"Όλοι ήθελαν
να με χρησιμοποιούν"
"Πάντες ημείς
επλανήθημεν
ως πρόβατα εστράφημεν
έκαστος
εις την οδόν αυτού και
ο Κύριος έθεσεν επ' Αυτόν
την ανομίαν πάντων ημών."
(Ησαΐας νγ΄ 6)
Ευχαριστώ τον Θεό που μου δίνει
τη δυνατότητα για άλλη μια φορά να Τον
ομολογήσω μπροστά στους ανθρώπους και να μοιραστώ μαζί σας το έργο της σωτηρίας
διά του Ιησού Χριστού μέσα μου, τη θαυμαστή απελευθέρωση που έκανε στη ζωή μου,
απελευθέρωση από την αμαρτία και από τον εαυτό μου, από τον ίδιο το θάνατο.
Από τη νεανική μου ηλικία
ανακατευόμουν με τα πολιτικά. Η δράση μου όλο και αυξανόταν και βρέθηκα το
1986, στις δημοτικές εκλογές, να δουλεύω για το κόμμα όσο ποτέ άλλοτε. Πρώτος
στην αφισοκόλληση, πρώτος στις συγκεντρώσεις και στην προπαγάνδα. Οι κομματικοί
μου αντίπαλοι με φοβόντουσαν γιατί ήμουν πολύ δυναμικός, κι ούτε φοβόμουν το
ξύλο... Θυμάμαι πως φούσκωνα μέσα μου από περηφάνια, που ξεχώριζα από τις μάζες
των οπαδών! Σε μια πολιτική συγκέντρωση οι αντίπαλοί μας μας έσκισαν τις
αφίσες, έγιναν μικροσυμπλοκές και έπεσε ξύλο. Για κάμποσες μέρες με είχανε
πρωτοσέλιδο οι εφημερίδες. Σε ένα νοσοκομείο με φασκιώσανε -κυριολεκτικά για τη
μόστρα- πως τάχα οι αντίπαλοι με κατάντησαν έτσι! Πολλή βρωμιά, ανείπωτη. Σ'
εκείνη τη φασαρία, έτυχε να είναι παρών και ο γιος μου, χωρίς όμως ν'
ανακατευτεί καθόλου. Το παιδί υπηρετούσε τότε στο στρατό κι όπως πήρε η
οικογένεια τόση δημοσιότητα, κάποιος λοχαγός βάλθηκε να βγάλει το κομματικό του
άχτι πάνω του. Του έκανε το βίο αβίωτο. Σαν με πήρε στο τηλέφωνο απεγνωσμένο
για μετάθεση, ορκίστηκα πως θα μεταθέσω το λοχαγό! Μα τα "μέσα" μου
δεν έπιασαν. Ήταν η πρώτη μεγάλη απογοήτευση. Όλοι ήθελαν να με χρησιμοποιούν,
όμως ποτέ δε θα μου πρόσφεραν κάτι.
Για κείνη τη φασαρία έγινε
δικαστήριο και βρέθηκα στο σκαμνί, σχεδόν χωρίς δικηγόρο, την ώρα που οι
αντίπαλοι είχαν για συνηγόρους τέσσερις! δικηγόρους βουλευτές. Μαράζωνα με όσα
διαπίστωνα, κάτι γκρεμιζόταν μέσα μου. Τότε ήταν που ο Θεός έστειλε έναν θείο
μου που ήξερα πως ήταν του Χριστού, μα δεν τον υπολόγιζα. Ήρθε παρέα μ' έναν
παλιόφιλο, που μαζί παίζαμε στο παρελθόν χαρτιά στο καφενείο. Είχε κι αυτός ο
τελευταίος γνωρίσει το Χριστό. Τους άκουσα προσεκτικά. Την Παρασκευή πρωτοπήγα
στην εκκλησία και τη Δευτέρα είχαν φύγει από τη ζωή μου τα κόμματα, η πολιτική,
τα τσιγάρα, όλα. Τέτοια αναγέννηση έκανε το Πνεύμα του Θεού μέσα μου, 180
μοίρες στροφή. Δεν Τον αλλάζω το Χριστό που γνώρισα. Γέμισε η ζωή μου από την
παρουσία Του, την αγιότητά Του, τη χαρά Του.
Τώρα θυμάμαι κάποιες φορές
εκείνο το παρελθόν μου, που εξαπατημένος υπηρετούσα το ψέμα και τη ματαιότητα
της αμαρτίας, και δοξάζω το Θεό που με λυπήθηκε και έστειλε τον Ιησού Χριστό
στη ζωή μου να γίνει ο Κύριός μου και ο Θεός μου, να φέρει την Αλήθεια και την
Αιώνια Ζωή μέσα μου.
Πόσο θα 'θελα να φωνάξω, να
προτρέψω, να παρακαλέσω όσους ακόμα ξοδεύουν την πολύτιμη ζωή τους στην
αμαρτία, να επιστρέψουν με ταπείνωση, μετάνοια και πίστη στον Ιησού Χριστό,
πριν είναι αιώνια αργά, πριν χάσουν και τούτη τη ζωή, αλλά και την αιώνια.