ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
Ελίζα και Ρόδη
Το κόκκινο τηλέφωνο
Όταν γεννήθηκε η Ρόδη, η Ελίζα ήταν ενάμισι
χρονών. Η Ελίζα ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας
κι έτσι απολάμβανε την προσοχή (και τα δώρα) του μπαμπά, της μαμάς, του παππού
και της γιαγιάς, όπως γίνεται συνήθως. Είχε μάθει να περπατάει, είχε αρχίσει να
μιλάει και είχε σβήσει –με λίγη βοήθεια βέβαια- το πρώτο της κεράκι γενεθλίων.
Και τον επόμενο χειμώνα απέκτησε μια αδερφούλα, τη Ρόδη.
Την αγάπησε αμέσως τη Ρόδη. Όλο πήγαινε στην κούνια της να τη χαϊδεύει κι όταν η
μαμά τις ανέβαζε στο μεγάλο κρεβάτι, παίζανε πολύ όμορφα, το κοριτσάκι με το
μωρό. Το δύσκολο μόνο ήταν που η Ελίζα επέμενε να την
παίρνει αγκαλιά συνέχεια και όπως ήταν και η ίδια μικρούλα ακόμα η μαμά φοβόταν
μήπως άθελά της το ρίξει κάτω το μωρό. Και ποτέ ποτέ
δεν τη ζήλεψε την αδερφούλα της και πάντα τη
νοιαζόταν και την πρόσεχε. Κι αυτό δεν σας το λέω έτσι, επειδή ακούγεται σωστό,
ούτε επειδή όλοι ξέρουμε πως ο Θεός θέλει ν’ αγαπάμε και να μη ζηλεύουμε. Αλλά
ήταν αλήθεια. Και παρόλο που η Ελίζα ήταν πολύ μικρή
και δεν ήξερε ακόμη πάρα πολλά πράγματα για το Θεό, Εκείνος της είχε δώσει μέσα
στην καρδιά της αυτήν την αγάπη, που έκανε την ίδια και την αδερφούλα
της και τους γονείς τους ευτυχισμένους. Τη βοήθησε βέβαια και το ότι οι γονείς της
από όταν γεννήθηκαν και στα δύο κοριτσάκια μιλούσαν για το Θεό, τους έλεγαν
ιστορίες από την Αγία Γραφή, και προσεύχονταν να γίνουν παιδιά του Θεού.
Έτσι πέρασαν οι μήνες
και η Ρόδη άρχισε να καταλαβαίνει περισσότερα
πράγματα και να μαθαίνει.
Μια μέρα, η Ελίζα γύρισε από το Κυριακό
Σχολείο και κρατούσε ένα χρωματιστό τηλέφωνο. Της το είχαν κάνει δώρο. Είχε ένα
κόκκινο ακουστικό και κουδούνιζε όταν το κουνούσες. Ήταν πολύ ενθουσιασμένη με
το καινούριo της παιχνίδι και ανυπομονούσε να
τελειώσει το φαγητό της για να το παίξει. Δεν έγιναν όμως ακριβώς έτσι τα
πράγματα. Μόλις είδε το μωρό το τηλέφωνο με τα εντυπωσιακά, έντονα χρώματα,
άπλωσε τα χεράκια τoυ να το πάρει. Η Ελίζα της το
έδωσε.
Μέσα σε δύο λεπτά το
μόνο που είχε απομείνει από το τηλέφωνο ήταν διάφορα κομμάτια του. Η Ρόδη το κοιτούσε με απορία και η Ελίζα
με δάκρυα. Κοίταξε την αδερφή της, καθισμένη στο χαλί να επεξεργάζεται σοβαρά-σοβαρά
το κόκκινο ακουστικό , έπειτα κοίταξε το χαλασμένο τηλέφωνο και είπε μόνο:
«καημένη Ροδούλα, δεν προλάβαμε να το παίξουμε και το
χάλασες!».
«....γιατί τον ιλαρό
δότη αγαπά ο Θεός»
( Β΄ Κορινθίους θ΄7 )
Αν το σκεφτούμε πιο
σοβαρά, θα ανακαλύψουμε πως ξέρουμε μια παρόμοια ιστορία μέσα από την Αγία
Γραφή. Ο Θεός έκανε ένα μεγάλο δώρο στους ανθρώπους: τον ίδιο του το Γιο. Κι οι
άνθρωποι Τον σταύρωσαν στο σταυρό για να πεθάνει, κατέστρεψαν δηλαδή το δώρο
του Θεού. Κι όμως ο Θεός συνέχισε να μας αγαπά και να μας περιμένει, πότε θα
πιστέψουμε σ’ Αυτόν, για να μας κάνει παιδιά Του αληθινά.
Ίσως γι’ αυτό αγαπάει
εκείνον που χαίρεται να δίνει. Ίσως γι’ αυτό όποιος ξέρει να δίνει μοιάζει με
τον Θεό.
Ε-Ρ