ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ
Αδελφή μου
Πόσο μονάχη είσαι
Μέσα στη θλίψη σου!
Πού είναι τα μάτια που λάμπαν
σαν άστρα
Στη νύχτα σου;
Πού είναι τα χείλη που στάζαν
σαν κρήνη
Το μέλι σου;
Πού είναι τα χέρια
Που ανθούσαν σαν ρόδα
Στα χέρια σου;
Στη θλιμμένη βροχή του Φθινοπώρου
Η ψυχή σου ζητάει να βρει
Τη γλυκιά μουσική των βημάτων του.
Στου
ανθόκηπου το λευκό γιασεμί,
Τη σεμνή καλοσύνη του
Και στου πιο πορφυρού
δειλινού
Το τριαντάφυλλο,
Το χαμένο χαμόγελο.
Αδελφή μου,
Πόσο ωραία είσαι
Μέσα στη θλίψη σου!
Ένα φεγγάρι γλυκιάς καρτερίας
Φωτίζει το βλέμμα σου
Κι ένα κλωνάρι ελπίδας
Στολίζει το στήθος σου,
Και σκορπίζει γλυκιά ευωδιά.
Σαν χελιδόνι γαλάζιο
Η ψυχή σου πετά,
Για τη χώρα του ήλιου.
Γιάννης Χρ. Κρεμμύδας
Στην αδελφή Κούλα Φραγκοπούλου
στη μνήμη του αείμνηστου συζύγου της
Χρήστου Φραγκόπουλου.
Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Όταν στο θρόνο Σου έρχομαι
ξανά να Σου μιλήσω,
ξέρω για με η αγκάλη Σου
πάντα είναι ανοιχτή.
Τους κτύπους της καρδιάς μου Εσύ
το ξέρω πως διαβάζεις Κύριέ μου
κι αυτό μονάχα στη ζωή
μόνο αυτό, για με αρκεί.
Όταν σε Σε τα βάρη μου
αφήνω,
σαν τριαντάφυλλο ανθίζει η καρδιά,
σαν γλάρος λεύτερος η ψυχή μου φτερουγίζει
κι ειρήνη απέραντη στο νου μου Συ σκορπάς.
Κι όταν σηκώνομαι ξανά να περπατήσω
στο δρόμο αυτό που η αγάπη μ’ οδηγεί
γλυκιά τη γεύση στο στόμα μου αφήνει
μια λέξη πάντα απ’ την καρδιά.
«Σ’
ευχαριστώ».
Μάριος Μπακογεώργος