Και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμεθα εις τας θλίψεις- γινώσκοντες ότι η θλίψις εργάζεται υπομο-νήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα...

Ρωμαίους ε΄ 3, 4

 

 

Οι τεντωμένες χορδές

 

Υπήρχε παλιά στη Γερμανία ένα κάστρο με δύο πύργους, που έστεκαν σε κάποια απόσταση με­ταξύ τους. Ένας βαρόνος είχε στερεώσει ανάμε­σα στους δύο πύργους κάτι μακριές ταινίες σαν χορδές, φτιάχνοντας έτσι μια Αιολική άρπα. Το κα­λοκαιρινό αεράκι έπαιζε απαλά ανάμεσά τους, χω­ρίς όμως να τις δονεί. Δίχως φωνή διάβαινε και ο αέρας του φθινοπώρου. Όταν όμως ερχόταν μια δυνατή μπόρα, με τον ουρανό να μαυρίζει και τον αέρα να λυσσομανά, τότε ήταν που οι χορδές έπαιζαν μια θαυμάσια μελωδία. Έτσι και ο Θεός τεντώνει τις χορδές της ανθρώπινης καρδιάς και μέσα από την μπόρα των θλίψεων παίζει τις δικές

Του ουράνιες μελωδίες!

Να υπομένουμε τις θλίψεις, ναι! Να μη γογγύζου-με, να ανεχόμαστε χωρίς διαμαρτυρίες... Μα και να καυχιόμαστε στις θλίψεις; Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με τα κριτήρια και τα δεδομένα τα ανθρώ­πινα, φαίνεται παράλογο. Μα ο άνθρωπος που έχει μέσα του το Πνεύμα του Θεού, καταλαβαίνει. Εί­ναι κέρδος, και μάλιστα αιώνιο. Μέσα από τη θλί­ψη ο Θεός εργάζεται σε μας την υπομονή. Γλυ­καίνει το χαρακτήρα μας. Ξελαμπικάρει τους πό­θους της καρδιάς μας. Πέφτουν μπροστά στα μάτια μας οι γήινες αξίες και επιδιώξεις. Παύουν να έχουν νόημα τα εφήμερα, τα υλικά, που πρώτα μας τρα­βούσαν. Στρέφει την προσοχή μας στο Πρόσωπό Του. Κι έτσι βγαίνουμε μετά τη δοκιμασία κερδι­σμένοι, αλλαγμένοι, με αύξηση πνευματική. Η ζωή μας και ο τρόπος μας μοσχοβολάει Χριστό. Αυτό είναι η χαρά μας.

 

Κύριέ μου, όταν έρχεται η ώρα της θλίψης, νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται. Βγάλε Εσύ από μέσα μου κάθε φόβο. Μάθε με να ανα­παύομαι στην αγάπη Σου. Όχι μόνο, μα να προχωρώ με νίκη και πνεύμα θριάμβου. Εσύ γνωρίζεις τι κάνεις και πώς. Είμαι δικός Σου. Γιατί να ανησυχώ;

 

 

 

 

Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσού­-
του νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος
και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν, και
ας τρέχωμεν μεθ’ υπομονής τον προκείμενον εις ημάς
αγώνα.

Εβραίους ιβ΄ 1

 

Με κίνδυνο ζωής

 

Ένας πιστός άνθρωπος διηγείτο τις πραγματικά συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής του με τον Ιησού Χριστό. «Μεγάλωσα σε μια χώρα, όπου το Ευαγγέλιο διωκόταν αμείλικτα. Οι γνήσιοι πιστοί του Χριστού το πλήρωναν, πολλές φορές ακριβά. Ο πατέρας μου ήταν ένας τέτοιος πιστός, που στάθηκε αγέρωχα στο δρόμο που διάλεξε. Τα χρό­νια εκείνα δεν ετίθετο σε κίνδυνο μόνο η ζωή σου, μα και της οικογένειάς σου. Σε όλα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, κάθε που η αστυνομία χτυ­πούσε την πόρτα μας για να ψάξει για Άγιες Γρα­φές ή τυχόν έντυπα, άκουγα τα ίδια λόγια ν’ αντη­χούν στο σπίτι. «Θα ήταν τιμή για μένα να δω το

παιδί μου κρεμασμένο στην πλατεία του χωριού για το όνομα του Χριστού. Κι ας το φτύνουν όλοι οι συγχωριανοί. Η δόξα του Ουρανού θα είναι ασύ­γκριτη με τέτοια δεινά». Τότε δεν πολυκαταλάβαινα τη βαρύτητα αυτών των λόγων. Ο πατέρας δεν έκανε τον ήρωα. Αγαπούσε τον Ιησού Χριστό πάνω από όλους μας, κι ας τον εκβιάζανε για τη ζωή μας. Ήρθε η ώρα να δοκιμαστώ, σαν έγινα κι εγώ πα­τέρας. Τα δυο μου παιδιά τελείωναν το Πανεπι­στήμιο. Βρέθηκα στη φυλακή, γιατί ομολογούσα και κήρυττα τον Χριστό με πάθος. Τότε με εκβίασαν πως θα τα «κόψουν» από τις σπουδές τους. Το Πνεύμα του Θεού μου θύμισε τα λόγια του πατέ­ρα μου. Κάνετε ό,τι νομίζετε, είπα χωρίς να κλονι­στώ. Ο Θεός του πατέρα μου, ο Θεός μου, με αξίωσε να σταθώ ακλόνητος σ’ εκείνη τη φάση της ζωής μου, την τόσο τρικυμισμένη, μα και γεμάτη από τις ευλογίες Του».

 

Κύριέ μου, πριν μου εμπιστευτείς να ατιμαστώ και να υποφέρω για τ’ όνομά Σου, αξίωσέ με να μάθω να λέω «όχι» στους μικροσυμβιβασμούς με το κοσμικό πνεύμα, στις συγκαλυμ­μένες προκλήσεις της σάρκας, στο άσκοπο και ανούσιο χάσιμο του χρόνου μου, που είναι τόσο πολύτιμος για Σένα!

 

 

 

Εγώ όμως θέλω ευφραίνεσθαι εις τον Κύριον, θέλω χαί­ρει εις τον Θεόν της σωτηρίας μου.    

 Αββακούμ γ΄ 18

 

 

Πάνω στο κύμα

 

Κάποιος έδινε μια παραβολική εικόνα για τον άν­θρωπο το θλιμμένο και πονεμένο που ψάχνει για παρηγοριά στις διασκεδάσεις και τις ηδονές της ζωής, σε ταξίδια, γλέντια, παρέες... Μοιάζει μ’ ένα πουλάκι μέσα στη θύελλα, που ζητώντας να βρει καταφύγιο πάνω από μια αγριεμένη θάλασσα, απο­φασίζει να διαλέξει... το πιο ψηλό σημείο του πιο ψηλού κύματος, για να ξεκουραστεί εκεί! Οι προσφορές αυτού του κόσμου για αναψυχή είναι τόσο ρευστές, τόσο πρόσκαιρες, όσο η κο­ρυφή του κύματος. Φέρνουν ανησυχία στο πνεύ­μα, αναταραχή στα συναισθήματα, τρικυμία και αστάθεια σε όλο μας το είναι. Μας ανεβάζουν στιγ­μιαία σε ύψη ευχαρίστησης και την άλλη στιγμή μας ρίχνουν σε άβυσσο μελαγχολίας και απογοή-

τευσης. Ξυπνάς το επόμενο πρωί και είσαι βαρύς, δυστυχισμένος, με την ψυχή άδεια... Ο Ιησούς Χριστός χαρίζει πραγματική χαρά, χαρίζει μακαριό­τητα. Μια απέραντη ευτυχία, που φτάνει μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής μας. Χωρίς σκιές και απειλη­τικά ενδεχόμενα. Χωρίς εξάρσεις και σκαμπανε­βάσματα. Η χαρά που προσφέρει στον λυτρωμέ­νο Του δεν είναι αποτέλεσμα ενός ενθουσιασμού, που ξαφνικά θα ξεφουσκώσει. Είναι μια μόνιμη, ήρεμη και σίγουρη χαρά, γεμάτη από τη ζωντανή παρουσία Του. Ο Ιησούς Χριστός προσφέρει πραγ­ματική ξεκούραση. Μας παίρνει το φορτία της αμαρτίας μας και ξελαφρώνει τη συνείδησή μας. Μας ανακουφίζει από τις μέριμνες και τις έγνοιες, αφού Αυτός φροντίζει για μας. Μέσα στην ανατα­ραχή και τις θύελλες της ζωής είναι ο φίλος μας, ο προστάτης μας, ο βράχος και το καταφύγιό μας!

 

Κύριέ μου, ακόμη κι όταν όλα γύρω μου λυσ­σομανάνε, μάθε με ν’ ακουμπώ με πίστη σε Σένα, να αναπαύομαι και να χαίρομαι, γιατί Εσύ είσαι ο Θεός της σωτηρίας μου!

 

 

Ψηλαφώμεν τον τοίχον ως οι τυφλοί... εν μεσημβρία
προσκόπτομεν ως εν νυκτί, είμεθα εν μέσω των αγα-­
θών ως νεκροί... και τας ανομίας ημών, ημείς γνωρί-
ζομεν αυτάς...         Ησαΐας νθ΄ 10, 12

 

Νους ορά...

 

Μιλώντας για την έλλειψη παρατηρητικότητας που έχουν πολλοί άνθρωποι, ο καθηγητής έφερε πα­ράδειγμα μια παλιά μαθήτριά του. «Ήταν όμορφη και έδειχνε έξυπνη. Αλλά είχε τέτοια έλλειψη παρατηρητικότητας, που κάποτε είπε ότι το φεγ­γάρι ανατέλλει ως πανσέληνος, μένει μισό όταν μεσουρανεί, μικραίνει όσο προχωρεί προς τη δύση και τελικά εξαφανίζεται». Έμεινε λίγο σκεπτικός και μετά συμπλήρωσε: «Αρραβωνιάστηκε πριν τελειώσει η χρονιά. Ένας συμφοιτητής της την έβγαλε έξω ένα βράδυ και της έδειξε το φεγγά­ρι...» Βλέπει κανείς αυτό που θέλει να δει. Ή πιο σωστά αυτό που τον ενδιαφέρει να δει. Μπορεί τα μάτια να κοιτούν, μα ο νους να βρίσκεται αλλού, μακριά από εκεί. Το ίδιο και με τα αυτιά. Ακούμε αυτά που μας ενδιαφέρουν. Μονάχα αυτά κατα­γράφονται μέσα μας. Όλα τα άλλα περνούν απα­ρατήρητα, αδιάφορα, και σβήνουν πολύ γρήγορα από τη μνήμη. Όχι λοιπόν από έλλειψη παρατη­ρητικότητας, αλλά από την αμαρτία μας και τον εγωισμό μας ήμασταν τυφλοί μπροστά στα θαύ­ματα της αγάπης του Θεού. Ήμασταν τόσο γεμά­τοι από τα δικά μας, τα «θέλω» μας, τα «μ’ αρέσει» μας, που ο Θεός μάς ήταν εντελώς περιττός κι ανεπιθύμητος. Εκείνος όμως βρισκόταν πλάι μας, μας περικύκλωνε με μύριους τρόπους και μας κα­λούσε στη χάρη Του. Τώρα, Τον αγαπούμε γιατί μας άνοιξε τα μάτια και μας αποκάλυψε το μυστή­ριο της άπειρης αγάπης Του. Τώρα βλέπουμε τα αμέτρητα δώρα Του κάθε μέρα στη ζωή μας, τα απολαμβάνουμε και Τον ευχαριστούμε. ·

 

Κύριέ μου, έπαψα πια να ψηλαφώ μες στο σκο­τάδι. Εσύ πρώτος με αγάπησες. Εσύ έσβησες τις ανομίες μου στο Σταυρό και με πήρες δικό Σου. Τώρα Σε βλέπω, τώρα Σε έχω, τώρα Σε ζω!

 

 

 

 

Εις δε τον δυνάμενον να σας φυλάξη απταίστους, και
να σας στήση κατενώπιον της δόξης αυτού αμώμους
εν αγαλλιάσει, εις τον μόνον σοφόν Θεόν τον Σωτή-
ρα ημών...  Ιούδα 24

 

Το χαμόγελο του καπετάνιου

 

Μια φοβερή καταιγίδα είχε ξεσπάσει και απειλού­σε να ρίξει το πλοίο στα βράχια. Όλοι οι επιβά­τες, τρομοκρατημένοι, είχαν συγκεντρωθεί σε μια μεριά και περίμεναν με αγωνία. Ένας από αυτούς, αρκετά τολμηρός, ανυπακούοντας στις εντολές του πληρώματος, ανέβηκε στο κατάστρωμα και κατόρθωσε να φτάσει στην αίθουσα του πηδαλίου. Εκεί, είδε τον πηδαλιούχο ναύτη να προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να πλοηγήσει το σκάφος και να το φέρει σε ασφαλή νερά. Δίπλα του βρισκό­ταν ο καπετάνιος, που τον καθοδηγούσε. Καθώς γύρισε κι είδε τον τολμηρό επιβάτη, του χαμογέ­λασε. Τότε εκείνος κατέβηκε γρήγορα στους τρο- μαγμένους επιβάτες και τους φώναξε: «Μη φο­βάστε! Όλα είναι εντάξει! Ο καπετάνιος χαμογε­λάει!»

Τι έχουμε να φοβηθούμε στη ζωή μας, όταν έχου­με το χαμόγελο του Κυρίου μας να μας ειρηνεύει; Τι μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη Του; Ποιος κίνδυνος, ποια απειλή μπορεί να μπει ανάμεσά μας και να καταστρέψει το ταξίδι μας για την Ουράνια Πατρίδα μας; Την ώρα της αρρώστιας, της ανέχειας, της ανεργίας, της αποτυχίας, ας στρέψουμε το βλέμμα μας στον Κύριό μας. Είναι σίγουρο πως θα μας καθησυχάσει μ’ ένα νεύμα Του: «Όλα πάνε καλά! Όλα βρίσκονται υπό έλεγχο!» Ξέρει να φέ­ρει το καραβάκι μας με ασφάλεια στον προορισμό του. Δεν θα αφήσει να τσακιστεί στα βράχια. Δεν θα επιτρέψει στις δυσκολίες και στα προβλήματα να μας βλάψουν. Και την ώρα του πειρασμού, και την ώρα που πονεμένοι και ταπεινωμένοι κλαίμε για τη ζημιά που πάθαμε ή που κάναμε, ο Κύριός μας μας ενθαρρύνει μ’ ένα χαμόγελο: «Εγώ θα σε φυλάξω και θα σε διατηρήσω μέχρι το Τέλος!»

 

Κύριέ μου, Εσύ γνωρίζεις και μπορείς, μα η δική μου η πίστη είναι τόσο μικρή και πολλές φο­ρές φοβάμαι και τρομάζω. Κάνε με δυνατό και σταθερό στην πίστη!

 

 

 

Και θέλεις είσθαι ως κοιμώμενος εν μέσω θαλάσσης, και ως κοιτόμενος επί κορυφής καταρτίου.

Παροιμίες κγ΄ 34

 

 

Ανεμελιά μες στη φωτιά!

 

«Απολύτως χαλαρωτικό, έως αποχαυνωτικό απο­δείχτηκε το μπάνιο του κ. Λάκι Τζέισον Κούπερ, ο οποίος επί μισή ώρα... τραγουδούσε στο μπάνιο του χωρίς να έχει πάρει καν «μυρωδιά» ότι το -υπό­λοιπο- σπίτι του καιγόταν», έγραφε μια εφημερί­δα. Τον ειδοποίησε πανικόβλητη η μητέρα του, όταν επέστρεψε στο σπίτι και αντίκρισε έντρομη τις φλόγες... Τελικά βγήκε επειγόντως από την μπα­νιέρα τυλιγμένος σε μια πετσέτα και μαζί με τη μητέρα του παρακολούθησε το σπίτι του να γίνε­ται στάχτη. Εξηγώντας την κατάσταση αργότερα δήλωσε ότι είχε αντιληφθεί τη μυρωδιά, αλλά υπέθεσε ότι ήταν από γείτονες που έκαναν μπάρμπεκιου.

Το να μην έχεις αντιληφθεί τον κίνδυνο που παραμονεύει, είναι άξιο συμπάθειας. Το να θέλεις όμως να τον αγνοείς επίτηδες, το να προσπαθείς να μην τον σκέφτεσαι και να τον ερμηνεύεις επί τούτου λάθος, αυτό είναι ανόητο και άξιο κατά­κρισης.

Η αμαρτία μάς αποχαυνώνει. Μας γλυκαίνει με ψεύτικες χαρές, με φευγαλέες απολαύσεις, και μας κρύβει τον κίνδυνο. Υπάρχει εχθρός κρυμμένος από πίσω, που άλλο δεν θέλει, παρά να μας ξεγε­λάσει και να μας σύρει στην απώλεια. Ο νεαρός της ιστορίας μας έχασε το σπίτι του. Σκέψου όμως να σε κάνει ο διάβολος να χάσεις την ψυχή σου, για λίγες ώρες, συνολικά, ευχαρίστησης! Ο Κύριος μας αγαπά και μας προειδοποιεί. Μην αγνοήσεις τη φωνή της αγάπης Του. Μην αφήνεσαι ανέμε­λος να παρασύρεσαι στον κίνδυνο. Σήμερα είναι ακόμη καιρός, να ξεφύγεις για πάντα από την εξουσία της αμαρτίας, να βγεις στο φως, στη χαρά, στην αιώνια ζωή!

 

Κύριέ μου, Σ’ ευχαριστώ που μ’ έβγαλες από τον βαθύ ύπνο της αμαρτίας και με γλίτωσες από σίγουρη καταστροφή. Αξίωσέ με, με τη ζωή μου και με τη φωνή μου, να ξυπνήσω κι άλ­λους δίπλα μου, που χάνονται χωρίς να το καταλαβαίνουν!

 

 

 

 

Διότι εάν ζήτε κατά την σάρκα, μέλλετε να αποθάνητε, αλλ’ εάν διά του Πνεύματος θανατώνητε τας πρά­ξεις του σώματος, θέλετε ζήσει.       Ρωμαίους η΄ 13

 

 

Απομυθοποίηση...

 

Σύμφωνα με νέο βιβλίο για τη ζωή του Τζον Λέ-νον, έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Νέα Υόρκη σαν ένας «καταθλιπτικός ερημίτης», που σύχναζε στα πορνεία της πόλης με το ψευ­δώνυμο Γκρέτα Χιουζ (από τη μεγάλη σταρ του Χόλιγουντ Γκρέτα Γκάρμπο και τον εκκεντρικό δισεκατομμυριούχο Χάουαρντ Χιουζ που ζούσε παίρνοντας ψυχοφάρμακα και πέθανε σε κατάστα­ση παραφροσύνης).

Ο συγγραφέας του βιβλίου, Τζέφρι Τζουλιάνο, δή­λωσε ότι το βιβλίο του βασίζεται στα μυστικά ημε­ρολόγια του θρυλικού μέλους των Μπιτλς. Σύμ­φωνα με τον Τζουλιάνο το διάσημο «σκαθάρι» αντέδρασε έντονα, όταν, λίγο καιρό προτού δο- λοφονηθεί, ρωτήθηκε από έναν φίλο του αν έχει αποσυρθεί: «Δεν έχω αποσυρθεί. Είμαι ήδη νε­κρός...»

Άνθρωπος με φήμη και δόξα και επιτυχίες στην εποχή του μα και αργότερα, που όμως νικήθηκε από την αμαρτία και κυριεύθηκε από την απογοή­τευση, όπως κάθε φτωχός θνητός. Δεν χρειάζε­ται να βρεθείς στον τάφο. Η αμαρτία σε αχρηστεύει από πιο νωρίς. Κατατρώγει τη ζωή σου, την ομορ­φιά της νιότης σου, σε ρεζιλεύει, και σε σπρώχνει μετά στην άκρη, για να συνεχίσει με άλλα υποψή­φια θύματα. Δεν είναι μόνον οι ηχηρές αμαρτίες, οι «σαρκικές ηδονές». Το να ζεις για τον εαυτό σου, να ξοδεύεις το χρόνο και τις δυνάμεις σου για την ύλη, αυτό είναι σάρκα. Και δεν γίνεται τίποτε με τις προσπάθειες, τις ηθικές αρχές και τις διδασκα­λίες. Μόνο ο Χριστός μας ελευθερώνει από την εξουσία της σάρκας. Μόνο το Πνεύμα του Θεού το Άγιο, όταν κατοικήσει μέσα μας, μας δίνει τη νίκη πάνω στη σάρκα και στην αμαρτία.

 

 Κύριέ μου, με ελευθέρωσες από το μαστίγω­μα και το λαχανιασμένο κυνηγητό της σάρκας, κι έβαλες μέσα μου άγιους πόθους, δικούς Σου. Τώρα ζω και αναπνέω ελεύθερα την αγάπη Σου. Πόσο Σ’ ευχαριστώ!

 

 

 

 

Λόγια Ζωής