Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ

«Ουρά και ουχί κεφαλή»

Ανάμεσα στις όμορφες και ζηλευτές υποσχέσεις που ο Κύριος έδωσε στο λαό Tου είναι και αυτή που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά και έχουμε ακούσει και κάνει ίσως συχνές αναφορές σ’ αυτήν. «Και θέλει σε καταστήσει ο Κύριος κεφαλήν, και ουχί ουράν, και θέλεις είσθαι μόνον υπεράνω, και δεν θέλεις είσθαι υποκάτω»(Δευτερονόμιο κη΄ 13 ). Έτσι θέλησε ο Κύριος το λαό Του, αυτό υποσχέθηκε να του χαρίσει και γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο πιστός και συνεπής είναι ο Κύριος στις υποσχέσεις Του. Αυτή Του η υπόσχεση ξεκίνησε από το λαό Του στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά αγκαλιάζει και τους πιστούς Του στην Καινή Διαθήκη σαν άτομα, αλλά και όλο το δοξασμένο σώμα της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πόση δόξα, πόση δύναμη, πόση ευλογία κρύβει μέσα της αυτή η υπόσχεση του Κυρίου στους πιστούς Του. «Κεφαλή και ουχί ουρά» σημαίνει ότι θα έχουμε δύναμη και νίκες στις μάχες μας με την αμαρτία και τις δυνάμεις του εχθρού. Σημαίνει ακόμα ότι θα έχουμε αποτελέσματα, θα έχουμε καρπό στις προσπάθειές μας και στις κινήσεις μας σε αυτόν τον κόσμο. Το όνομά μας θα συνοδεύεται με ζηλευτή φήμη και οι «αντίπαλοι» θα αποστομώνονται, «από μιάς οδού θέλουσιν εξέλθει επί σε, και από επτά οδών θέλουσι φύγει από προσώπου σου»(Δευτερονόμιο κη΄ 7). Και για να μιλήσουμε λιγάκι πιο πρακτικά, η προσευχή μας θα έχει δύναμη, το κήρυγμά μας αποτελέσματα, το έργο μας καρπό, η παρουσία μας στον κόσμο της αμαρτίας θα είναι καταλυτική, το όνομα του Κυρίου θα δοξάζεται στη ζωή μας. Οι οικογένειές μας θα είναι για τη δόξα Του για πολλές γενιές, η μαρτυρία μας θα συνοδεύεται από επιβεβαίωση του Αγίου Πνεύματος, το οποίο και θα την συνιστά στις καρδιές των ανθρώπων.

«Κεφαλή» σημαίνει κορυφή, σημαίνει πρώτος, αξιοζήλευτος, δυνατός, αρχηγός, αυτός που χαράσσει πορεία, που παίρνει αποφάσεις, που δίνει λύσεις. Με λίγες λέξεις, αλλά πολύ χαρακτηριστικές, η ζωή του παιδιού του Θεού, όταν είναι γνήσιο, θα είναι ζωή με δύναμη, με καρπό, με την ευλογία του Θεού. Αντίθετα «ουρά» θα πει ταπεινωμένος, τελευταίος, χωρίς αξία. Η ουρά ακολουθεί, υφίσταται συνέπειες, δεν έχει λόγο, πολύ λίγα μπορεί να κάνει ή να επηρεάσει. Δεν έχει δόξα, ούτε τιμή, δεν ζήλεψε ποτέ κανένας την ουρά για να κτίσει τη ζωή του.

Πιστεύω ότι έχουμε ακόμα ξεκάθαρο στο μυαλό μας ότι ολόκληρη αυτή η θαυμάσια ζωή που υπόσχεται και χαρίζει ο Κύριος περνάει υποχρεωτικά από το μονοπάτι της υπακοής και της πιστότητας, όπως περιγράφεται στα πρώτα εδάφια του 28^ου κεφάλαιου (κη΄) του Δευτερονομίου. « Εάν υπακούης …επιμελώς…προσέχης…κάμνης…πάσας τας εντολάς Μου…». Εντελώς υποχρεωτικό αυτό το σημείο. Ανυποχώρητος ο Κύριός μας. Αναγκαία και ικανή συνθήκη, όπως λέμε στα μαθηματικά, για να λειτουργήσουν οι υποσχέσεις του Κυρίου και να έρθουν τα ευλογημένα αποτελέσματα.

Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό ακριβώς. Οι υποσχέσεις του Θεού του Κυρίου μας είναι πιστές και αληθινές, ο χαρακτήρας Του είναι αναλλοίωτος και η πιστότητά Του δοκιμασμένη. Το θέμα μας είναι οι ημέρες μας, η Εκκλησία των ημερών μας, το σώμα το άγιο των πιστών του Ιησού Χριστού, στο οποίο απευθύνονται όλες αυτές οι υποσχέσεις και τα δώρα. Στις μέρες μας η Εκκλησία έχει ακριβώς την αντίθετη εικόνα, «ουρά και ουχί κεφαλή, μόνον υποκάτω και ουχί υπεράνω».

Καλό θα είναι να δώσουμε μερικά στοιχεία από τα πολλά που εμφανίζονται καθημερινά, για εκείνους που ίσως δεν έχουν καταλάβει την πραγματικότητα γύρω μας. Είχαμε γράψει κάποτε, σε ένα παλαιότερο άρθρο μας: «Στις μέρες μας οι φωτιές δε σβήνουν». Στις παλιές φωτιές προστίθενται νέες, που κατατρώγουν και μολύνουν το σώμα των πιστών. Σκάνδαλα, πικρίες, εγωισμοί, έχθρες, διεκδικήσεις, διαιρέσεις, πείσματα, σαρκικοί χειρισμοί. Στις μέρες μας οι αιμορραγίες δεν σταματούν, οι πληγές στο σώμα της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού δεν κλείνουν. Πρεσβύτεροι υπηρέτες της χάριτος του Θεού αιχμάλωτοι και αφοπλισμένοι κάνουν χατίρια, κυνηγούν τα νούμερα, υπηρετούν τα ακροατήρια και όχι την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Μάχες δίνουμε με την αμαρτία και τις δυνάμεις του εχθρού, αλλά νίκες δεν έχουμε. Φεύγουμε από το πεδίο της μάχης ηττημένοι, ντροπιασμένοι, αποδεκατισμένοι. Ο εχθρός γελά και προκαλεί, αλλά εμείς ξέρουμε από πριν το θλιβερό αποτέλεσμα και δεν τολμάμε. Οι προσευχές των πιστών χωρίς απάντηση αμέτρητες, στοιβάζονται βουνό. Και βέβαια, όπως είναι φυσικό, οι πιστοί είναι απορημένοι, είναι μπερδεμένοι, και το λαδάκι της πίστης τους που ήταν ήδη λιγοστό, λιγοστεύει ακόμα περισσότερο. Αρκετοί είναι έτοιμοι «να τα παρατήσουν», αφού δεν βλέπουν να βγαίνει κάτι από την επιλογή τους να πάνε στον Ιησού Χριστό. Άλλοι το έχουν κάνει ήδη το βήμα αυτό, έχουν κρυώσει, έχουν παγώσει, η καρδιά τους είναι ήδη μακριά.

Τα παιδιά και οι γυναίκες είναι η ανερχόμενη δύναμη στις μέρες μας. Παρακαλώ πολύ μη με παρεξηγήσετε. Τιμάμε τις γυναίκες μας και τις αγαπάμε, γιατί είναι δώρο του Θεού στη ζωή μας. Τα παιδιά, τους έφηβους, τους νέους μας τους περιβάλλουμε με αγάπη και είμαστε στα γόνατα με υψωμένα χέρια να τα δούμε με αναγέννηση και ζωή Χριστού. Υπάρχει όμως τάξη και οδηγία από τον ίδιο τον Κύριο για τη θέση και το ρόλο του καθενός μας στο άγιο σώμα της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού. Παιδιά που υποχρεώνουν την Εκκλησία σε υποχωρήσεις, συμβιβασμό, συνθηκολόγηση, φάρδεμα του δρόμου του Ιησού Χριστού, αποσιώπηση της Αλήθειας. Γυναίκες που εκμεταλλεύονται αδυναμίες, κενά, για να επηρεάσουν, να στρέψουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση που θέλουν, χωρίς σεβασμό στο Λόγο του Θεού, χωρίς ταπείνωση, χωρίς φόβο Θεού. Γυναίκες που αποφασίζουν, που κατευθύνουν, που δεν έμαθαν να σιωπούν και να σέβονται, γυναίκες που πιστεύουν στον εαυτό τους, στη γνώμη τους. Η εκκλησία λουφάζει, το σώμα του Χριστού δέχεται χτυπήματα αφοπλισμένο, ανήμπορο να αντιδράσει. Αυτά είναι τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα όταν αντί να είσαι κεφαλή, να είσαι υπεράνω, νικητής, θριαμβευτής, είσαι ουρά, ταπεινωμένος και τελευταίος.

Ποιος θα πει όλη την Αλήθεια στα παιδιά για το αίμα, την αμαρτία, τη σωτηρία; Τρέμουμε να μη φύγουν από την Εκκλησία στον κόσμο. Μα είναι ήδη στον κόσμο, στον κόσμο που έχει μπει και θρονιαστεί ανενόχλητος μέσα στην Εκκλησία. Το αποτέλεσμα και οι συνέπειες είναι ακριβώς οι ίδιες. Με μία μικρή ίσως διαφορά. Όσο μένουν στην Εκκλησία, μολύνουν και κάποιους ακόμα που απέμειναν πιστοί, αλλά αργοπεθαίνουν.

Ο κόσμος της αμαρτίας, η νοοτροπία του, το βδελυρό περιεχόμενό του μπαίνουν και στρογγυλοκάθονται στην Εκκλησία ανενόχλητα. Στην Εκκλησία που κάποτε «ουδείς ετόλμα να προσκολληθή…», (Πράξεις των Αποστόλων ε΄ 13). Τότε όμως η Εκκλησία ήταν κεφαλή, ευλογημένη, ζωντανή, ενώ στις μέρες μας είναι ουρά, και μόνο το όνομα έχει ότι ζει, αλλά είναι πεθαμένη, (Αποκάλυψη Ιωάννη γ΄ 1). Κάποτε λέγαμε ότι ο κόσμος· μπαίνει στην Εκκλησία από τις χαραμάδες. Τότε έτσι ήταν τα πράγματα. Σήμερα ο κόσμος, τα συστήματα και η νοοτροπία του είναι πλέον επιλογή. Πού είναι η Εκκλησία που νηστεύει; Πού είναι η Εκκλησία που αγρυπνά στην προσευχή, πού είναι η Εκκλησία που προκαλεί, που ενοχλεί, που αντιστέκεται καθαρή και ακέραια; Πού είναι η Εκκλησία που τολμά και δεν φοβάται; Δεν είναι ο Γολιάθ το πρόβλημα. Ο Γολιάθ είναι μεγάλη δύναμη εχθρική, σατανική, είναι μια απειλή. Αυτό το δεχόμαστε. Και βλασφημεί και προκαλεί και εμπαίζει το σώμα των λυτρωμένων του Χριστού. Το πρόβλημα είναι γιατί ο λαός του Κυρίου, οι πολεμιστές της άγιας ζωής, λουφάζουν και δεν βρίσκεται ούτε ένας «αμούστακος και άπειρος» έστω να βγει μπροστά στο όνομα του αληθινού Θεού με πίστη που θα την τιμήσει ο Κύριος και με αποτελέσματα που θα δοξάσουν τον Κύριο;

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε και άλλα γνωρίσματα της Εκκλησίας στο τελευταίο σκαλοπάτι. Αυτή είναι η Εκκλησία που ζούμε κάθε μέρα και βυθιζόμαστε μαζί της. Υπάρχει απάντηση καθαρή, διαυγής και απλή. Βρίσκεται μέσα τον αιώνιο Λόγο του Θεού. Είναι γνωστή σε όλους μας, αλλά δεν την αγκαλιάσαμε ποτέ με πραγματική πίστη για να ενεργήσει στη ζωή μας. Ας την δούμε άλλη μία φορά με ειλικρίνεια και ταπείνωση:

--εάν υπακούης, δεν το κάναμε

--επιμελώς, δεν το κάναμε

--εις την φωνήν Κυρίου του Θεού σου, δεν το κάναμε,

--προσέχεις, δεν το κάναμε,

--κάμνεις, δεν το κάναμε,

--πάσας τας εντολάς, δεν το κάναμε

………

Γιατί έπεσε ξαφνικά τόση ησυχία; Πού είναι οι διαμαρτυρίες, οι διαμαρτυρόμενοι; Δεν μιλάει κανείς; Δεν αμφισβητεί κανείς αυτές τις αλήθειες;

Ξέρω, καταλαβαίνω. Συμφωνούμε όλοι μας. Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Εγώ όμως λέω ότι αυτό το σημείο είναι ακόμα πιο σοβαρό, είναι ένα σκαλοπάτι ακόμα πιο κάτω. Γιατί αν δεν μετανοήσουμε, αν δεν κάνουμε στροφή στον αιώνιο Λόγο του Θεού που τα λέει όλα και έχει όλες τις απαντήσεις, δεν μπορούμε να κάνουμε εδώ κάτω μεγαλύτερη ζημιά, αλλά εκεί πάνω θα σταθούμε μπροστά στο άγιο βήμα Του και δεν θα μπορούμε να κρύψουμε τίποτα, ούτε να αποσιωπήσουμε. «Ήξερες και δεν έκανες, δε συμμορφώθηκες, δεν πίστεψες στα λόγια Μου». Τότε η ζημιά θα είναι αμετάκλητη, αιώνια και ζοφερή, όσο δεν φαντάζεται νους ανθρώπου.

Πνευματικά