«Και ημείς εγνωρίσαμεν και επιστεύσαμεν την αγάπην, την οποίαν έχει ο Θεός
προς ημάς.» Α΄ Ιωάννου δ΄ 16
Ασχολείται μαζί μας!
Είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις
απλούς ανθρώπους που τους επισκέφτηκε η χάρη του Θεού, να εκφράζονται για το
Θεό λιγόλογα μα τόσο μεστά! Ο καθένας, από τις εμπειρίες του με τον Χριστό,
ανάλογα με τη μόρφωση και το μυαλό του, μέσα από τον πλούτο της καρδιάς του,
μιλάει και ευχαριστεί τον Πατέρα για το δώρο του Σταυρού. Ένας ηλικιωμένος
πιστός συνήθιζε να λέει στην προσευχή του: «Κύριε, Σ’ ευχαριστούμε, μας
αγάπησες και μας έμαθες να Σε αγαπούμε»! Πόσο μεγάλη αλήθεια στη ζωή μας! Ήταν
τόσο μεγάλη η αλλοτρίωση που η αμαρτία είχε φέρει μέσα μας, που δεν ήμαστε σε
θέση ούτε καν να αγαπήσουμε τον Θεό. Τον βλέπαμε αδιάφορα, Τον αντιμετωπίζαμε
ανταγωνιστικά, υποτιμούσαμε τη χάρη Του και τη μακροθυμία Του. Κι ο Θεός έσκυψε
υπομονετικά από πάνω μας, έκανε επεμβάσεις θαυμαστές στη μικρή μας
καθημερινότητα, ενέργησε στην καρδιά μας μαλακώνοντάς την, μας αποκάλυψε βήμα
βήμα τις αλήθειες του Λόγου Του. Ο Θεός μας αγαπούσε, κι όμως χρειάστηκε να μας
πείσει για την αγάπη Του. Χρειάστηκε να μας μάθει να Τον αγαπούμε γι’ αυτά που
είναι. Για τη δικαιοσύνη Του, τη σοφία Του, την πρόνοιά Του, τη φροντίδα Του,
το έλεός Του. Δεν φείστηκε το χρόνο Του, τα άπειρα μέσα Του, δεν απελπίστηκε
από τον ανάποδο χαρακτήρα μας. Μας φανέρωσε την αξία του Σταυρού του Χριστού,
μας αναγέννησε σε ζωντανή ελπίδα. Κι όταν έγινε αυτό, όχι απλώς δεν σταμάτησε,
μα μας περιέθαλψε με στοργή, μας δίδαξε με συνέπεια. Τον δοξάζουμε γιατί δε μας
άφησε στο έλεος του εαυτού μας, αλλά μας αξίωσε να προσκολληθούμε από
ευγνωμοσύνη στον Ιησού Χριστό μας.
Κύριέ μου, δεν Σ’ έχω ακόμη αγαπήσει όσο
το αξίζεις κι ούτε ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ. Μονάχα Εσύ μπορείς να κάνεις την καρδιά
μου να χτυπάει στο θέλημά Σου, να σκιρτάει στη φωνή Σου, να αγαλλιάζει στην
παρουσία Σου, και να ’ναι αυτό το παν για μένα!