ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ
Ψαλμός κγ’: Ο Κύριος είναι ο ποιμήν μου· δεν θέλω στερηθή
ουδενός. Εις βοσκάς χλοεράς με ανέπαυσεν· εις ύδατα αναπαύσεως με ωδήγησεν. Ηνώρθωσε
την ψυχήν μου· με ωδήγησε διά τρίβων δικαιοσύνης ένεκεν του ονόματος Αυτού. Και
εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθή κακόν· διότι Συ είσαι
μετ' εμού· η ράβδος Σου και η βακτηρία Σου, αύται με παρηγορούσιν. Ητοίμασας
έμπροσθέν μου τράπεζαν απέναντι των εχθρών μου· ήλειψας εν ελαίω την κεφαλήν
μου· το ποτήριόν μου υπερχειλίζει.
1.
Ο Κύριος
είναι ο Ποιμήν μου. Ο τσοπάνος δεν
είναι ένας απλός επιχειρηματίας. Δε βλέπει το κοπάδι του σαν άψυχο εμπόρευμά
του. Ο τσοπάνος είναι το πρόσωπο με τη στοργή, την καθημερινή φροντίδα, τη
θυσία όταν το καλέσει η ανάγκη. Είναι το πρόσωπο που έχει ταυτίσει τη ζωή του,
όλη του την ύπαρξη με το κοπάδι του. Τέτοια είναι η σχέση της ψυχής που δόθηκε
στον Θεό, με τον επουράνιο Κύριό της. Το πρόβατο είναι ένα απλό και ταπεινό
ζώο, που μ’ ευχαρίστηση αφήνεται να οδηγηθεί από τον τσοπάνο. Το ίδιο ζητάει
από μας ο Θεός. Και αν δεχτούμε, αν ταπεινά Τον ακολουθήσουμε και υποταχθούμε
σ’ Αυτόν, τότε Αυτός θα είναι ο Ποιμένας μας. Και τότε:
2.
Δεν θα
στερούμεθα. Σήμερα, στην εποχή της
πιο μεγάλης αφθονίας, ο κόσμος στερείται και υποφέρει. Υπάρχουν αγαθά και αυτός
πεινάει. Υπάρχουν ανέσεις και αυτός στενοχωριέται. Υπάρχουν χαρές και αυτός
κλαίει. Αλήθεια, η εποχή μας, η πιο πλούσια από κάθε άλλη εποχή, είναι η εποχή
της στέρησης, γιατί είναι η εποχή της απιστίας και της απομάκρυνσης από τον
Θεό.
3.
Θα έχουμε ανάπαυση. Το πρόβατο μόνο του στην ερημιά ούτε ασφάλεια ούτε
ανάπαυση έχει. Είναι εκτεθειμένο στον κίνδυνο. Όμως σα γυρίσει στη στάνη, στη
φροντίδα του καλού τσοπάνη, πόσο αλλάζουν τα πράγματα. Εδώ υπάρχει η ασφάλεια
και η ανάπαυση. Ναι, μακριά απ’ τον Χριστό, τον Καλό Ποιμένα των ψυχών μας,
κανείς δεν μπορεί να πει ότι ζει μια ζωή αφθονίας και ανάπαυσης. Είναι αγαθά
αυτά, που, όπως κάθε δόση αγαθή, προέρχονται από τον Θεό. Τσακισμένη από την
αμαρτία, κουρασμένη από το κυνηγητό της ευτυχίας, μόνον στην αγάπη του Θεού
μπορεί να βρει ανάπαυση η ψυχή. Είπε ο Χριστός: «Ελάτε σε Μένα όλοι οι
κουρασμένοι και οι φορτωμένοι και Εγώ θα σας ξεκουράσω» (Ματθαίος ια’ 28).
4.
Δεν θα
φοβόμαστε. Ο φόβος είναι τόσο παλιός
όσο και ο άνθρωπος. Στην Εδέμ τον ένιωσε πρώτη φορά και από τότε έγινε ο
αχώριστος κακός σύντροφός του. Ο άνθρωπος σήμερα φοβάται. Φοβάται το σκοτάδι
και τους κινδύνους που μπορεί να παραμονεύουν σ’ αυτό. Φοβάται το κακό που μπορεί
να του κάνει ο συνάνθρωπός του. Φοβάται το άγνωστο. Φοβάται για την υγεία του,
την περιουσία του, για τον ίδιο του τον εαυτό. Ποιος θα μπορούσε αλήθεια να του
βγάλει αυτό το φόβο; Πού θα μπορούσε να καταφύγει για ασφάλεια; Πώς θα μπορούσε
να σκοτώσει αυτό το απαίσιο τέρας που μαυρίζει όλη του τη ζωή; Ναι, θα
μπορούσε, αν εμπιστευόταν τον εαυτό του στον Καλό Ποιμένα, αν αφηνόταν να οδηγηθεί
από τη ράβδο και τη βακτηρία Αυτού που ξέρει να μας οδηγεί πάντοτε διά οδών
δικαιοσύνης. Αλήθεια, θα έφευγε ο φόβος, θα γελούσε η ανθρώπινη καρδιά, θα
γινόταν η γη μας μια όμορφη Εδέμ, αν ο Θεός γινόταν ο Ποιμένας κάθε ανθρώπου.
5.
Το ποτήρι μου
ξεχειλίζει. Ήρθα για να δώσω ζωή,
είπε κάποτε ο Χριστός. Μάλιστα ζωή, όχι με το σταγονόμετρο, όχι μίζερη και
λίγη, αλλά ζωή με αφθονία. Κοντά στον Χριστό, την πηγή της ζωής, όχι μόνο
ξεδιψάς, όχι μόνο χορταίνεις, αλλά και ξεχειλίζεις. Δεν υπάρχει θέση για τίποτε
άλλο. Οι χαρές του κόσμου δεν τραβούν πια. Για μάταια, φθαρτά πράγματα δεν
υπάρχει θέση. Η παρουσία του Θεού γεμίζει κάθε κενό που θα νιώθαμε μακριά Του.
Είμαστε, όπως ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνει, πλήρεις εν Χριστώ. Έχουμε κοντά
στον Καλό Ποιμένα μας πάντα τα προς ζωή και ευσέβεια. Και αυτό, όχι για σήμερα
και ίσως και για αύριο, αλλά για πάντοτε. Χάρις και έλεος θα μας ακολουθεί όλες
τις ημέρες της ζωής μας. Παντού και πάντοτε.