Χαλαρή σχέση
Είμαι βέβαιος ότι την έχετε ακούσει αυτή τη λέξη και
ίσως να την έχετε χρησιμοποιήσει κιόλας. Στις μέρες μας ακούγεται όλο και πιο συχνά
και απλώνει σε όλα τα στρώματα.
Εκείνο που δεν ξέρω είναι αν έχετε καταλάβει ότι η
λέξη αυτή φανερώνει μια νοοτροπία και ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και δεν είναι
απλώς μια έννοια της καθημερινότητας.
Ακριβώς γι' αυτό αξίζει να ασχοληθούμε και να σκύψουμε
με ενδιαφέρον.
Και πρώτα απ'
όλα τι σημαίνει, τι εννοούμε με τη λέξη χαλαρά. Η εικόνα είναι παρμένη από το δέσιμο
ή το ντύσιμο ή και το περπάτημα. Όταν ένα δέσιμο είναι χαλαρό, δε σφίγγει, δεν το
αισθάνεσαι, δε σε ενοχλεί, δε σε υποχρεώνει, δε σε δεσμεύει. Το ίδιο συμβαίνει και
με το χαλαρό ντύσιμο. Έχεις άνεση, νιώθεις ευρύχωρα, δεν έχεις περιορισμούς, είναι
ανάλαφρο, είναι εύκολο. Όταν είσαι χαλαρός, κοιτάζεις γύρω σου, σταματάς, ξεκινάς
όποτε θέλεις, δε σε υποχρεώνει κανείς, δε σε δεσμεύει κανείς.
Χαλαρά θα πει χωρίς κόπο, χωρίς κόστος, χωρίς υποχρέωση,
χωρίς ένταση, χωρίς δυσκολία, ξεκούραστα και άνετα!...
Χαλαρά θα πει μη δεσμεύεσαι, μη νιώθεις δύσκολα ή
υποχρεωμένος...
Χαλαρά θα πει όποτε μπορείς, αν μπορείς και αν θέλεις...
Χαλαρά θα πει μη γίνεσαι ένα, μην κολλάς, μην παθιάζεσαι,
μην ασχολείσαι σοβαρά, προχώρα παρακάτω, μη στενοχωριέσαι, μην το λογαριάζεις και
τόσο πολύ...
Χαλαρά ακόμα θα πει ψύχραιμα, σιγά-σιγά, μη βιάζεσαι,
μη δίνεσαι, κρατήσου σε απόσταση...
Το χαλαρά στις
μέρες μας είναι κάτι περισσότερο από μια λέξη με το συγκεκριμένο νόημά της. Είναι
τύπος ανθρώπου και είναι και τρόπος ζωής. Αυτός που επιδιώκει και ακολουθεί το δόγμα
του «χαλαρά» στις μέρες μας, δεν ενδιαφέρεται σοβαρά και υπεύθυνα για κανέναν και
τίποτα. Δε θέλει δέσμευση στη ζωή του, προτιμάει να είναι άνετος, ξεκούραστος, φιλικός
με όλους, αποδεκτός απ' όλους, να μην ανήκει πουθενά, για να μπορεί να μπαινοβγαίνει
στις διάφορες καταστάσεις... όποτε, αν, όταν το θέλει εκείνος. Δε θέλει υποχρέωση
από κανέναν και σε κανέναν. Αυτή είναι και η ζωή που ζει αυτός ο άνθρωπος. Εδώ είναι
κάτι το πραγματικά αξιοσημείωτο. Αυτό το χαλαρά, που είναι επιλογή των ανθρώπων,
αγκαλιάζει όλη τους τη ζωή και την ύπαρξη. Έτσι βλέπουν τους άλλους γύρω, έτσι αντιμετωπίζουν
τις καταστάσεις της ζωής, έτσι θέλουν και οι άλλοι να τους βλέπουν.
Και εδώ είναι
που αρχίζουν τα προβλήματα, τα πολλά και τα σοβαρά. Τι γίνεται με τις αρχές της
ζωής τους; Έχουν αρχές ή είναι όλα χαλαρά....; Μήπως έχουν και αρχές χαλαρές; Μήπως
αυτό το χαλαρά της καθημερινότητας τούς παρασύρει και σε μια χαλαρή ηθική και χαλαρή
στάση απέναντι στο κακό, στο άνομο, στο παράνομο ή στο άδικο; Μπορείς να είσαι χαλαρός
στο ψέμα, στην κλεψιά, στην αδικία, στη διαστροφή;
Λησμόνησα να σημειώσω ότι το χαλαρό είναι φτιαγμένο
έτσι, για να χωράει πολλά και πολλούς μέσα του, όσο μπορεί περισσότερους, μακάρι
όλους. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς διακρίσεις. Δηλαδή να χωράει μέσα και το δίκαιο
και το άδικο, και το άσπρο και το μαύρο, και το αγαθό και το κακό. Αυτό θα πει χαλαρά.
"Μην προσκολλάσαι σε νόμους, κανόνες, αρχές... ποιος τα ξέρει, ποιος τα είδε;"
Ας το προσέξουμε.
Αυτό το χαλαρά στις αρχές και στον τρόπο ζωής, δεν είναι καθόλου τυχαία επιλογή.
Σου δίνει την ευχέρεια να ελίσσεσαι, να μπαινοβγαίνεις, να γέρνεις πότε δεξιά, πότε
αριστερά, ανάλογα με το πώς σε βολεύει... και να είσαι πάντα φιλικός, αποδεκτός,
τακτοποιημένος και ήσυχος.
Είπαμε τι είναι
ο χαλαρός και η χαλαρή ζωή του, ο τύπος αυτός του ανθρώπου και το πώς σκέφτεται.
Δεν είπαμε όμως γιατί είναι έτσι, γιατί έχει κάνει αυτή την επιλογή. Αυτό το χαλαρό
στη ζωή τους, στις αρχές τους και στις σχέσεις τους το επιδιώκουν οι άνθρωποι γιατί
έχουν μια άλλη μεγάλη αγάπη στη ζωή τους. Αγαπούν τον εαυτό τους, την ησυχία τους,
τη βολή τους. Δε θέλουν να τα χαλάσουν με κανέναν. Δε θέλουν το κόστος, δε θέλουν
να θυσιάσουν και αποφασίζουν το χαλαρό με όλους και όλα. Ο,τιδήποτε θελήσει να μπει
ανάμεσα σ' αυτούς και στον πολυαγαπημένο και φροντισμένο εαυτό τους, το διώχνουν
μακριά, το απωθούν, το κρατούν σε απόσταση. Χαλαρά θα πει να μη σου κοστίζει, να
μην πονάει, να μην απαιτεί θυσία, να μην ενοχλεί. Δηλαδή πρώτος και πάνω απ' όλα
και όλους ο εαυτός μου, το εγώ μου. Είναι εγωισμός και φιλαυτία πίσω από τον χαλαρό
τρόπο της χαλαρής ζωής.
Αυτή η επιλογή είναι σαν μια προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης,
αυτονόμησης, μια γκρίζα ζώνη, ας πούμε ουδέτερη. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοιες
ζώνες δεν υπάρχουν, παρά μόνο σαν προσπάθεια φυγής από την αλήθεια και την πραγματικότητα.
Και όταν τολμήσεις να θυμηθείς τον άκαμπτο και αλύγιστο νόμο της αλήθειας της αγάπης
του Κυρίου, το λένε νομικισμό έτσι πρόχειρα και αβασάνιστα και συνεχίζουν τη χαλαρή
τους πορεία. Όμως έτσι γυρίζουν την πλάτη στην αλήθεια του Θεού, που δεν "εμπαίζεται".
Αυτό το χαλαρά της ζωής τους, της νοοτροπίας τους,
του κόσμου έρχεται η ώρα και το κουβαλάνε και μέσα στην εκκλησία και στη ζωή του
Ιησού Χριστού, που, όπως ομολογούν, επέλεξαν και αποφάσισαν να ζήσουν.
Χαλαρά με τον Χριστό θα πει όχι θυσίες, όχι δεσμεύσεις.
Χαλαρά με τον Χριστό θα πει όχι υποχρεώσεις, όχι κόστος.
Χαλαρά στη ζωή του Χριστού θα πει ανοιχτή πόρτα για
τον κόσμο.
Χαλαρά στη ζωή του Χριστού σημαίνει χλιαρός με τον
Χριστό, συμβιβασμένος, συμφιλιωμένος με τον κόσμο και τους εχθρούς του Χριστού.
Στις μέρες μας είναι πλέον θλιβερό δόγμα πολλών, των
περισσότερων ίσως, ένας Χριστός χωρίς κόστος, χωρίς θυσίες, χωρίς δέσμευση και υποχρεώσεις,
χωρίς πρέπει. Όμως δεν είναι αυτός ο Χριστός
της Καινής Διαθήκης, δεν σώζει αυτή η πίστη, δεν αναγεννά τον άνθρωπο. Και βέβαια
ακολουθεί και το επόμενο βήμα.
Χαλαρά με τον Χριστό θα πει χαλαρά και με την αμαρτία! «Όχι ακρότητες, όχι φανατισμοί. Ας μην καταδικάζουμε,
ας μην ισοπεδώνουμε τα πάντα...» Όμως η αμαρτία χτυπήθηκε, σταυρώθηκε, τιμωρήθηκε
στο Πρόσωπο του αναμάρτητου Σωτήρα μας, του Ιησού Χριστού. Όπως δεν μπορείς να είσαι
χαλαρός με τον Χριστό, έτσι δεν μπορείς να είσαι χαλαρός και με την αμαρτία. Η αμαρτία
θέλει καταδίκη, μίσος, αποστροφή. Ο Λόγος του Θεού είναι πολύ καθαρός στο σημείο
αυτό.
"Όσοι δε είναι του Χριστού,
εσταύρωσαν την σάρκα
ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας."
(Γαλάτας ε΄ 24)
"Και απέθανεν υπέρ πάντων,
δια να μη ζώσι πλέον
δι' εαυτούς οι ζώντες αλλά
δια τον αποθανόντα
και αναστάντα υπέρ αυτών."
(Β΄ Κορινθίους ε΄ 15)
Όταν διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη για τα αναγεννημένα
παιδιά του Θεού "συσταυρωμένοι και συναναστημένοι" (Ρωμαίους ς΄6, Κολοσσαείς
γ΄1), είναι δικαιολογημένη η απορία μας, πώς είναι δυνατόν να ακολουθήσει κάποιος
τον Χριστό χαλαρά, να ζήσει τη ζωή του στον κόσμο μας χαλαρά. Εκεί που φαίνεται
πόσο τραγικά είναι τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής στις μέρες μας, είναι στο μεγάλο θέμα της εκκλησίας. Καμιά δέσμευση,
καμιά υποχρέωση. "Θα πηγαίνω όποτε θέλω, όποτε μπορώ, όποτε μου αρέσει... να
ακούω ό,τι μου αρέσει, όποιον θέλω εγώ...". Έτσι δημιουργήθηκε στις μέρες μας
και στην πατρίδα μας "η κινούμενη άμμος" και έτσι συντηρείται αυτός ο
μεγάλος όγκος "πιστών", που προσπαθούν να ζήσουν πνευματικά μόνο με μεζεδάκια,
"γαργαλιζόμενοι την ακοήν" (Β΄ Τιμόθεον δ΄ 3).
Μετά από τον
Χριστό, την εκκλησία, υπάρχουν και άλλα βήματα που ακολουθούν. Έρχεται η ώρα της
οικογένειας. Οικογένεια θα πει δεσμεύσεις, υποχρεώσεις, αρχές, κόστος, θυσίες. Τίποτα
από αυτά δεν είναι διατεθειμένοι να υποστούν. Πριν και πάνω απ' όλα αυτά αγαπούν
τον εαυτό τους και ζουν για τον εαυτό τους.
Είναι το πνεύμα και το κλίμα των ημερών μας αυτό και σιγά-σιγά διεισδύει και μέσα στις
εκκλησίες. Πρέπει να το τονίσουμε και να το θυμόμαστε. Είναι κοσμικό πνεύμα αυτό
και δεν έχει καμιά θέση στην άγια και καθαρή ζωή των αναγεννημένων πιστών του Χριστού.
Όμως αυτό το πνεύμα, της ξεχωρισμένης από τον κόσμο, άγιας ζωής για τον Κύριο, στις
μέρες μας σπανίζει. Αντίθετα γεννιούνται και πληθαίνουν στις μέρες μας οι χαλαρές
εκκλησίες. Εκεί και οι αρχές είναι χαλαρές και οι νόμοι σχετικοί και το θέλημα του
Θεού σχετικό. Είναι οι άμβωνες που δεν θέλουν να στεναχωρήσουν τον κόσμο, αλλά ούτε
να ριψοκινδυνεύσουν να χάσουν κάποιους από το ακροατήριό τους. Οι χαλαρές εκκλησίες
έχουν χαλαρή σχέση με τον Κύριο, έχουν χαλαρές σχέσεις μεταξύ τους και σίγουρα ο
δρόμος που ακολουθούν είναι φαρδύτερος και με
τάση να φαρδύνει κι άλλο, για να μη στεναχωρεί, να μην ελέγχει, να μην κοστίζει.
Αυτό που δεν γνωρίζουν όλοι αυτοί είναι ότι ο Χριστός ούτε τις δέχεται, ούτε τις
αποδέχεται αυτές τις εκκλησίες να φέρουν το όνομά Του και να υπηρετούν τη δόξα Του.
Ο Ίδιος είναι έξω και μακριά τους.
Αν είναι κάτι
που πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα με αυτό το χαλαρά των ημερών μας, είναι ένας
σοβαρός και άμεσος κίνδυνος. Εκεί που υπάρχει αυτό το πνεύμα της χαλαρότητας, μπορούν
να εισχωρήσουν και άλλοι, και άλλα στοιχεία, ξένα και επικίνδυνα. Όταν η σχέση μας
με τον Κύριο είναι χαλαρή, μπορεί να εισχωρήσει ανάμεσά μας ο εχθρός μας, ο κόσμος,
τα είδωλα, η επιθυμία της σάρκας και να βρεθούμε επικίνδυνα μολυσμένοι και απομακρυσμένοι
από τον Κύριο.
Η φυσιολογική πνευματική ζωή όχι μόνο δεν έχει και
δεν δέχεται αυτό το κοσμικό και σατανικό "χαλαρά" των ημερών μας, αλλά
ακριβώς το αντίθετο επιδιώκει. Αναφέρω δύο όμορφες φράσεις από δυο γνωστούς ύμνους
που ψάλλουμε, έναν παλιότερο και έναν σύγχρονο:
"Στενότερον επιποθώ δεσμόν με τον Χριστόν"
"Κάθε μέρα πιο κοντά
Σου να με φέρνεις Συ Ιησού μου".
Ανοίγοντας την Παλαιά Διαθήκη πάλι το ίδιο πνεύμα
συναντούμε:
"Εν εζήτησα παρά του Κυρίου, τούτο θέλω εκζητεί.
Το να κατοικώ εν τω οίκω
του Κυρίου πάσας τας ημέρας
της ζωής μου, να θεωρώ το
κάλλος του Κυρίου
και να επισκέπτωμαι τον ναόν
Αυτού."
(Ψαλμός κζ΄ 4)
Αυτό το πνεύμα της χαλαρής ζωής και σχέσης με τον
Κύριο και τους πιστούς του Χριστού είναι πνεύμα ανταρσίας και ασέβειας. Έχει μέσα
του εγωισμό και φιλαυτία. Είναι προϊόν του κόσμου της αμαρτίας, έχει μολύνει και
την εκκλησία του Χριστού και είναι υπεύθυνο για την έκπτωση και τον εκφυλισμό της
άγιας και καθαρής χριστιανικής ζωής στις μέρες μας.
Ιδιαίτερα οι νέοι μας, τα παιδιά μας, επιδιώκουν την
άνετη και ανέξοδη ζωή της χαλαρότητας, με όλους και με όλα, για να περνάνε καλά,
όπως εκείνοι το ορίζουν καλά. Αργότερα αυτοί θα είναι οι χριστιανοί της 3ης και
4ης γενιάς και η ζωή που θα ζουν θα είναι ανάμεικτη με κοσμικά στοιχεία, ανθρώπινα
και σαρκικά. Την ίδια ώρα οι χαλαρές εκκλησίες, με τη χαλαρή ζωή και τις χαλαρές
αρχές, θα ανθούν, θα πολλαπλασιάζονται, θα έχουν ζήτηση. Γι' αυτό λέει το Άγιο Πνεύμα
του Θεού: " Ο υπομείνας έως τέλους" (Ματθαίος ι΄ 22). Θα μείνουμε προσκολλημένοι,
απόλυτοι και πιστοί στη ζωή του Κυρίου μας της Καινής Διαθήκης, ταυτισμένοι μαζί
Του και καθόλου χαλαρά, για να αξιωθούμε εκείνη την ημέρα να απολαύσουμε την αιώνια
ζωή στη Βασιλεία Του.