ΑΝΟΙΞΑ
ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ
«Ο Θεός είναι κριτής δίκαιος, και Θεός οργιζόμενος
καθ’ εκάστην ημέραν»
( Ψαλμός ζ΄ 11)
Θεέ
μου, αν και δεν γνώρισα την οργή Σου, εντούτοις έχω ακούσει γι’ αυτή και έχω
δει πολλά πάνω σε άλλους. Γι’ αυτό, όταν βλέπω ανθρώπους να ενεργούν με τρόπο
τόσο συνειδητά αντίθετο με το θέλημά Σου, με πιάνει τρόμος. Προσεύχομαι γι’
αυτούς, ζητώντας έλεος. Ναι, αυτό το έλεος είναι ο σκοπός της ζωής μου. Είμαι
καρπός του ελέους Σου και ζητώ έλεος και για τους άλλους. Να γνωρίσουν το
πλούσιο έλεός Σου και όχι τη δίκαιη οργή Σου. Τα σπλάχνα μου καίγονται, ενώ
αυτοί, μεθυσμένοι από εγωισμό, δεν αντιλαμβάνονται την οργή που συσσωρεύεται
και που θα ξεσπάσει πάνω τους απρόσμενα. Μα δεν συμβαίνει το ίδιο με μένα. Γι’
αυτό προσεύχομαι και φωνάζω: έλεος, Κύριέ μου. Δεν ξέρουν τι κάνουν και ενάντια
σε Ποιον ενεργούν. Όταν ανταμώσουν την οργή του Θεού, τότε πια θα είναι πολύ αργά.
«Τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να ενθυμήσαι αυτόν;»
( Ψαλμός η΄ 4α )
Κύριέ
μου, Στέκομαι μπροστά στη μνημειώδη αγάπη Σου και χαίρομαι και απολαμβάνω. Το Πρόσωπό
Σου με γεμίζει και την ώρα εκείνη δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο εκτός από
Σένα. Μα σαν κοιτάξω τον εαυτό μου και θυμηθώ την ιστορία κα το παρελθόν μου,
τότε πραγματικά τα χάνω. Η αγάπη Σου συντρίβει τη λογική μου. Τι είμαι εγώ και
τι μου βρήκες και με αγάπησες; Ασφαλώς, η αιτία της αγάπης Σου δεν βρίσκεται σε
μένα. Είναι μυστήριο, τον άθλιο και κακομοίρη άνθρωπο, τον αμαρτωλό, τόσο πολύ
τον αγάπησες και τόσα έκανες γι’ αυτόν, για μένα. Τι σημασία έχει, αν δεν μπορώ
νοητικά να το καταλάβω. Εσύ γνωρίζεις. Ευχαριστώ.
«Ή ο υιός του ανθρώπου, ώστε να επισκέπτησαι αυτόν;»
(Ψαλμός η΄ 4β )
Μα
βέβαια δεν μπορώ να το καταλάβω. Ασχολείσαι με τον άνθρωπο. Ενδιαφέρεσαι για
μένα. Είσαι σκυμμένος διαρκώς πάνω από τον πιο απλό άνθρωπο. Μα επιτέλους, τι
είναι ο άνθρωπος, για να έχεις τόσο μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτόν; Δεν μπορώ να
το καταλάβω. Ούτε ποτέ θα μπορέσω να το καταλάβω. Αναζητώ την αιτία της μεγάλης
Σου αυτής αγάπης στο άτομό μου. Μα δεν βρίσκω τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει. Μόνο
μικρότητα και αρνητικά στοιχεία υπάρχουν. Το ενδιαφέρον Σου, η αγάπη Σου, η
θυσία Σου έχουν την αιτία μέσα στη μεγαλοσύνη Σου, μέσα στον εαυτό Σου. Γι’
αυτό, αντί να διερωτώμαι και να ψάχνω, προτιμώ να λατρεύω το Πρόσωπό Σου και να
δοξάζω το όνομά Σου. Είναι το μόνο που μου ταιριάζει. Και αυτό μου είναι
υπεραρκετό.
«Και θέλουσιν ελπίσει επί Σε οι γνωρίζοντες το όνομά
Σου»
( Ψαλμός θ΄ 10)
Λένε
πως ο άνθρωπος ζει μονάχα με την ελπίδα. Έτσι και του την κόψεις, είναι σαν να
του κόβεις το οξυγόνο. Χάνεται από μπροστά του ο ορίζοντας, πέφτουν γύρω του
μαύρες κουρτίνες και η ζωή γίνεται ένα βάρος αβάσταχτο. Πώς να την αντέξεις;
Είναι ανάγκη, οι ελπίδες μας πρέπει κάπου να στηρίζονται. Μα όλα, σε όσα μέχρι
σήμερα ακούμπησα, ήταν τόσο σαθρά, τόσο χαλασμένα, που κατέρρεαν με το πρώτο
και άφηναν ένα μεγάλο κενό. Όσοι όμως Σε γνώρισαν και στο Πρόσωπό Σου
συγκέντρωσαν τις ελπίδες τους, αυτοί ποτέ δεν απογοητεύονται. Δεν απελπίζονται.
Ο ουρανός τους ποτέ δεν σκοτεινιάζει. Είναι η καρδιά τους γεμάτη από ελπίδες,
στερεές και δυνατές, γιατί στηρίζονται πάνω σ’ Εκείνον που είναι Κύριος της
ζωής και του θανάτου, του παρόντος και του μέλλοντος.
«…ο ασεβής παγιδεύεται εν τω έργω των χειρών αυτού»
( Ψαλμός θ΄ 16)
Αυτό
το πράγμα, Κύριέ μου, το διαπίστωσα πολλές φορές. Είναι ένας αιώνιος νόμος, που
λειτουργεί, παντού και πάντοτε, μεταξύ των ανθρώπων. Πόσο πονώ που το σκέφτομαι!
Τα λόγια τους, οι σκέψεις τους, που νομίζουν ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους
και τις επιθυμίες τους, γίνονται θηλιά, που όλο και στενεύει και τους πνίγει.
Και το μεγάλο δράμα τους είναι πως τα δίχτυα, μέσα στα οποία παγιδεύονται,
μόνοι τους τα πλέκουν. Η ασέβεια είναι κατάρα, που τυφλώνει τον άνθρωπο και τον
κάνει να αυτοπαγιδεύεται και να αυτοκαταστρέφεται. Και ενώ εμείς τα βλέπουμε,
αυτοί δεν τα βλέπουν, ούτε μπορούν να τα δουν. Πόσο τέλεια όμως λειτουργεί το
σύστημα της δικαιοσύνης Σου! Και πόσο απόλυτο είναι! Κράτα με στο έλεός Σου.