Αυτό είναι Πίστη!
Η πίστη
είναι ένα μυστήριο. Όποιος λέει πως την καταλαβαίνει, θα έχει παρανοήσει κάτι.
Είναι
"ελπιζομένων υπόσταση" (Εβραίους ια΄ 1). Υπόσταση που δεν υπάρχει τώρα
μπροστά στα μάτια μας, αλλά είναι στα ελπιζόμενα, σ' αυτά που ανάγονται στο
μέλλον.
Δεν είναι
απλώς μια παραδοχή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι κάτι, που αν και δεν το
διακρίνουμε, επειδή το είπε ο Κύριος προχωρούμε. Δηλαδή ο Λόγος του Κυρίου ακυρώνει
τις αισθήσεις μας και τη λογική τους και μας δίνει μια δύναμη να προχωρήσουμε.
Α
Οι δέκα
λεπροί ζητήσανε τη θεραπεία τους (Λουκάς ιζ΄ 11-14). Και χωρίς να συμβεί
απολύτως τίποτα, τους είπε να πάνε να δείξουνε τον εαυτό τους στον ιερέα να
πάρουν το πιστοποιητικό αποθεραπείας. Ξεκινήσανε, μα δεν είχαν θεραπευτεί.
Προχωρούσαν, προχωρούσαν και κοιτάζονταν. ΄Ηταν ακόμα λεπροί. Ήταν όπως και
πριν, μα είχαν την εντολή του Κυρίου, που τους έλεγε πως ήταν θεραπευμένοι.
Κοιτάζονταν και προχωρούσαν, και προχωρούσαν και κοιτάζονταν και ήταν πάντοτε
λεπροί. Μα προχωρούσαν. Αυτό είναι πίστη. Σε κάποια στιγμή, καθώς κοιτάζονταν
ανακάλυψαν πως δεν ήταν πια λεπροί. Είχαν καθαριστεί. "Εν τω
υπάγειν". Καθ' οδόν, στην πορεία και μόνο ανακάλυψαν το θαύμα. Έτσι
ενεργεί η πίστη.
Β
Ήτανε όλος
ο Ισραήλ μαζεμένος από την απ' εδώ μεριά της Ερυθράς Θάλασσας. Από πίσω τους
έρχονταν οι Αιγύπτιοι. Και ο Θεός φωνάζει στο Μωϋσή: "Τι κάθεσαι και βοάς;
Πες τους να κινήσουν μπροστά. Τι είναι αυτό που κρατάς στο χέρι σου; Το ραβδί
σου".
Μια
κουβέντα είναι να ξεκινήσουν. Προς τα πού; Χτύπησε με το ραβδί σου τη θάλασσα.
Μα τι θα βγει; Κάνε αυτό που σου λέω. Και ας μην υπάρχει το αποτέλεσμα. Χτύπησε
ο Μωυσής τα κύματα και άνοιξε η θάλασσα. (Έξοδος ιδ΄ 15, 16).
Αυτό είναι
πίστη. Στο λόγο του Κυρίου και μόνον σ' αυτόν και τίποτα άλλο.
Γ
Και πάλι,
μετά σαράντα χρόνια, στέκονταν μπροστά στον πλημμυρισμένο Ιορδάνη. Και έπρεπε
να περάσουν. Και πάλι η εντολή ήτανε να κινήσουν. Μα το νερό; Να μπουν μέσα στο
νερό. Και μπήκανε, αυτοί που βαστούσαν την Κιβωτό, και σταματήσανε μέσα στο
νερό. Και κρατούσαν την Κιβωτό με τα πόδια τους στο νερό, και ο κόσμος
προχωρούσε (Ιησούς του Ναυή γ΄ 13-17).
Είμαστε
χωρίς πίστη. Νομίζουμε πως έχουμε πίστη, μα αυτό που έχουμε είναι κάτι άλλο. Τι
βοάς, Μωυσή; Είναι δυνατό να περάσουμε μια ζωή ολόκληρη βοώντας και ποτέ να μην
κινήσουμε ενεργητικά με πίστη. Τότε, όταν θα προχωρήσουμε, θα δούμε τα
αποτελέσματα, θα δούμε την ενέργεια της πίστης, θα δούμε το θαύμα, το μεγάλο.
Η εντολή
είναι μη βοάς, αλλά κίνησον. Με πίστη στο Πρόσωπο του Κυρίου και στα λόγια Του.
Είναι ένας άλλος κόσμος, ο κόσμος της πίστης. Λειτουργεί με άλλους νόμους.
Φέρνει άλλα αποτελέσματα. Και το αποτέλεσμα γεμίζει την καρδιά μας με δύναμη
και χάρη Κυρίου, που άλλα στοιχεία του κόσμου δεν μπορούν να προσφέρουν.
Ναι,
είμαστε και θέλουμε να είμαστε άνθρωποι πίστης.
Αυτό είναι
πολύ μεγάλο.