεό;

· «Ακούσατε, ουρανοί, και ακροάσθητι, γή· διότι ο Κύριος ελάλησεν· Υιούς έθρεψα και ύψωσα, αλλ' αυτοί απεστάτησαν απ' εμού. Ο βους γνωρίζει τον κτήτορα αυτού και ο όνος την φάτνην του κυρίου αυτού ο Ισραήλ δεν γνωρίζει, ο λαός μου δεν εννοεί. …όλη η κεφαλή είναι άρρωστος και όλη η καρδία κεχαυνωμένη· από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα δεν εξεπιέσθησαν ουδέ εδέθησαν ουδέ εμαλακώθησαν δι' αλοιφής» (Ησαΐας α΄2-6).

· «Εγώ μεν εστοχάσθην κατ' εμαυτόν ότι έπρεπε να πράξω πολλά εναντία εις το όνομα του Ιησού του Ναζωραίου· το οποίον και έπραξα εν Ιεροσολύμοις, και πολλούς των αγίων εγώ κατέκλεισα εις φυλακάς, λαβών την εξουσίαν παρά των αρχιερέων, και ότε εφονεύοντο έδωκα ψήφον κατ' αυτών. Και εν πάσαις ταις συναγωγαίς πολλάκις τιμωρών αυτούς ηνάγκαζον να βλασφημώσι, και καθ' υπερβολήν μαινόμενος εναντίον αυτών κατεδίωκον έως και εις τας έξω πόλεις.» (Πράξεις Αποστόλων κς΄9-11). Ο Απόστολος Παύλος ομολογεί το ποιος ήταν μπροστά στον βασιλιά Αγρίππα. Ο Θεός όμως δεν τον ξεσυνερίστηκε, αλλά του παρουσιάστηκε θαυμαστά και ο Παύλος ήρθε σε μετάνοια και έζησε από κει και πέρα μια ζωή αφοσιωμένη σε Κείνον που του χάρισε τη ζωή!

· «Διότι ήμεθά ποτέ και ημείς ανόητοι, απειθείς, πλανώμενοι, δουλεύοντες εις διαφόρους επιθυμίας και ηδονάς, ζώντες εν κακία και φθόνω, μισητοί και μισούντες αλλήλους.» (Τίτον γ΄3).

· «Και σας, οίτινες ήσθε ποτέ απηλλοτριωμένοι και εχθροί κατά την διάνοιαν με τα έργα τα πονηρά» (Κολοσσαείς α΄21). Θα πει κάποιος: «Εγώ ούτε καν Τον γνώριζα, πώς λες ότι ήμουν εχθρός του Θεού;» Από τη στιγμή όμως που ο άνθρωπος παραβαίνει τον ηθικό νόμο του Θεού, γίνεται παραβάτης και άξιος θανάτου: «ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος» (Ρωμαίους ς΄23).

Αυτά λέει η Αγία Γραφή για το ποιοι ήμασταν και σίγουρα ο καθένας μπορεί να πει πολλά περισσότερα για τον εαυτό του και να βρει αρκετά εδάφια από το Λόγο του Θεού, που μας φανερώνουν την αλήθεια για τη ζωή μας. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση που βρισκόμασταν ο Θεός κάνει κάτι θαυμαστό! Στέλνει τον μονογενή Του Υιό στη γη μας, γίνεται άνθρωπος όμοιος με εμάς, παρεκτός αμαρτίας, και πεθαίνει στη θέση μας πληρώνοντας για τη δική μας αμαρτία απέναντι στον Πατέρα Θεό. Αυτό θα δούμε στη συνέχεια.

Τι έκανε ο Κύριος για μας;

Πόσο όμορφα το Άγιο Πνεύμα με τη γραφίδα του Απόστολου Παύλου μάς εξηγεί τόσο εμπεριστατωμένα το έργο και το αποτέλεσμα της θυσίας του Χριστού στη γη μας!

Έργο	Αποτέλεσμα
διά του ιδίου αυτού αίματος, εισήλθεν άπαξ εις τα άγια	αποκτήσας αιωνίαν λύτρωσιν
το αίμα του Χριστού, όστις διά του Πνεύματος του αιωνίου προσέφερεν εαυτόν άμωμον εις τον Θεόν	θέλει καθαρίσει την συνείδησίν σας από νεκρών έργων εις το να λατρεύετε τον ζώντα Θεόν
έγινε μεσίτης καινούργιας διαθήκης	για να λάβωσιν οι κεκλημένοι την επαγγελίαν της αιωνίου κληρονομίας
με τον θάνατό Του και το αίμα Του	βεβαίωσε, σφράγισε αυτή την καινούργια διαθήκη
δεν εισήλθεν εις χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλ' εις αυτόν τον ουρανόν	διά να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών·
εφανερώθη, προσφέρθηκε άπαξ	διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού και διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών
θέλει φανή εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν	διά σωτηρίαν

Επτά συνολικά σημεία! Ένα τέλειο έργο αποκατάστασης! Μια καινούργια διαθήκη του Θεού με τον άνθρωπο! Η πρώτη είχε καταπατηθεί από την πλευρά τού ανθρώπου. Τώρα του δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία. Στέκεται και μας λέει ο Κύριος: «Εγώ είμαι πιστός να εκτελέσω όλα αυτά για σένα, αρκεί να το θελήσεις. Εγώ σφράγισα αυτή τη διαθήκη με το αίμα μου, εγώ αθέτησα την αμαρτία σου διά της θυσίας μου, διά του αίματός μου που πρόσφερα άμωμο, εγώ απέκτησα για σένα αιώνια λύτρωση από την αμαρτία, εγώ καθαρίζω τη συνείδησή σου από νεκρά έργα και γράφω το νόμο Μου στην καρδιά σου, εγώ σε κάνω συγκληρονόμο μου στην αιώνια κληρονομιά που μου ετοιμάζει ο Πατέρας μου, εγώ μεσιτεύω για σένα μπροστά στον Πατέρα Θεό, εγώ θα φανερωθώ ξανά σε κείνους που με προσμένουν, για σωτηρία, για να τους πάρω κοντά μου για μια αιωνιότητα. Αρκεί εσύ να το θελήσεις. Αρκεί να μου ανοίξεις την πόρτα της καρδιάς σου και να με θελήσεις Κύριο στη ζωή σου. Αρκεί να αγκαλιάσεις αυτό το έργο και να το κάνεις δικό σου με όλο σου το είναι και όλη σου τη δύναμη.» Παρόλο που ο Θεός αγαπάει τον αμαρτωλό, δεν μπορεί να τον συγχωρήσει έτσι απλά, χωρίς να υπάρξει τιμωρία, χωρίς να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη Του. Την τιμωρία αυτή την επωμίστηκε ο Χριστός! Όντας ο ίδιος αναμάρτητος πλήρωσε για τη δική μου και τη δική σου αμαρτία και έκανε ένα έργο τέλειο εδώ στη γη.

Εγώ τι πρέπει να κάνω;

Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος: «Εγώ τι πρέπει να κάνω από τη μεριά μου; Δεν γίνεται να σωθώ έτσι απλά, χωρίς να κάνω τίποτα;» Ναι, μπορείς να σωθείς έτσι απλά, αρκεί να κάνεις ένα βήμα μετάνοιας και συντριβής καρδιάς μπροστά Του. Αρκεί να πιστέψεις σ’ αυτό το πρόσωπο, να Του πεις ένα ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς σου και να πάρεις την απόφαση να Τον ακολουθήσεις όπου αν υπάγει. Αυτό το βήμα είναι τόσο απλό, όσο και δύσκολο συνάμα. Είναι απλό, γιατί μπορεί να γίνει αμέσως, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, και δωρεάν. Είναι όμως και δύσκολο, γιατί πρέπει να πάρεις την απόφαση να απαρνηθείς τον εγωιστή εαυτό σου, με τις απατηλές επιθυμίες του, να σηκώσεις το σταυρό σου, όποιος κι αν είναι αυτός, και να Τον ακολουθήσεις πιστά μέχρι τέλους. Το κόστος δηλαδή για τον κάθε ένα από μας θα είναι ο θάνατος του ανθρώπου, για τον οποίο μίλησε ο Ησαΐας στο πρώτο του κεφάλαιο: «όλη η κεφαλή είναι άρρωστος και όλη η καρδία κεχαυνωμένη· από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα». Ο Κύριός μας έδωσε τη ζωή Του για το κάθε ένα από μας και με τη σειρά Του μας καλεί να Του δώσουμε την καρδιά μας, την «σκολιά και διεστραμμένη», που τόσο ανάγκη έχει από τα θεϊκά Του χέρια!

Όποιος δεν πιστεύει σ’ αυτό το έργο, δεν είναι γιατί υψώνονται πολλά ερωτηματικά γύρω του, πολλές θεωρίες, γιατί αυτό κάνουν στο κάτω-κάτω οι περισσότεροι, αλλά γιατί ο ίδιος δεν θέλει να ταπεινωθεί, να δεχθεί την αλήθεια για τον εαυτό του, να καλέσει τον Χριστό στην καρδιά του να κατοικήσει. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα για να ξεγελά κανείς τον εαυτό του. Και είναι πολύ εύκολο για κάποιον να ξεγελάσει τον εαυτό του. Πιστεύουμε αυτό που μας αρέσει, αυτό που θέλουμε, αυτό που μας ικανοποιεί, άσχετα αν είναι αλήθεια ή όχι. Ό,τι συμβαίνει και με κάποιον ασθενή που ο γιατρός τού λέει ότι πάσχει από μια αρρώστια. Ο ίδιος δεν το παραδέχεται, γιατί δεν θέλει να το δεχθεί για τον εαυτό του, το απωθεί από τη σκέψη του. Ο Χριστός όμως ποτέ δεν μας είπε ψέματα, γιατί μας αγαπάει πραγματικά. Μας λέει μόνο την αλήθεια, γιατί ο Ίδιος είναι η Αλήθεια! Και όχι μόνο αυτό, αλλά μας χαρίζει και το φάρμακο για να γιατρευτούμε, τον ίδιο Του τον Εαυτό! Μόνο όταν κάποιος νιώσει πραγματικά άρρωστος και θελήσει να ταπεινωθεί, μπορεί να πάει στον Χριστό. Διαφορετικά θα λέει, στην καλύτερη των περιπτώσεων: «Παρ' ολίγον με πείθεις να γίνω Χριστιανός», όπως ο βασιλιάς Αγρίππας μπροστά σε εκείνη την απολογία του Απόστολου Παύλου.

Και όταν πάει κανείς στον Χριστό και ταπεινωθεί μπροστά Του και Τον θελήσει Κύριο στη ζωή του, τι γίνεται από κει και πέρα; Από κει ξεκινά ο πιο δύσκολος μα και ο πιο όμορφος δρόμος του κόσμου μας! Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη γέννηση ενός παιδιού, που είναι από τα πιο δύσκολα αλλά και τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο μας. Δύσκολο, γιατί πλέον οι γονείς απασχολούνται αποκλειστικά με το παιδί τους, το οποίο θέλει όλο τους το χρόνο, τη δύναμη και την προσπάθεια, και όμορφο, γιατί μέρα με τη μέρα το βλέπουν να μεγαλώνει, να αναπτύσσεται, να αυξάνεται, και κάποια μέρα θα γίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος. Φανταστείτε το παιδί αυτό να μη μεγάλωνε, να έμενε στάσιμο στο σώμα και στο μυαλό. Θα μπορούσαν να χαρούν οι γονείς του; Έτσι νιώθει και ο Κύριός μας όταν μας βλέπει να μένουμε στάσιμοι, να μην προοδεύουμε στην αγιωτάτη πίστη μας, στη χάρη και στη γνώση τού Χριστού, στην υπακοή τής φωνής Του. Σίγουρα είναι ο πιο δύσκολος δρόμος, γιατί ο εαυτός μας θα ζητήσει τα δικά του από τη μια και ο κόσμος θα μας μισήσει από την άλλη, όχι γιατί θα του κάνουμε κάποιο κακό, αλλά γιατί θα διαφέρουμε από κείνον, γιατί θα είμαστε σε διαφορετικό στρατόπεδο. Είναι όμως και ο πιο όμορφος δρόμος, γιατί δεν είμαστε μόνοι, αλλά ζούμε μαζί με τον Δημιουργό μας, τον Πλάστη μας, Αυτόν που μας αγάπησε τόσο και έδωσε τα πάντα για μας, Αυτόν που μας λέει μόνο την αλήθεια και ενδιαφέρεται μόνο για το καλό μας, Αυτόν που μας αποκαλεί φίλους Του και θέλει να είμαστε πάντα μαζί Του, όπου είναι και Αυτός! Ευλογημένη η καρδιά που θα Του πει: «Ναι, Κύριε, Σ’ ευχαριστώ, θα Σε ακολουθήσω όπου αν υπάγεις, μόνο με Σένα μπορώ να ζήσω πραγματικά, ελεύθερος, χαρούμενος, για τη δόξα Σου, γιατί Σου ανήκει όλη η δόξα και η τιμή και η προσκύνηση, τώρα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν».–

Γιάννης Πασπαλλής

Ν. Ηράκλειο

Λόγια Ζωής