Αποσυνειδητοποίηση

Πιο κάτω θα διαβάσετε ένα αληθινό αίτημα προσευχής. Το όνομα αποκρύπτεται για προσωπικούς λόγους.

«Το αίτημα για προσευχή αφορά το 15χρονο γιο μου. Πριν 4 μήνες ενέδωσε στις πιέσεις των φίλων του και κάπνισε μαριχουάνα μαζί τους. Η εμπειρία δεν ήταν καθόλου καλή. Ούτε απόλαυσε το «χάι» όπως ισχυρίζονται κάποιοι αλλά και η επιστροφή στην πραγματικότητα ήταν ακόμη χειρότερη...

... Ο ίδιος λέει ότι την ημέρα που κάπνισε το χόρτο, άρχισε να γίνεται παρανοϊκός με το κάθε τι. Τον πήρα απ’ το σχολείο με το αυτοκίνητο και όταν επιστρέψαμε στο σπίτι, έπεσε για ύπνο. Με το που ξύπνησε παραπονέθηκε ότι βρισκόταν ακόμα υπό την επήρεια, παρόλο που είχε κοιμηθεί αρκετές ώρες. Συνέχισε να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση και την επόμενη μέρα… αλλά και τις επόμενες δύο βδομάδες.

Άρχισε να πιστεύει ότι η μαριχουάνα είχε επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη στον εγκέφαλό του. Αμέσως τον πλημμύρισε ένας μόνιμος φόβος θανάτου. Έλεγε ότι αισθανόταν «σαν να ζούσε μέσα σε μια φούσκα, σαν τα πάντα να είναι όνειρο και όχι πραγματικότητα». Αισθανόταν σαν εκείνος να είναι το μόνο αληθινό πρόσωπο που υπάρχει και ότι όλα τα άλλα τα φαντάζεται. Αυτό συνεχίζεται εδώ και 4 μήνες τώρα.

Την προηγούμενη βδομάδα τον πήγα σε έναν παιδοψυχο-λόγο. Πίστευα ότι και μόνο η ιδέα ότι θα πάει να δει έναν ειδικό θα ήταν αρκετή για να τον βγάλει από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Γελάστηκα. Έδειξε πολύ ανακουφισμένος που θα μιλούσε με κάποιον που ίσως να μπορούσε να τον βοηθήσει.

Η επίσκεψη κράτησε πάνω από μία ώρα. Ο γιος μου μίλησε ανοιχτά για ό,τι αισθανόταν, χωρίς να κρύψει τίποτα. Ο γιατρός μου είπε ότι αυτό που αισθάνεται το παιδί ονομάζεται «αποσυνειδητοποίηση». Πρόκειται για ένα φόβο τόσο ισχυρό, που τον κάνει να αποστασιοποιεί τον εαυτό του από το περιβάλλον γύρω του. Είναι τόσο πολύ φοβισμένος, που του φαίνεται ότι ζει πίσω από ένα τζάμι και κοιτά τη ζωή μέσα απ’ αυτό. Ο γιατρός ισχυρίζεται ότι ο γιος μου θα θεραπευθεί και ότι θα πρέπει να τον επισκεπτόμαστε όσο καιρό χρειαστεί για να γίνει καλά.

Πόσο πολύ θα ήθελα να πάρω εγώ το πρόβλημά του και να το περάσω αντί γι’ αυτόν. Δεν μπορώ όμως. Προσεύχομαι στο Θεό να φέρει το παιδί μου πίσω στην πραγματικότητα. Να του δώσει τη δύναμη να απελευθερωθεί από ό,τι τον κρατά δέσμιο και να του χαρίσει πίστη ότι μπορεί να γίνει καλά.

Σας παρακαλώ βοηθήστε με να προσευχηθώ για το παιδί μου. Σας παρακαλώ βοηθήστε με καθώς προσεύχομαι να τον φέρει πάλι πίσω ο Κύριος.

Σας ευχαριστώ».

Ίσως ο καλύτερος δρόμος να ακολουθήσουμε μετά τα όσα διαβάσαμε είναι να κάνουμε μερικές σωστές σκέψεις και να καταλήξουμε σε κάποια σωστά συμπεράσματα.

Συμπέρασμα 1. Δίπλα μας ακριβώς, απέναντί μας, παραδίπλα δεν ξέρουμε τι μεγάλο δράμα μπορεί να βρίσκεται, μπορεί να υπάρχει. Ανάμεσα στους ανθρώπους πολύ κοντά σε μας η σκληρή αμαρτία μπορεί να δουλεύει με τον πιο σκληρό της τρόπο, με το πιο σκληρό της πρόσωπο. Ας είμαστε γεμάτοι κατανόηση και επιείκεια, γιατί κάποτε τα αποτελέσματα της αμαρτίας στη ζωή των ανθρώπων έχουν έντονα και τραγικά χαρακτηριστικά.

Συμπέρασμα 2. Όλοι μας παίξαμε, χαλαρώσαμε, απλώσαμε το χέρι στην αμαρτία. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Κάποιες φορές όμως ο δρόμος της επιστροφής είναι ιδιαίτερα δύσβατος και απότομος. Μερικές φορές δεν υπάρχει καν δρόμος επιστροφής. Ας μη χαλαρώνουμε ποτέ στο θέμα της αμαρτίας. Ούτε εμείς ούτε οι δικοί μας, το περιβάλλον μας. Εμείς παίζουμε με την αμαρτία, αλλά η αμαρτία δεν παίζει με εμάς. Αυτός που βρίσκεται πίσω απ’ αυτήν, μέσα σ’ αυτήν λέγεται «ο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος διάβολος» (Ιωάννης η΄ 44).

Και ζητάει την ψυχή μας, την αιώνια καταδίκη μας, την αιώνια απώλειά μας, γιατί μας μισεί και θέλει να χαθούμε. Όποιος απλώνει το χέρι στην αμαρτία, απλώνει το χέρι στο θάνατο. Έστω και για λίγο, έστω δοκιμαστικά.

Συμπέρασμα 3. Οι μέρες μας γίνονται δυσκολότερες, πιο επικίνδυνες και πραγματικά οδυνηρές. Οι άνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι (Β΄ Τιμόθεον γ΄ 1-5). Ένα κράμα κακίας και ασέβειας, ένα μείγμα εκρηκτικό που απειλεί την ψυχή μας, τα παιδιά μας, όλους μας. Δεν υπάρχουν καλύτερες μέρες, δεν υπάρχει ελπίδα αναψυχής στο βάθος. Το σκοτάδι πληθαίνει. Μόνο ο Ιησούς Χριστός προσφέρει αξιόπιστη ελπίδα παρηγοριάς, ανακούφισης, λύτρωσης. Έχουν υποχωρήσει όλοι και όλα όσα υπόσχονται να προσφέρουν. Μένει μόνον ένας, ο μοναδικός που είπε «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή» (Ιωάννης ια΄ 25). Ο Μόνος αξιόπιστος και δυνατός να κρατήσει εμάς, τα παιδιά μας, το μέλλον μας στα άγια και δυνατά Του χέρια με ασφάλεια απόλυτη και ελπίδα αιώνιας ζωής αληθινή. Όσοι θέλησαν και Τον δοκίμασαν είναι απόλυτα βέβαιοι και ήσυχοι, ασφαλείς και δυνατοί, ακόμα και μέσα στη χιονοθύελλα της αμαρτίας γύρω τους.

Συμπέρασμα 4. Να κάνουμε τα πάντα για το δράμα που έχουμε δίπλα μας ή μπροστά μας δεν μπορούμε. Έχουμε όμως δυο πολύτιμα όπλα να ρίξουμε στη μάχη. Τα υψωμένα χέρια και τα λυγισμένα γόνατα της προσευχής. Ίσως είναι αυτό το καλύτερο που έχουμε να προσφέρουμε. Η ένθερμη προσευχή του παιδιού του Θεού που ισχύει πολύ (Ιακώβου ε΄ 16). Υπάρχουν τόσες ανάγκες, τόσα δράματα γύρω μας, που όταν σκύψουμε με καρδιά αγάπης, τα χέρια μας δε θα κατέβουν και τα λυγισμένα μας γόνατα δε θα πάψουν να δίνουν τη μάχη της πίστης μπροστά στον Κύριο της δύναμης.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κύριός μας μας καλεί και μας προτρέπει με τρεις λέξεις, που είναι τόσο περιεκτικές και πολύτιμες για τον καθένα μας στις μέρες τις δύσκολες που ζούμε: «προσέχετε, αγρυπνείτε, προσεύχεσθε» (Μάρκος ιγ΄ 33). Θα ’ταν καλό να σταματήσουμε όλα τα άλλα, τα πολλά, τα ανθρώπινα, και να μείνουμε σ’ αυτά τα τρία στοιχεία, για να ’μαστε ευλογημένοι.

Πνευματικά