Ιδού, η χειρ του Κυρίου δεν εσμικρύνθη, ώστε να μη
δύναται να σώση* ουδέ το ωτίον Αυτού εβάρυνεν, ώστε
να μη δύναται να ακούση* αλλ’ αι ανομίαι σας έβαλον
χωρίσματα μεταξύ υμών και του Θεού υμών, και αι
αμαρτίαι σας έκρυψαν το πρόσωπον αυτού από σας,
διά να μη ακούει.                              Ησαΐας νθ΄ 1, 2

 

 

Γιατί δεν ακούει;

 

Ένας ξένος επισκέφθηκε μια εκκλησία, όπου το κήρυγμα ήταν πολύ επίσημο και τυπικό και οι άν­θρωποι πολύ ψυχροί και αδιάφοροι. Κάποια στιγ­μή προσευχήθηκε τόσο δυνατά, που ο διπλανός του έσκυψε και του ψιθύρισε: «Δεν χρειάζεται να προσεύχεσαι τόσο δυνατά! Ο Θεός δεν είναι κου­φός!» Και ο ξένος μουρμούρισε μονολογώντας: «Ο Θεός δεν είναι κουφός, αλλά είναι σίγουρα πολύ μακριά από εδώ!»

Τι είναι αυτό που μπορεί να απομακρύνει τον Θεό από τη ζωή μας και εμάς από τις ευλογίες Του; Τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή μας μίζερη και στερημένη και την πνευματική μας ζωή κακομοίρικη και φτωχή, χωρίς αύξηση, χωρίς πρόοδο, χωρίς από­λαυση σωτηρίας; Σίγουρα δεν φταίει ο Θεός. Είναι ο Ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες, πλούσιος σε όσους Τον επικαλούνται με καθαρή καρδιά, με αγνά κίνητρα. Οι αμαρτίες μας είναι που βάζουν τα χωρίσματα ανάμεσα σε μας και σ’ Εκείνον και μας κρύβουν το Πρόσωπό Του. Ο εγωισμός μας, η φιλαυτία μας μας απομακρύνουν από τον Ουρά­νιο Πατέρα μας, μα και από τους γύρω μας. Κι έτσι μένουμε μόνοι και δυστυχισμένοι. Η λύση δεν εί­ναι να σπεύσουμε να εκπληρώσουμε «τα θρησκευ­τικά μας καθήκοντα» και «να βγάλουμε την υπο­χρέωσή μας» απέναντί Του, προσθέτοντας και την υποκρισία σε όλα τα προηγούμενα. Η λύση λέγε­ται ταπείνωση. Ταπείνωση, μετάνοια και επιστρο­φή. Σαν τον άσωτο γιο. Με διάθεση απόλυτης παράδοσης στον Πατέρα. Με τη διάθεση ν’ αφή­σουμε όλα τα πίσω της σάρκας και να αγκαλιά­σουμε με πίστη την καινούργια ζωή του Πνεύμα­τος.

 

 

Εις μηδένα μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού' προ­
νοείτε τα καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων. Ει δυνα­-
τόν, όσον το αφ' υμών, ειρηνεύετε μετά πάντων αν-­
θρώπων.               Ρωμαίους ιβ΄ 17, 18

 

 Άρχισε πρώτος!

 

Ένα κοριτσάκι έκανε θυμωμένο γκριμάτσες σ’ ένα μπουλντόκ, που ήταν ευτυχώς δεμένο. Η μητέρα της της είπε να σταματήσει. Το κοριτσάκι τότε απάντησε: «Αλλά, μαμά, αυτός άρχισε πρώτος!» Κατά κάποιο τρόπο, είχε δίκιο. Ένα μπουλντόκ πάντα δείχνει εκ φύσεως άγριο και κακό. Μα το παιδάκι δεν κέρδισε τίποτε με το να συναγωνί­ζεται το σκύλο στις γκριμάτσες. Αντίθετα, άρχισε να εκνευ­ρίζεται όλο και πιο πολύ, μέχρι να επέμβει η μη­τέρα του και να το βοηθήσει να καταλάβει.

Έτσι και ο άνθρωπος που ανταποδίδει κάθε θυ­μωμένη ματιά ή κάθε πικρό λόγο, δεν θα έχει κανένα όφελος. Στο τέλος αυτός ο ίδιος θα υποφέρει πιο πολύ. Η φύση του ανθρώπου είναι αμαρ­τωλή. Χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, αυθόρμητα βγαίνουν από μέσα μας κακίες και νεύρα και ξε­σπάσματα. Προκαλούμε δυσαρέσκεια στους άλ­λους, που κι αυτοί αρχίζουν να κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Στο τέλος, μην μπορώντας να ξεφύ­γουμε από το φαύλο κύκλο, τσακωνόμαστε με όλους, γινόμαστε μισητοί και φτάνουμε να μη μι­λιόμαστε, με την ίδια μας τη γυναίκα, ή τη μητέ­ρα, ή τα παιδιά μας. Αυτός που πετάει λάσπη, λερώνει τα χέρια του, λέει η παροιμία. Μα ποιος έχει τη δύναμη να σταματήσει το κακό; Με κηρύγ­ματα και κανόνες δεν διορθώνεται ο άνθρωπος. Χρειαζόμαστε ριζική ανακαίνιση. Η Καινή Διαθήκη το λέει «να γεννηθείτε άνωθεν». Μόλις έρθει ο Χριστός μες στην καρδιά μας, μας κάνει ήσυχους, πράους και υπομονετικούς. Στη θέση του μίσους, βάζει αγάπη. Στη θέση της γκριμάτσας, χαμόγε­λο. Στη θέση της γκρίνιας, της αγριάδας, της πι­κρής κουβέντας, βάζει γλυκό βλέμμα, γλυκές απαντήσεις, χαρούμενη διάθεση.

 

 

 

...πλην ουχί το θέλημά μου, αλλά το σον ας γίνη.

Λουκάς κβ΄ 42

 

Το θέλουμε;

 

Ένα αγοράκι είχε τη συνήθεια να πιπιλάει τον αντίχειρά του. Τα χρόνια περνούσαν, το μωράκι είχε πάψει πια να είναι μωράκι, και όλοι είχαν πέσει πάνω του να το πείσουν να σταματήσει αυτή τη δουλειά. Ένα βράδυ, λοιπόν, είπε στην προσευχή του ο μικρός:«... και Θεέ μου βοήθησέ με να πάψω να πιπιλάω το δάχτυλό μου». Μετά από μια σύ­ντομη παύση όμως συνέχισε: «Ξέχασέ το καλύ­τερα, Θεέ μου, γιατί δεν θέλω να το σταματήσω». Το παιδάκι αυτό ήταν πολύ.πιο ειλικρινές από πολλούς μεγάλους. Αν θέλουμε να απαντηθούν οι προσευχές μας, πρέπει να αφήσουμε τον Θεό να πραγματοποιήσει το δικό Του το θέλημα. Μα για να το ζητήσουμε το θέλημα του Θεού, πρέπει πρώτα να το αγαπήσουμε, να το εκτιμή-

σουμε. Και απαραίτητα να μισήσουμε και να απορ­ρίψουμε το δικό μας. Αν αφηνόμαοτε να μας κυ­βερνάει το «θέλω» μας και το «μ’ αρέσει» μας, ας μην περιμένουμε καμιά αλλαγή, καμιά απελευθέ­ρωση από την αμαρτία μας και τα πάθη μας. Μπο­ρεί να μην έχουμε τη δύναμη να νικήσουμε την αμαρτία, έχουμε όμως οπωσδήποτε τη δυνατότη­τα να θελήσουμε να τη νικήσουμε. Βάζοντας λοι­πόν τη θέλησή μας στη διάθεση του Κυρίου μας, Του δίνουμε το δικαίωμα να ξετυλίξει τις δικές Του δυνάμεις στη ζωή μας και να μας χαρίσει την απε­λευθέρωση, που θα φέρει τη χαρά και την αγαλ­λίαση στην καρδιά μας.

Πολλοί νομίζουν ότι αν αφήσουν τον Θεό να ξερι­ζώσει από μέσα τους κάποια πάθη, κάποια αμαρ­τία που αγαπούν, θα χάσουν κάτι και θα τους λεί­ψει. Δεν γνωρίζουν όμως ότι θα τους λείψει μό­νον το άγχος και το βάρος και η κακομοιριά που φέρνουν τα πάθη. Και στη θέση τους θα έρθει η ειρήνη και η χαρά η απέραντη του Χριστού!

 

 

 

...και εάν αποχωρίσης το τίμιον από του αχρείου, θέλεις είσθαι ως το στόμα Μου* αυτοί ας επιοτρέψωσι προς σε-αλλά συ μη επιστρέψης προς αυτούς.      Ιερεμίας ιε΄ 19

 

Καρναβάλια

 

Μεγάλη πληγή για τον κόσμο μας τα καρναβάλια. Αυτές τις ημέρες έχουν την τιμητική τους ανά την υφήλιο. Ο εχθρός της ψυχής μας εκμεταλλεύε­ται την ειδωλολατρική αυτή γιορτή για να παίρνει ζωές. Ο Λόγος του Θεού το λέει ξεκάθαρα πως είναι ανθρωποκτόνος. Στη Βενεζουέλα, μια χώρα της Λατινικής Αμερικής όπου οι Απόκριες γιορ­τάζονται ξέφρενα, τουλάχιστον μια εκατοντάδα άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους. Μια χρονιά που ο αριθμός των νεκρών δεν ξεπέρασε τους 80, ο υπουργός της χώρας αυτής έσπευσε να θριαμβολογήσει πως ο αριθμός των θυμάτων είναι «ικανοποιητικός» σε σχέση με τον διογκω­μένο αριθμό της προηγούμενης χρονιάς. Η στατι-

σπκή υπηρεσία της χώρας είναι ευχαριστημένη, έστω κι έτσι.

Ο διάβολος έχει έναν μοναδικό τρόπο να μετα­σχηματίζει την ουσία των γεγονότων. Φτιασιδώ-νει το κακό, ώστε να μην ενοχλεί, να μην προκα­λεί. Καμουφλάρει την αμαρτία, κι ας είναι πασιφα­νής. Φίλε μου, αδελφέ μου, ας προσέξουμε πολύ. Για τον Θεό δεν υπάρχει «λίγος» συμβιβασμός. Δεν υπάρχει «ανεκτός βαθμός» σαρκικότητας και αμαρ­τίας. Δεν υπάρχει «ικανοποιητικό» επίπεδο ηθικής. Όλα τούτα τα έχουμε επινοήσει εμείς για να βο­λευόμαστε. Οδηγούν στον πνευματικό θάνατο, γιατί ξεγελούν και αποκοιμίζουν. Η Αγία Γραφή μας το λέει πως η αμαρτία σκοτώ­νει. Μας δείχνει όμως ταυτόχρονα και τον Ιησού Χριστό που τη νίκησε και που αν το θελήσουμε έρχεται να κατοικήσει μέσα μας, μας δικαιώνει μπροστά στον Πατέρα και μας δίνει εξουσία να είμαστε παιδιά του Θεού.

 

 

Πνευματικά