Μία ακόμα μεγαλύτερη παγίδα.

Είμαι βέβαιος ότι δε λέω τίποτα καινούριο εάν σας θυμίσω ότι ο εχθρός της ψυχής μας είναι πολυμήχανος, ευρηματικός προς το κακό και ότι δουλεύει ασταμάτητα με στόχο του μοναδικό να μας εξοντώσει αιώνια. Τα μέσα και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί είναι αναρίθμητα. Αν για κάθε ψάρι χρειάζεται διαφορετικό δόλωμα για να πιαστεί στο αγκίστρι, για κάθε ανθρώπινη ψυχή χρειάζονται επιχειρήσεις ολόκληρες και όχι απλά δολώματα και στις δύο φάσεις της ζωής της, την πριν από τον Ιησού Χριστό, αλλά και αφού γνώρισε την αγάπη του Κυρίου.

Κανένας δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο, ή σε ζώνη «υψίστης ασφαλείας» για το σατανά. Ακόμα και τους εκλεκτούς του Κυρίου θα προσπαθήσει να πλανήσει (Ματθαίος κδ΄24) και ίσως να έχει κάποια αποτελέσματα. Για τα μέσα που χρησιμοποιεί και τις τεχνικές του γνωρίζουμε αρκετά, και γιατί μας πληροφορεί πλούσια ο Κύριός μας στην Αγία Γραφή και το Άγιο Πνεύμα μέσα μας, αλλά και γιατί έχουμε όλοι μας κάποια θητεία, μικρή ή μεγάλη, στα στρατόπεδα της αμαρτίας, που είναι τα δικά του στρατόπεδα κατοχής των ψυχών πριν καταλήξουν στην αιώνια απώλεια. Πρέπει να τονίσουμε ότι όλα τα όπλα του είναι επικίνδυνα και θανατηφόρα καθώς και οι μεθοδείες του είναι πονηρά στημένες να εξαπατούν, να δελεάζουν, να παρασύρουν (Εφεσίους δ΄ 11, ς΄ 11). Πρέπει όμως να παραδεχθούμε ότι κάποια από τα όπλα που χρησιμοποιεί είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα, γιατί είναι ιδιαίτερα φροντισμένα να είναι ύπουλα, καμουφλαρισμένα, και γι΄ αυτό είναι και πολύ αποτελεσματικά.

Το να υποστηρίζουμε ότι η αγάπη για τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου είναι αμαρτία, είναι κάτι πολύ σωστό και ξεκάθαρο μέσα στην Αγία Γραφή. «Όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ιακώβου δ΄ 4).

Εμείς προχωρούμε μερικά βήματα ακόμα και ασχολούμαστε και με το περιεχόμενο αυτού του κόσμου της αμαρτίας. Φτιάχνουμε λίστες, καταλόγους για το τι είναι κόσμος, τι δεν είναι, τι είναι αμαρτία, τι δεν είναι. Δεν είναι κακό και η πρόθεσή μας είναι υγιής, για να βοηθήσουμε κάποιους στη πρώτα τους βήματα ή στην πνευματική τους ζωή, που ακόμα δεν έχει βάθος. Εδώ όμως είναι που κρύβεται μια ακόμα πιο επικίνδυνη παγίδα. Είναι ο αγαπημένος τρόπος του εχθρού μας του διαβόλου. Η παραπλάνηση, η απόσπαση της προσοχής μας και ο εγκλωβισμός μας σε σκέψεις και στοιχεία που είναι μέρος της αλήθειας και τις περισσότερες φορές το πιο ανώδυνο ίσως ή δευτερεύον ή επουσιώδες. Την ίδια ώρα, εμείς που υπερθεματίζουμε υπέρ της άγιας και καθαρής χριστιανικής ζωής, κραδαίνοντας τους καταλόγους με τις επώνυμες αμαρτίες και την κοσμικότητα, αφήνουμε πίσω μας μεγάλα και επικίνδυνα κενά, αμαρτίες πολλές, σοβαρές και κεφαλαιώδεις, που όχι μόνο δεν κάνουμε κουβέντα ούτε αγρυπνούμε γι’ αυτές, αλλά μπορεί και να τις καλοδεχόμαστε κιόλας στη ζωή μας ή στη ζωή των γύρω μας αδελφών, συνεργατών ή φίλων.

Ίσως είναι πιο δόκιμο να αναφερθούμε σε παραδείγματα, για όσους δεν κατάλαβαν ακόμα τις σκέψεις μας. Το να λέμε ότι η μοιχεία είναι αμαρτία για τον Θεό είναι πέρα για πέρα σωστό και αληθινό. Αλλά εξίσου μεγάλη και σοβαρή αμαρτία είναι και ο εγωισμός κι ας μην έχεις κουνήσει ρούπι τη σκέψη σου ή τα μάτια σου από τον άνδρα σου ή τη γυναίκα σου. Τα διάφορα πάθη, που μας νικούν και μας αιχμαλωτίζουν, είναι αμαρτία, αυτό είναι βέβαιο. Είναι όμως μικρότερη ή πιο ανώδυνη η αμαρτία της κρίσης και κατάκρισης, ή της καταλαλιάς; Η ροκ μουσική είναι δημιούργημα της αμαρτίας και απευθύνεται στη σάρκα του ανθρώπου. Γιατί όμως μιλάμε τόσο λίγο για τις συμμαχίες, τις συμπάθειες, τις δημιουργίες συνασπισμών, οπαδών, αντιπάλων μέσα στα άγια του Θεού; Το μοντέρνο, το ακριβό, το εξεζητημένο, το ξεχωριστό στο ντύσιμο, στην εμφάνιση είναι σάρκα, είναι κόσμος, είναι αμαρτία. Θα ήθελα όμως να ακούσω από τους ίδιους που καυτηριάζουν αυτήν την περιοχή, να καταδικάζουν με την ίδια ένταση και συχνότητα και την υποκρισία, την ασέβεια, την καταλαλιά εναντίον του αδελφού, τη βλάβη της φήμης του (βλασφημία), την αμαρτία του παραγκωνισμού ανθρώπων, της κατηγόριας ψυχών, του ψέματος, του «αδελφικού μαχαιρώματος».

Στις μέρες μας «η αμαρτία της επιλεκτικής αναφοράς στην αμαρτία», ή σε κάποιες αμαρτίες, έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και κυρίως δεν προβληματίζει. Η επικράτηση της λογικής αντί της πνευματικότητας, των συμφερόντων, των συσχετισμών, των συμμαχιών δεν είναι βδέλυγμα ενώπιον του Κυρίου όπως και όλα τα υπόλοιπα; Γιατί η κλοπή είναι αμαρτία, ενώ η ολιγοπιστία δεν είναι; Γιατί η κοσμική εμφάνιση είναι αμαρτία, αλλά το να βλέπω με ανθρώπινα μάτια, να ενεργώ με ανθρώπινα κριτήρια, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν τα καταδικάζουμε με την ίδια σοβαρότητα και αυστηρότητα; Ο συμβιβασμός και η συνθηκολόγηση με τον κόσμο είναι αμαρτία, και μάλιστα από τις πολύ σοβαρές και επικίνδυνες. Η υιοθέτηση όμως κοσμικού τρόπου σκέψης και ενέργειας στα άγια θέματα του Κυρίου, γιατί δεν είναι το ίδιο αμαρτία και βδέλυγμα;

Θα μπορούσαμε να επεκτείνουμε και σε άλλα τον κατάλογό μας, όμως δεν χρειάζεται. Το μήνυμα είναι καθαρό. Βρισκόμαστε στην τραγική εποχή, που του Ευαγγέλιο του Χριστό ξαναγράφεται… από εμάς τους ίδιους. Το προηγούμενο, που συγγραφέας του είναι το Άγιο Πνεύμα, φαίνεται ότι δεν μας καλύπτει πια… Επιβάλλουμε δικά μας μέτρα, που εξυπηρετούν εμάς τους ίδιους, τις δουλειές μας, τους στόχους μας. Εδάφια υπερτονισμένα και εδάφια αποσιωπημένα. Επιλεκτική αναφορά στην αμαρτία. Εμείς αποφασίζουμε με βάση τη λογική μας, τα συναισθήματά μας, τις επιδιώξεις μας τι είναι σοβαρό να το τονίσουμε και τι είναι δευτερεύον να το αποσιωπήσουμε. Και έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα. Μικροί, συρρικνωμένοι οι πιστοί του Χριστού, αδύναμος και φοβισμένος ο λαός του Θεού, άκαρπο και πλησίον αφανισμού το αμπέλι του Κυρίου.

Δεν «λύσαμε τα υποδήματά μας» στον τόπο τον άγιο της αποκάλυψης και της φανέρωσης του Προσώπου του Κυρίου. Δεν μας κατέχει ο φόβος του Κυρίου. «Την αγάπη μας την πρώτη αφήκαμε» (Αποκάλυψη Ιωάννου β΄4), χάσαμε την ταπείνωση της μετάνοιας και την απλότητα της πίστης. Τώρα έχουμε πάρει την κατάσταση στα χέρια μας και μάλλον δεν υπάρχει χειρότερο κατάντημα από αυτό, όταν πρόκειται για την άγια περιοχή του Θεού. Αυτό είναι το τελευταίο σκαλοπάτι σε μια ζωή, μια οικογένεια, μια εκκλησία, μια κοινωνία.

Ας θυμηθούμε ότι για τον Κύριο δεν υπάρχουν αμαρτίες, αλλά αμαρτία και ότι η αμαρτία είναι πρώτα θέση της καρδιάς και μετά του σώματος. Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα να διακρίνουμε την αμαρτία σε σοβαρή και λιγότερο σοβαρή, γιατί δεν είναι το δικό μας αίμα που έτρεξε στο Σταυρό ούτε του παιδιού μας. Είναι το άγιο αίμα του αναμάρτητου Ιησού Χριστού. Ιδιαίτερα αποστρέφεται ο Κύριος τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά, γιατί είναι αδικία και δεν ανέχεται ο Κύριος την αδικία! Ιδιαίτερα αποστρέφεται ο Κύριος το να εισάγουμε και να εφαρμόζουμε «εθνικούς» τρόπους και κοσμικές πρακτικές στις υποθέσεις της Βασιλείας Του.

Για να αλλάξει η στάση του Θεού απέναντί μας, πρέπει πρώτα εμείς να αλλάξουμε στάση απέναντι στην αμαρτία. Να βγούμε και να βροντοφωνάξουμε, όπως το κάνουμε μέχρι τώρα επιλεκτικά και σύμφωνα με τις επιδιώξεις μας, ότι το ίδιο αμαρτία είναι και η υπεροψία και η φιλαυτία και η κρίση και κατάκριση και η καταλαλιά και οι πλάγιοι δρόμοι, οι παράπλευροι, και η ζωή χωρίς μακροθυμία, χωρίς αγαθοσύνη, η ζωή που «ζητεί τα εαυτής», και οι χειρισμοί που μοιάζουν πνευματικοί αλλά είναι πιστή αντιγραφή του κοσμικού και σαρκικού τρόπου. Αμαρτία είναι και η μισαλλοδοξία, η δυσανεξία στο διαφορετικό, η απομόνωση ανθρώπων, η ζήλια και η προσπάθεια εξόντωσης ανθρώπων που τους φοβόμαστε, οι κινήσεις και οι αποφάσεις με υπολογισμό, σκοπιμότητες και υστεροβουλία. Και οι ισορροπίες με πολιτική ανθρώπινη στον άγιο τόπο του Κυρίου είναι βδέλυγμα και οι προσωπικές φιλοδοξίες και η μέθοδος της επικράτησης διά της εξόντωσης είναι αμαρτία μπροστά στον άγιο Θεό, γιατί είναι μεθοδολογία του σατανά, «του πνεύματος το οποίον ενεργεί την σήμερον εις τους υιούς της απειθείας» (Εφεσίους β΄2).

Μετά από όσα είπαμε, υπάρχει κανείς που ρωτιέται ακόμα γιατί οι μέρες μας είναι μέρες μαρασμού, αποδοκιμασίας, μέρες υποβάθμισης, αφανισμού; Είναι ανεξήγητο γιατί οι εκκλησίες μας είναι άκαρπες, γιατί οι μάχες στις μέρες μας χάνονται, γιατί η διαίρεση είναι πλέον καθεστώς και τρόπος ζωής, γιατί είμαστε ανήμποροι, φτωχοί, αναποτελεσματικοί; Ας επαναλάβουμε αυτό το τόσο σωστό, που είπαμε προηγουμένως, για να μας μείνει και να το σκεφτούμε σοβαρά.

Για να αλλάξει η στάση του Θεού απέναντί μας

πρέπει πρώτα εμείς να αλλάξουμε στάση απέναντι στην αμαρτία!

Πνευματικά