Στον Κύριο ή στην Αίγυπτο;

"Ουαί εις τα αποστατήσαντα τέκνα, λέγει Κύριος, τα οποία λαμβάνουσι βουλήν, πλην ουχί παρ' εμού, και τα οποία κάμνουσι συνθήκας, πλην ουχί διά του πνεύματός μου, διά να προσθέσωσιν αμαρτίαν εις αμαρτίαν, τα οποία υπάγουσι διά να καταβώσιν εις Αίγυπτον, και δεν ερωτώσι το στόμα μου, διά να ενδυναμωθώσι με την δύναμιν του Φαραώ, και να εμπιστευθώσιν εις την σκιάν της Αιγύπτου! Η δε δύναμις του Φαραώ θέλει είσθαι αισχύνη σας, και η πεποίθησις επί την σκιάν της Αιγύπτου, όνειδος."

(Ησαΐας λ΄ 1-4)

Συμβαίνουν αρκετές φορές στη ζωή μας γεγονότα, περιστατικά, εξελίξεις, που ούτε ειδικός χρειάζεται να είσαι ούτε να έχεις εντρυφήσει, για να καταλάβεις την κατάληξη, το επόμενο βήμα, και, αν πρόκειται για μια οδυνηρή και τραγική εξέλιξη, μπορεί να έχεις ήδη αρχίσει να κουνάς το κεφάλι σου με πόνο.

Αν έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους γύρω μας, που τους καταλαβαίνουμε χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις και πτυχία, γιατί την ίδια ζωή ζήσαμε και ζούμε κι εμείς, πόσο μάλλον ο Κύριος, ο άπειρος Θεός, ο Άγιος, που βλέπει βαθιά, διεισδυτικά, που η καρδιά Του είναι αγαθή και τέλεια. Εκείνος τα βλέπει όλα και σωστά και σε βάθος, γι' αυτό και πονάει πολύ πιο νωρίς και μιλάει και μας ειδοποιεί πριν είναι πολύ αργά.

Βλέπεις για παράδειγμα κάποιον να έχει ένα κουτί τσιγάρα στο αυτοκίνητο, άλλο στην τσέπη, άλλο στο σπίτι, στο γραφείο, ένα τσιγάρο στο στόμα, άλλο στο τασάκι αναμμένο. Μα δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός για να καταλάβεις ότι αυτός ο άνθρωπος αυτοκτονεί, τα πνευμόνια του είναι ήδη κάρβουνο μαύρο, πίσσα. Βλέπεις τον άλλον που κατεβάζει αμέριμνος το ένα ποτηράκι μετά το άλλο, το ένα μπουκάλι μετά το άλλο. Δεν χρειάζεται να έχεις ειδικές γνώσεις, να είσαι ηπατολόγος. Ένα ευαίσθητο παρέγχυμα είναι το συκώτι του ανθρώπου, ένα σφουγγαράκι με εξειδικευμένα κύτταρα, που κάνει συγκεκριμένη δουλίτσα στον οργανισμό μας, κι εσύ το ποτίζεις οινόπνευμα, σπίρτο! Μα θα καταστραφεί, θα πεθάνεις. Βλέπεις τον άλλο να περνάει δίπλα σου και οδηγεί με 160-180 χιλιόμετρα. Βολίδα. Μα αν συνεχίσει έτσι, δε θα μείνει τίποτα για να έχουν στην κηδεία του… Λιώμα θα γίνει.

Αν εμείς βλέπουμε τόσα λίγα και καταλαβαίνουμε τόσα πολλά, ο Θεός μας, που βλέπει τόσο βαθιά, γνωρίζει τον άνθρωπο, γιατί τον έπλασε και τον αγαπάει, πονάει ακόμα περισσότερο και ανησυχεί πολύ πιο νωρίς και μας ειδοποιεί για το καλό μας.

Ίσως δεν υπάρχει πιο τραγικό επιφώνημα στην Αγία Γραφή, αλλά και στον κόσμο μας ολόκληρο, από τη λέξη "ουαί". Για να λέει ο Θεός μας "ουαί" με αυτά που βλέπει επάνω μας, μέσα μας, στη ζωή μας, σημαίνει ότι κάτι τραγικό, επικίνδυνο αντιλαμβάνεται και το χειρότερο είναι ότι δεν το βλέπουμε εμείς.

Όπως αναφέρουν τα εδάφια του προφήτη Ησαΐα στο κεφάλαιο λ΄, το μεγάλο πρόβλημα της καρδιάς του ανθρώπου είναι πάντα το ίδιο, η Αίγυπτος.

"Τρέχουν για βοήθεια στην Αίγυπτο, κάνουν συνθήκες, πλην ουχί διά του Πνεύματός Μου, λαμβάνουσι βουλήν πλήν ουχί παρ' Εμού". Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο, δεν υπάρχει πιο τραγικό για τον άνθρωπο από το να παρακάμψει τον Κύριο τον Θεό, για να στραφεί σε ανθρώπους της ανομίας για βοήθεια, για συμβουλή, να ακουμπήσει για στήριγμα και βοήθεια "στην Αίγυπτο" της δουλείας, της αμαρτίας, της αποστασίας, να βάλουμε στη θέση του Κυρίου τον κόσμο της αμαρτίας, να συμμαχήσουμε, να συμπορευτούμε μαζί του.

Για να μας βγάλει από την Αίγυπτο της δουλείας της αμαρτίας ο Πατέρας Θεός θυσίασε το Παιδί Του, τον Ιησού Χριστό, στο σταυρό του Γολγοθά. Πλήρωσε Εκείνος με θάνατο σκληρό, χωρίς δική Του αμαρτία, για να συγχωρήσει, να δικαιώσει, να υιοθετήσει εμάς διά της ζωής του Ιησού Χριστού μέσα μας, και εμείς να ζητάμε βοήθεια και συνδρομή στήριξης από την Αίγυπτο; Να γιατί ο Κύριος αναφωνεί έντρομος και πονεμένος "ουαί". Αλίμονο για το δρόμο που πήραμε, αλίμονο για την επιλογή που κάναμε, αλίμονο για την κατάληξη που θα 'χουμε, αν συνεχίσουμε αυτό το δρόμο.

Αυτήν την κραυγή οδύνης και αγωνίας την απευθύνει ο Κύριος σε δικούς Του ανθρώπους, στο λαό Του, που υποτίθεται ότι Τον πιστεύουν, τον σέβονται, Τον αγαπούν. Σε αυτούς που έχουν το Πνεύμα Του για να συμβουλευτούν, που έχουν το στόμα Του για να ρωτήσουν, που έχουν την καρδιά Του για να ακουμπήσουν και δεν το κάνουν γιατί δεν το θέλουν, γιατί προκρίνουν το σκοτάδι, ή το ημίφως της αμαρτίας, και όχι το άπλετο φως της άγιας ζωής.

Όλη μας η ζωή είναι γεμάτη σταυροδρόμια και διλήμματα και ανάγκες για να ρωτήσουμε, να οδηγηθούμε σωστά.

Όμως το κρίσιμο σημείο βρίσκεται εδώ. Ποιον ρωτάμε, πού ρωτάμε; Και γιατί επιλέγουμε να ρωτήσουμε ή να ζητήσουμε βοήθεια από την Αίγυπτο και όχι από τον Κύριό μας;

Τρεις είναι οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας:

α. Εγώ δεν ρωτάω κανέναν. Μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων δε νιώθουν την ανάγκη να ρωτήσουν κανέναν. Νιώθουν επαρκείς και ικανοί. Είναι γεμάτοι με τον εαυτό τους, την πείρα τους, τις γνώσεις τους. Μεγάλο λάθος. Είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος να ρωτάει, να στηρίζει και να στηρίζεται. Κι όταν δε ρωτάει γύρω του, στρέφεται μέσα του και σταματάει εκεί. Έχει ανάγκη από φως, αλήθεια και οδηγία ο άνθρωπος. Δεν τα ξέρει όλα, δεν τα μπορεί όλα. Χωρίς τη σοφία και το τέλειο θέλημα της αγαθής καρδιάς του Θεού είναι τυφλός και άοπλος και η κατάληξή του μάλλον τραγική.

β. Εγώ ρωτάω, αλλά τους άλλους γύρω. Ρωτάμε, συμμαχούμε, ευθυγραμμιζόμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι γύρω, πού πηγαίνουν οι άλλοι, πώς ζουν οι άλλοι, πώς πορεύονται. Και μάλιστα οι Αιγύπτιοι. Εκείνη την εποχή Αίγυπτος σήμαινε δύναμη, πλούτος, φιλοσοφία, μαθηματικά, αστρολογία, πυραμίδες, Φαραώ. Μάγευε με τη δύναμή της και τον πλούτο της. Όμως παρόλα αυτά ο Κύριός μας στο Λόγο Του είναι ξεκάθαρος:

"Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ."

(Α΄ Ιωάννου β΄ 15)

"Όστις λοιπόν θελήση να είναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται."

(Ιακώβου δ΄ 4)

Όλη μας η ζωή είναι γεμάτη διλήμματα, σταυροδρόμια, επιλογές. Έχουμε ανάγκη να ρωτήσουμε, να συμβουλευτούμε, "να λάβουμε βουλήν".

Ποιον ρωτάμε; Πού στρεφόμαστε για συμβουλή, οδηγίες; Οι Αιγύπτιοι και η Αίγυπτος με τη σύγχρονη έννοια δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι όμορφη, ελκυστική. Ο κόσμος της πολυτέλειας, της κατανάλωσης, ο μοντέρνος, ο κοσμικός τρόπος τραβάει την ψυχή και τη μαγεύει.

Κάποιοι ικανοποιούνται, ισορροπούν με τον εαυτό τους. "Εγώ, εμένα, για μένα, σε μένα, μ' αρέσει, με βολεύει". Κάποιοι άλλοι στρέφονται στον κόσμο της άθεης Αιγύπτου, της ειδωλολατρίας, της σάρκας.

γ. Η τρίτη μερίδα είναι αυτοί που στρέφονται για οδηγία και βοήθεια στο "στόμα του Κυρίου, στο Πνεύμα του Κυρίου".

Για τις δύο πρώτες κατηγορίες, ο Κύριος λέει "ουαί, αλίμονο" και χρησιμοποιεί τις λέξεις αισχύνη και όνειδος για το πού θα καταλήξουν αυτές οι συμμαχίες. "Υπάγουσι διά να ενδυναμωθώσι με την δύναμιν του Φαραώ, και να εμπιστευθώσιν εις την σκιάν της Αιγύπτου".

Μα υποτίθεται ότι από την Αίγυπτο της δουλείας της αμαρτίας μας έβγαλε ο Κύριος, για να μας οδηγήσει στη γη Χαναάν, τόπο ευλογημένο, δικό Του. Στην Καινή Διαθήκη δεν έχουμε τα νερά να χωρίζονται για να περάσει ο λαός του Θεού, αλλά έχουμε το αίμα του Ιησού Χριστού της Καινής Διαθήκης, που άνοιξε το δρόμο από το θάνατο στη ζωή και από το σκοτάδι στο φως. Το αίμα του Ιησού Χριστού είναι το πέρασμά μας στη σωτηρία, στην υιοθεσία, στη δικαιοσύνη, στη Βασιλεία του Θεού. Γίνεται μετά από ένα τέτοιο έργο, μια τέτοια προσφορά "να κάμνωσι συνθήκας πλην ουχί διά του Πνεύματός Μου;" ρωτάει ο Κύριος.

Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, να διαβάζει την Αγία του Γραφή, να συμμετέχει, να προσφέρει στον Κύριο, αλλά ο Κύριος έτσι όπως βλέπει την καρδιά του και τη ζωή του λέει "ουαί" για το πού πηγαίνει και πού θα καταλήξει. Ιδιαίτερα τραγικός είναι αυτός ο δρόμος, όταν πρόκειται για ανθρώπους που πιστεύουν και ομολογούν διάθεση να ακολουθήσουν τον Ιησού Χριστό και να είναι λαός ευλογημένος του Θεού. Τι θέση μπορεί να έχει στη ζωή τέτοιων ανθρώπων "η Αίγυπτος" της αμαρτίας;

Ιδιαίτερα χαιρόμαστε και απολαμβάνουμε αυτήν την τρίτη μερίδα, τους πιστούς του Χριστού, που ζητούν οδηγία από τον Κύριο, ζητούν τη γνώμη Του, αγαπούν το θέλημά Του και την κυριότητά Του, γιατί έχουν καταλάβει ότι η μεγάλη αξία είναι "παρ' Αυτού, διά του Πνεύματός Του και διά του στόματός Του". Όταν η καρδιά του ανθρώπου ζητάει την ειρήνη και τη βεβαιότητα από τον Κύριο, ο Κύριος του απαντά με το τέλειο θέλημά Του, την αγαθή Του καρδιά, την πολύτιμη κυριότητά Του. Χαρά μεγάλη γίνεται στον Ουρανό για μία ψυχή που αποφασίζει να μην κάνει βήμα χωρίς την οδηγία του Κυρίου, χωρίς να Τον ρωτήσει για το θέλημά Του. Κοίταξε γύρω της, είδε την Αίγυπτο της αμαρτίας και είπε "δε μου κάνει", την απέρριψε.

Έχουμε ένα παράδειγμα στην Αγία μας Γραφή, τόσο τυπικό, την ώρα που ο Αβραάμ και ο Λωτ αποφάσισαν να χωρίσουν τα ποίμνιά τους (Γένεση ιγ΄). Ο Αβραάμ άφησε τον Λωτ να διαλέξει τη γη που θα κατοικούσε. Την εποχή εκείνη όπου έβαζες την γκλίτσα σου έχτιζες και το σπίτι σου. Έτσι ο Λωτ σηκώθηκε το πρωί με καθαρό μυαλό, ανέβηκε ψηλά στο λόφο και είδε τη γη "ως ρέουσα γάλα και μέλι". Τι χορτάρι, τι βλάστηση, τι καιρικά φαινόμενα… σαν παράδεισος του Θεού…! Το όνομα αυτής της γης; Σόδομα και Γόμορρα. Δεν ρώτησε τον Κύριο. Δεν ρώτησε το στόμα Του. Εάν πήγαινε στον Κύριο και ζητούσε να του δείξει ποιο μέρος θα είναι ευλογημένο, δεν θα είχε συμβεί η τραγωδία. Ήρθαν οι άγγελοι και τον τραβούσαν να βγει έξω, να ξεφύγει από την κρίση του Κυρίου.

Χήρος, καψαλισμένος, δυστυχισμένος, να ικετεύει τον Κύριο. Έφυγε με όνειδος, με ντροπή, και παραλίγο να χαθούν όλα. Μα δεν ρώτησε τον Κύριο, που ξέρει, που αγαπά, αλλά άπλωσε το χέρι και μάλιστα στην Αίγυπτο δηλ. στον κόσμο, σ' αυτό που αρέσει, σε ό,τι είναι ελκυστικό, ό,τι κάνουν οι άλλοι. Αίγυπτος και Φαραώ; Ουαί! Η Αίγυπτος δεν είναι βοήθεια. Η Αίγυπτος είναι "εις μάτην".

"Να αλλάξει η κυβέρνηση, να έρθει ο δικός μας επάνω να έχουμε…" Μπορεί ο άνθρωπος ο ελεημένος του Θεού να σκέπτεται έτσι; Δεν φτάνουν όσα είδε και έπαθε στην Αίγυπτο; Αντί να στρέψει τα μάτια στον Ουρανό, "Κύριε δεν έχω άλλον στον Ουρανό και επί της γης, δεν θέλω άλλον!"…

Στον Ψαλμό ογ΄ λέει: "Είδα τον πλούτο, είδα την ομορφιά, είδα τα μάτια τους να εξέχουν εκ του πάχους και τα βιβλιάριά τους να εξέχουν εκ του πάχους και η υπερηφάνεια ως περιδέραιον και κοίταξα και είπα τι είναι αυτό Κύριε; Εγώ τι έχω; Όλη μέρα με παιδεύεις, με μαστιγώνεις…" Λίγο πάρα κάτω όμως υπάρχει ο θησαυρός.

"Εγώ όμως είμαι πάντοτε μετά Σου. Σύ με έπιασες από το δεξί μου χέρι. Δια της συμβουλής Σου θα με οδηγήσεις, και όταν τελειώσει η ζωή μου, θα με προσλάβεις εν δόξη".

Ο Κύριος επιστρατεύει δυνάμεις να μας βγάλει από την Αίγυπτο, χρειάζεται όμως να βγει και η Αίγυπτος από την καρδιά μας.

Πώς ζουν, πως ντύνονται οι άλλοι, τι κάνουν, πώς βγάζουν και πώς τρώνε τα λεφτά τους; Να κάνουμε κι εμείς το ίδιο;

"Να θυμάστε τη γυναίκα του Λωτ". (Λουκάς ιζ΄ 32)

Στην πραγματικότητα δεν βγήκε από την αμαρτία ποτέ. Η καρδιά της ποτέ δεν ξεκόλλησε. Αγαπούσε τον εαυτό της. Αγαπούσε τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Αγαπούσε την Αίγυπτο και το Φαραώ. Δεν είναι άδικος ο Θεός.

Σ' αυτόν που έζησε τη ζωή της Αιγύπτου θα του πει ο Θεός "ουδέποτε σε εγνώρισα, πήγαινε!" (Ματθαίος ζ΄ 23). Δεν έγινε ποτέ δικός Του!

Εσένα γιατί να σε βάλει μέσα; Επειδή ερχόσουν στην εκκλησία; Την Αίγυπτο έχεις στην καρδιά σου. Την Αίγυπτο αγαπάς! "Πήγαινε έξω" θα σου πει όπως είπε και στον άλλο. Ο Άγιος Θεός, άδικος δεν γίνεται. "Μπορεί να πήγαινες στην εκκλησία, μπορεί να έκανες ομολογία, αλλά Με είχες να συγκατοικώ μια με την Αίγυπτο, μια με τον Φαραώ, μια με τον άνθρωπο της αμαρτίας, μια με τα συστήματα αυτού του κόσμου".

"Η δύναμις αυτών είναι να κάθωνται ήσυχοι" (Ησαΐας λ΄ 7).

Ένας δρόμος υπάρχει να κάθεσαι ήσυχος μέσα στον πόλεμο και τις επιθέσεις του εχθρού:

"Παρ' εμού". "Διά του Πνεύματός Μου". "Με τη φωνή Μου". Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.

Έτσι σκέφτεται και ζει ο γνήσιος πιστός του Χριστού, ο λυτρωμένος Του. "Εγώ δεν έχω άλλον και δεν θέλω άλλον. Έχω Εσένα κι έχω τα πάντα. Δεν κάνω βήμα χωρίς το στόμα Σου". Γι' αυτό ήρθε εδώ κάτω στη γη ο Χριστός μας, γι' αυτό πέθανε και αναστήθηκε, για να φτιάξει τέτοιους ανθρώπους πίστης και άγιας ζωής, που θα ζητούν και θα αγαπούν το θέλημά Του και θα είναι κάθε μέρα ο Κύριός τους και ο Θεός τους!

(Από τις σημειώσεις του Χρήστου Φραγκόπουλου)

Πνευματικά