Σε ποιον Χριστό;
Θα μπορούσαμε κι εμείς εδώ να
επαναλάβουμε το γνωστό και κάπως τετριμμένο μάλλον, "αλλάξαν οι
καιροί". Το αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ένας νόμος της ζωής μας αυτός, που
δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε. Όμως στα πνευματικά πράγματα, στην περιοχή που
ελέγχει και συντηρεί το Πνεύμα του Θεού "δεν αλλάζουν τα πράγματα", ή
τουλάχιστον δεν θα 'πρεπε. Δυστυχώς όμως, και είναι πολύ κακό γνώρισμα αυτό για
τις μέρες μας, οι αξίες μετατοπίζονται, ο προσανατολισμός των πιστών είναι
τελείως διαφορετικός και η ζωή τους απομακρύνεται από το πρότυπο του Ευαγγελίου
όσο περνούν οι μέρες μας.
Ενώ, λοιπόν, κάποτε το
ερώτημα, αλλά και το ενδιαφέρον όλων μας ήταν να μάθουμε αν ο απέναντί μας, η
ψυχή που συναντήσαμε, είναι ή όχι του Χριστού, στις μέρες μας το ερώτημα
άλλαξε. "Εσείς, σε ποιον Χριστό πιστεύετε;" Είναι τέτοια η φθορά,
τόσος ο εκφυλισμός της αλήθειας και η εκτροπή στις μέρες μας, που ενώ όλοι
μιλούν για Χριστό, μέσα σου η ανησυχία δεν καταλαγιάζει. Για τον Χριστό ναι,
αλλά για ποιον Χριστό; Ποια είναι η σύνθεση αυτού του Χριστού, ποια τα
χαρακτηριστικά Του, το μήνυμά Του, ο προσανατολισμός Του;
Ιδιαίτερα στις μέρες
μας, που είναι μέρες πλάνης και αύξησης της αμαρτίας, τούτο το ερώτημα πρέπει
να μας προβληματίσει σοβαρά και να το μελετούμε σε καθημερινή βάση.
Ο Ιησούς της Αγίας
Γραφής, ο ζωντανός και αναστημένος Λυτρωτής του ανθρώπου από την αμαρτία είναι
το σημείο αναφοράς μας. Η ζωή Του, η διδασκαλία Του, οι δυνάμεις της ανάστασης
που χαρίζει: "Δι' ουδενός άλλου η σωτηρία, ούτε όνομα άλλο υπό τον ουρανόν
δεδομένον". (Πράξεις Αποστόλων δ΄ 12). Νόμος αυτό, αξίωμα χωρίς
παρέκκλιση.
Κοιτάζοντας όμως
προσεκτικότερα αυτό το πρότυπο που καλούμαστε να αποκτήσουμε, να ταυτιστούμε
μαζί του, διαπιστώνουμε πως η ζωή Του δεν είχε ίχνος καλοπέρασης και ομορφιάς,
όπως την εννοεί η αμαρτωλή φύση της σάρκας. Δεν ήταν τραβηχτικός ο Κύριος, δεν
ήταν ζηλευτή η ζωή Του, δεν ήταν ελκυστικός ο ίδιος σαν προσωπικότητα. "Άνθρωπος
θλίψεων και δόκιμος ασθενείας… και ως άνθρωπος από του οποίου αποστρέφει τις το
πρόσωπον" (Ησαΐας νγ΄ 3).
Αυτός ο
"άνθρωπος", αυτός ο τύπος ζωής είναι η λυτρωμένη ζωή της πίστης, για
όσους θα θελήσουν να πάρουν τον Ιησού Χριστό και να ζήσουν "εν Αυτώ"
και "δι' Αυτού".
Αν επιχειρούσαμε να
φτιάξουμε έναν κατάλογο καταγράφοντας τα γνωρίσματα και τα χαρακτηριστικά του
προσώπου και της ζωής του Ιησού Χριστού, θα βλέπαμε πως το να αποκτήσουμε τον
Ιησού Χριστό και να ζήσουμε "εν Αυτώ" δεν είναι απλή, ούτε εύκολη,
ούτε ανώδυνη υπόθεση.
• "πράος και
ταπεινός την καρδίαν"
• "λοιδορούμενος
δεν αντελοιδόρει"
• "πάσχων δεν
ηπείλει"
• "παρέδιδεν εαυτόν
εις τον κρίνοντα δικαίως"
• "ουδέ ευρέθη
δόλος εν τω στόματι Αυτού"
Και μάλιστα όταν
συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η ζωή του Ιησού Χριστού έτσι όπως μας δίνεται στο
Ευαγγέλιο θα γίνει δική μας, θα ταυτιστούμε μαζί Του και δεν θα ζούμε πλέον
εμείς, δεν θα ζούμε πλέον για τον εαυτό μας αλλά "το ζειν" για μας θα
είναι ο Χριστός κι εμείς θα ζούμε "εν Αυτώ", ντυμένοι μ' Αυτόν,
απορροφημένοι από Αυτόν, τότε συνειδητοποιούμε ότι το να ανήκεις και να ζεις
για τον Χριστό δεν είναι κάτι το επιπόλαιο, μια απόφαση της στιγμής.
Το "μείνατε εν
Εμοί" είναι υπόθεση ζωής ολόκληρης ταυτισμένης με τον Ιησού Χριστό και
απαλλαγμένης από κάθε ίχνος σάρκας, αμαρτίας. Το "μείνατε εν Εμοί"
έχει σταυρό και νέκρωση του εαυτού μου, ώστε να ζει και να εκπέμπεται από μένα
ο αναστημένος Ιησούς Χριστός.
Όμως εδώ πρέπει να
προσέξουμε μια μεγάλη διαφορά. Ο "πράος και ταπεινός Ιησούς", που
ήταν "άνθρωπος θλίψεως και δόκιμος ασθενείας", όσο ήταν εδώ κάτω στη
γη μας, δεν είχε σκάφος αναψυχής για να οργώνει τις θάλασσες και να
δροσίζεται…, ούτε είχε εξοχικό για να αλλάζει παραστάσεις και να περνάει καλά. Ο
Ιησούς της Αγίας Γραφής δεν πέρασε καλά εδώ κάτω, ούτε βολικά, ούτε ευχάριστα. Δεν
ήταν γλεντζές ούτε καλοφαγάς, δεν έλεγε καλαμπούρια, δεν είχε ελεύθερες ώρες
ψυχαγωγίας…
Και το ερώτημα είναι πώς
είναι δυνατόν εμείς που θα Του μοιάσουμε, που ποθούμε να Τον αποκτήσουμε, να
αποζητούμε τέτοια ζωή, να είμαστε υποδουλωμένοι σε τέτοιες επιθυμίες;
"Σωθησόμεθα εν τη
ζωή Αυτού" (Ρωμαίους ε΄ 10), θα πει πως σωτηρία θα απολαύσουν μόνο όσοι
ζουν τον Χριστό και Τον ζουν απόλυτα, με πληρότητα, ζουν ταυτισμένοι με Αυτόν,
μέσα σ' Αυτόν, έχουν απορροφηθεί από Αυτόν, τον αναστημένο Ιησού της Αγίας
Γραφής που περπάτησε εδώ κάτω "αφήνων παράδειγμα σε μας για να
ακολουθήσουμε τα ίχνη Του". (Α΄ Πέτρου β΄ 21).
Όσο ήταν ο Κύριός μας
εδώ κάτω ομολογούσε ότι Τον έστειλε ο Πατέρας κι Εκείνος ζούσε για τον Πατέρα. Εμείς
για ποιον ζούμε;
"Όστις Με τρώγει,
θέλει ζήσει και εκείνος δι' Εμέ" (Ιωάννης ς΄ 57). Δεν ξέρω, νομίζω όμως
καθηλωμένοι μπροστά στην τηλεόραση, στο video, καταβροχθίζοντας τη μια κασέτα
μετά την άλλη, αυτό δεν είναι "ζωή για Κείνον". Ούτε πάνω στο σκάφος
ή στο χειμερινό σκι με εξελιγμένη παρέα και κουλτούρα, με περισσή ηδονή και
τάισμα της σάρκας, είναι αυτό ζωή για Κείνον.
Στο αρχικό μας ερώτημα. Σε
ποιον Χριστό; Ποια η σύνθεσή Του, τι Τον απαρτίζει; Ο δικός σου Χριστός έχει
νέκρωση της σάρκας; Περνάει από το "απαρνησάσθω εαυτόν, αράτω τον σταυρόν
αυτού;" Ο δικός σου Χριστός έχει αγιασμό, άγια, ξεχωρισμένη ζωή,
αποχωρισμένη από τον κόσμο και τις προσφορές του;
Αν όχι, λυπάμαι, μα δεν
μιλάμε για τον ίδιο Χριστό, δεν υπηρετούμε τον ίδιο Χριστό, δεν πιστεύουμε στον
ίδιο Κύριο.
Ο δικός μου ο Ιησούς
είναι ο Κύριος της στενής πύλης και της τεθλιμμένης οδού. Είναι ο Κύριος που
αποκτιέται διά του αγιασμού και της τελείωσης, μετά από μακροχρόνια και σκληρή
δουλειά του Πνεύματος του Θεού πάνω μας. Είναι ο Ιησούς που έχει και σταυρό για
την καταδίκη και τον θάνατο της
αμαρτίας και ανάσταση για μια ζωή δόξας και απόλαυσης σωτηρίας "εν
Αυτώ".
Αν μιλάμε για τον ίδιο
Ιησού είναι καλά, αν όμως όχι, οι δρόμοι μας χωρίζουν εδώ και χωρίζουν αιώνια.