Προσπάθεια ή πίστη;

Στο βιβλίο για παιδιά του Κ.Σ. Λιούις «Ο Ταξιδιώτης της Αυγής», που κυκλοφορεί και στα ελληνικά, υπάρχει μια σκηνή που κρύβει ένα ισχυρό πνευματικό μήνυμα. Ένα αγοράκι, ο Ευστάθιος, έχει μεταμορφωθεί σε δράκο και στην απελπισία του δοκιμάζει όλα τα μέσα για να ξαναγίνει παιδί, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή, εκεί που δεν το περιμένει, τον πλησιάζει ένα τεράστιο λιοντάρι, Το λιοντάρι, που σε όλη τη σειρά των βιβλίων αντιπροσωπεύει τον Χριστό. Τον διατάζει να γδυθεί και τότε ο Ευστάθιος καταλαβαίνει πως εννοεί να βγάλει το δέρμα του, όπως τα φίδια βγάζουν το πουκάμισό τους. Αρχίζει να ξύνεται, να γδέρνεται και να προσπαθεί, ώσπου στο τέλος τα καταφέρνει. Με έκπληξη όμως διαπιστώνει ότι κάτω από το πρώτο «πουκάμισο» είχε ένα δεύτερο, πολύ πιο βρωμερό και μαύρο από το προηγούμενο. Ξαναρχίζει να προσπαθεί και να ξύνεται με τα νύχια του και με μεγάλο κόπο καταφέρνει να βγάλει και το δεύτερο στρώμα δέρματος. Και τότε με απόγνωση βλέπει ότι υπήρχε από κάτω ένα τρίτο τομάρι, ακόμα πιο βρωμερό και σιχαμερό από τα άλλα δύο. Μετά από τρεις τέτοιες προσπάθειες, είναι έτοιμος να αφήσει το λιοντάρι να τον γδύσει, αν και φοβάται πολύ. Και δεν έχει άδικο. Η διαδικασία αυτή τη φορά είναι εξαιρετικά επώδυνη. Το λιοντάρι σκύβει πάνω του, μπήγει τα νύχια του στο δέρμα του δράκου και του βγάζει το απαίσιο δέρμα, αυτό που νόμιζε ότι είχε βγάλει μόνος του πριν. Αυτή τη φορά, η θεραπεία είναι επιτυχής. Ο δράκος ξαναέγινε παιδί.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η παιδική ιστορία μού μιλάει στην καρδιά κάθε φορά που τη διαβάζω. «Κύριε, εδοκίμασάς με και με εγνώρισας…νοείς τους λογισμούς μου από μακρόθεν…γνωρίζεις το παν» Δεν υπάρχει τίποτα πάνω μου, που ο Κύριος να μην το γνωρίζει. Τίποτα στο παρελθόν, στις καταβολές μου, στο χαρακτήρα ή στις συνθήκες της ζωής μου, για το οποίο να έχει άγνοια, η να μη γνωρίζει τη θεραπεία. Αυτό μου δίνει ασφάλεια.

Όταν ερχόμαστε στον Χριστό, όταν μας αποκαλύπτει τις αλήθειες για την αμαρτία γύρω μας και μέσα μας, υπάρχει ο φόβος να αρχίσουμε να ομφαλοσκοπούμε και να προσπαθούμε να αυτό-βελτιωθούμε. Η βιομηχανία του self-help μας κατακλύζει με μηνύματα: «30 βήματα για μια επιτυχημένη ζωή». «Οχτώ τρόποι να βελτιώσετε την αυτό-εικόνα σας». Κάθε προσπάθεια βελτίωσης του εαυτού μας όμως, είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων. Μόνον ο Χριστός, που γνωρίζει τα βάθη των καρδιών μας, γνωρίζει πώς να μας απαλλάξει από το απαίσιο δέρμα μας. Εμείς νομίζουμε ότι νικήσαμε τη μια ή την άλλη αδυναμία μας, για να διαπιστώσουμε έπειτα ότι υπάρχει από κάτω άλλη, πιο φοβερή, πιο απαίσια, που ούτε την υποπτευόμασταν.

Η λύση είναι να Τον αφήσουμε να κάνει Εκείνος τη δουλειά. «Δοκίμασόν με, Θεέ, και γνώρισον την καρδίαν μου. Εξέτασόν με και μάθε τους στοχασμούς μου… και ιδέ αν υπάρχη εν εμοί οδός ανομίας. Και οδήγησόν με εις την οδόν την αιώνιον.» Μόνον Εκείνος μπορεί να μας οδηγήσει στην οδό την αιώνια. Δεν μας καλεί σε μια ατέρμονη προσπάθεια αυτό-βελτίωσης. Μας καλεί να εξετάζουμε τους εαυτούς μας αν στεκόμαστε στην πίστη (Β΄ Κορινθίους ιγ΄ 5). Είναι θέμα πίστης μάλλον, παρά προσπάθειας. Όταν έρθει η ώρα να μπήξει τα νύχια του βαθιά μέσα στο απαίσιο ‘εγώ’ μας, πρέπει να Τον αφήσουμε να το κάνει. Δεν θα μας πιέσει σε αυτό. Θα μας αφήσει να προσπαθούμε μόνοι μας, μέχρι να απογοητευτούμε. Αλλά, αν Τον αφήσουμε, η θεραπεία θα είναι επιτυχής.

Μαρία Σιδέρη – Γκίκα

Πνευματικά