ΤΑ ΠΡΩΤΑ
ΣΟΥ!
(8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007)
Αν μου ζητούσες να σου πω
γαλάζια παραμύθια
με ήρωες, με πρίγκιπες,
με κάστρα, με φεγγάρια...
Αν σ’ έπαιρνα στα γόνατα
τραγούδια να ψελλίσω,
τ’ αυτάκια σου τα τρυφερά
μ’ αηδόνια να στολίσω...
Να ταξιδέψω αν μου ‘λεγες,
στα παιδικά μου χρόνια
εικόνες, μα και θύμησες,
με λόγια να σου πλέξω
απ’ όλ’ αυτά που έζησα, που άγγιξα, που είδα...
Εγώ τούτο θα διάλεγα, τούτο να σου προσφέρω.
Σε δυο στιχάκια ταπεινά, σεμνά το ‘χω κλεισμένο.
Κι είν’ απ’ τα κάστρα πιο
τρανό
κι από τις καραβέλες,
βελούδο χρυσοκέντητο,
φλουρί μαλαματένιο.
Αυτό είν’ το παραμύθι μου
αυτή και η χαρά μου.
Αυτό είναι το τραγούδι μου
που σου γλυκοχαρίζω.
Τα πρώτα σου γενέθλια
τα πρώτα σου δοντάκια
τα πρώτα βηματάκια σου
τα πρώτα σου λογάκια
κλείσε τα στο αλάβαστρο
της τρυφερής καρδιάς σου
και πήγαινε στου Κύρη μας
τα πόδια ν ‘απιθώσεις.
Δεν έχεις πιο πολύτιμα
αυτά είναι τ’ ακριβά σου.
Ακούμπησ’ τα στα πόδια Του
μαζί με την καρδιά σου.
Σ’ όλη τη ζήση σου στη γη
θα ‘ναι το πιο μεγάλο.
«Τα πρώτα τα ‘χει ο Κύρης μου
Αυτός και τα στερνά μου»,
έτσι θα λες μυριόχαρος
και τρισευλογημένος.
Μην κάνεις πίσω σα θα δεις
στου
Σίμωνα τον Κύρη,
μη ταραχτείς που δίπλα σου
με δάκρυα πονεμένη
είναι γυναίκ’ αμαρτωλή
μα και χιλιοκλαμένη.
Εκεί είναι η θέση σου!
Εκεί να γονατίσεις!
Μαζί της το αλάβαστρο
θρύψαλα να σκορπίσεις.
Και σαν η αιθέρια ευωδιά
θ’ αγγίξει τα ουράνια,
τα χέρια Του, τα πρώτα σου
πλατίνα θα τα ντύσει
να ζήσεις για τη δόξα Του
πιστός στη δούλεψή Του.
Και σαν μες στην αγκάλη Του
γείρεις να ξαποστάσεις
θ’ ακούσεις απ’ τα χείλη Του
θ’ ακούσεις την καρδιά Του:
Αγόρι μου Ιάσονα
πιστέ κι αγαπημένε
εύγε γιατί Με δόξασες
εύγε ευλογημένε!
ΟΡΕΣΤΗΣ ΧΡ.
ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ
«Στον Ιάσονα του Γιάννη και της
Μόνικας
για τα πρώτα του γενέθλια».
ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Έχει κάποια αρχή
μα τέλος δεν έχει...
Γι’ αυτό ήρθε ο Χριστός στη γη
για να ‘χουμε αιώνια ζωή!
Είναι δώρο θαυμάσιο,
απ’ τον Θεό δοσμένο,
σε όλους τους πιστούς.
Είναι η ελπίδα και η χαρά
του κάθε χριστιανού,
πως αιώνια θα ζει
με τον Χριστό μαζί!
Θεέ μας, στα χέρια Σου
η ζωή μας ας γίνει
φως που θα λάμπει μες στη σκοτεινιά
για κείνους που θρηνούνε πικραμένοι
χωρίς ελπίδα καμιά,
Χριστέ το πρόσωπό Σου
το λαμπρό να δούνε.
Εάν θέλεις συ ψυχή
την απέραντη αγάπη Του να νιώσεις,
το τιμόνι της ζωής σου
στα χέρια Του να δώσεις.
Αμαρτωλός γεννήθηκες...
Όπως και τόσοι άλλοι,
έκλαψες, μόχθησες πολύ.
Τώρα γείρε στην αγκάλη του Χριστού
συγχωρεμένος πια,
ν’ απολαύσεις την αιώνια ζωή.
Μην κλαις αυτούς που έφυγαν
κλάψε αυτούς που μένουν,
και χωρίς Χριστό πορεύονται
μέσα στον κόσμο αυτό.
Σκλάβοι των επιθυμιών
δούλοι της αμαρτίας.
Θέλεις δεν θέλεις κάποια μέρα,
θα δώσεις λόγο στον Θεό,
για κάθε σου σκέψη και πράξη.
Μπροστά στο δικό Του θρόνο θα σταθείς.
Σκέψου καλά, τι θα του πεις;
Μην πεις πως απ’ το χέρι σου
ό,τι περνά μπορείς να κάνεις
και σε κανένα λόγο, ποτέ σου δεν θα δώσεις.
Θα ‘ρθει στιγμή που θα κριθείς.
Πόσο πικρά θα μετανιώσεις.
Μα αλίμονο θα ‘ναι αργά,
δεν θα χαρείς τον ουρανό,
θα ‘σαι μακριά απ’ τον Χριστό
στην ατέλειωτη αιωνιότητα....
Τώρα, πριν είναι αργά,
δέξου με πίστη τον Σωτήρα
τώρα που είναι ακόμη ανοιχτή η θύρα,
πολύ σύντομα ίσως να κλείσει.
Και στάσου άγρυπνος στην προσευχή,
κράτα αναμμένη τη λαμπάδα.
Η νύχτα ίσως σύντομα θα ‘ρθεί.
Μα σύντομα θα φέξει
της δόξας η λιακάδα!
ΕΛΕΝΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ
ΚΑΝΑΔΑΣ