«Μείνατε εν τη αγάπη Μου»
Ιωάννης ιε΄ 9-10
«Μείνατε εν τη αγάπη Μου». Μέσα στη
σκηνή, που μας περιβάλλει απ’ όλες τις μεριές. Στρέφω τα μάτια μου και
αντικρίζω παντού Εσένα και την αγάπη Σου. Τίποτα άλλο δεν βλέπω και δεν θέλω να
βλέπω. Όλα τα άλλα, ό,τι και αν είναι αυτά, δεν μου λένε τίποτα, με αφήνουν
απαθή και αδιάφορο.
«Μείνατε εν τη αγάπη Μου». Αυτό είναι το
πάθος και η αδυναμία μου. Παντού στρέφω τα μάτια και Σε αναζητώ. Εάν συμβεί
κάτι τέτοιο, όλα αλλάζουν. Χρώματα και πράγματα. Όλα αλλάζουν σε μορφή και
σχήμα. Από την αίσθηση της αγάπης Σου.
«Μείνατε εν τη αγάπη Μου». Αλήθεια, αν
για κάποιο μόνο καιρό μείνατε και γευθήκατε την αγάπη Μου, δεν μπορείτε να
φύγετε. Η ανάμνηση της αγάπης Μου, η στέρηση της αγάπης Μου θα είναι μια
ανάμνηση οδυνηρή, που θα σας βασανίζει, και δεν θα βρίσκετε διέξοδο να
καταφύγετε, γιατί κανείς δεν θα μπορεί να σας προσφέρει μια τέτοια αγάπη.
«Μείνατε εν τη αγάπη Μου». Αν θελήσετε
να αγνοήσετε αυτή την έκκληση μιας πονεμένης καρδιάς, και Εμένα θα λυπήσετε και
εσείς θα βγείτε ζημιωμένοι, χαμένοι, απογοητευμένοι, χωρίς έδαφος επανόρθωσης
του λάθους. Και οι πληγές σας δεν θα κλείσουν εύκολα, αν ποτέ κλείσουν.
«Μείνατε
εν τη αγάπη Μου». Αν κάποιος άλλος
θα πει τα ίδια λόγια, θα είναι ψεύτικα. Απατηλά. Παγίδες. Ο άνθρωπος δεν έχει
όργανο για αγάπη. «Ο Θεός είναι αγάπη» (Α’ Ιωάννου δ’16). Μόνο Εγώ και όπου Εγώ
κατοικώ. Η μόνη γνήσια αγάπη είναι αυτή που Εγώ σου προσφέρω. Πλούσια και
αληθινή.
«Μείνατε εν τη αγάπη Μου». Δεν σου λέω
πλησίασε. Αυτό μπορείς να το κάνεις. Δεν σου λέω γνώρισε την αγάπη Μου, γιατί
αυτό μπορεί να έχει ήδη γίνει. Μα να μείνεις. Να μείνεις σταθερά και μόνιμα και
αδιάκοπα. Και ούτε καν να διανοείσαι φυγή και απομάκρυνση. Αυτό το έχεις;