To έργο της Υπομονής
«η δε υπομονή
ας έχη έργον τέλειον, διά να ήσθε τέλειοι και ολόκληροι, μη όντες εις μηδέν ελλειπείς»
(Ιακώβου α΄ 4)
Ίσως από όλες τις αρετές του Θεού η μόνη που δεν φαίνεται
να είναι μαγευτική ακόμα και για τα παιδιά Του είναι η υπομονή. Κι όμως δεν υπάρχει
μεγαλύτερη χάρη στη ζωή τού πιστού από το να έχει θεϊκή υπομονή στην καθημερινότητά
του. Μας ικανώνει η υπομονή να σηκώσουμε τη δοκιμασία που έρχεται από τον Κύριο,
να αντέξουμε το φορτίο όταν άνθρωποι μας κατατρέχουν, να είμαστε ακατάβλητοι στη
ζωή της προσευχής μας, να επιδιώκουμε με σταθερότητα την άγια πορεία και φυσικά
να κερδίζουμε ψυχές στον Χριστό.
Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει χωρίς την υπομονή.
Δεν είναι το γαρνίρισμα στη ζωή του χριστιανού, αλλά ο δρόμος για την τελειότητα,
για να μοιάζουμε στον Χριστό.
Για όσους δεν ακολουθούν ακόμη τον Χριστό, θα πρέπει βέβαια
να κάνουμε ένα διαχωρισμό. Η υπομονή με σφιγμένα τα δόντια, από ανάγκη, αφού δε
γίνεται κι αλλιώς, με γογγυσμό και ασταμάτητο παραμιλητό, δεν είναι αυτή για την
οποία μιλάει η Αγία Γραφή. Η υπομονή για τα παιδιά του Θεού, το να «μείνουν υπό»,
κάτω από το βάρος μιας κατάστασης, είναι μια επιλογή που ενέχει χαρά και ενδυνάμωση
από το Πνεύμα Του. Εκμεταλλευόμαστε τη δυσκολία, την αναμονή, την αναβολή, για να
περπατήσουμε στα βήματα του Ιησού. Τότε μόνον η υπομονή είναι κερδοφόρα, συμπληρώνει
ελλείψεις, καλύπτει λάθη, κερδίζει ανθρώπους για τη Βασιλεία του Θεού.
Θα έρθει η ώρα για όλους μας να δείξουμε υπομονή. Κι είναι
συμφέρον να κατακτήσουμε το έδαφος που μας προσφέρεται αποκτώντας την υπομονή που
ο Χριστός έδειξε μαζί μας για να μας χαρίσει τον Ουρανό.