Είναι οι μέρες μας το Τέλος;

Πιστεύω θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι η ερμηνεία των γεγονότων των ημερών μας δεν είναι καθόλου απλή και εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν μηνύματα δυνατά, εξελίξεις που κάπου μας οδηγούν. Το να εντοπίζει όμως κάποιος το στίγμα των γεγονότων των ημερών μας, το να καταλαβαίνει το μήνυμά τους είναι κάτι το πολύ σοβαρό και υπεύθυνο.

Ευχαριστούμε τον Κύριο, γιατί έχουμε στη διάθεσή μας όλα τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να μπορούμε να κοιτάζουμε κατάματα τις Έσχατες Ημέρες, τα γεγονότα, τις έντονες καθημερινές εξελίξεις. Έχουμε φως και αποκάλυψη του Θεού στη ζωή μας. Έχουμε το γραπτό Λόγο Του, που μας προετοιμάζει για όσα πρόκειται να γίνουν (Αποκάλυψη Ιωάννου α΄ 19), έχουμε το Άγιο Πνεύμα του Κυρίου που μας προσανατολίζει σωστά, έχουμε τη σοφία και τη σύνεση που ο Κύριος μάς χαρίζει ώστε να ιχνηλατούμε με το δικό Του φως και να ερμηνεύουμε τα γεγονότα της ζωής μας με ακρίβεια, με αλήθεια και καθαρότητα.

Η πραγματικότητα που ζούμε είναι θαυμαστή. Είναι σαν κάποιος να έχει ήδη δει και «ζήσει» αυτά που πρόκειται να ζήσουμε εμείς, αυτά που έρχονται, και μας τα δίνει με ανάλυση και σχόλια ώστε να τα εκτιμήσουμε και να τα αξιοποιήσουμε σωστά, όταν έρθουν. Αυτός είναι ο Θεός της Αγίας Γραφής, που είναι έξω από τα δεσμά του χρόνου, που χίλια χρόνια γι΄ Αυτόν είναι σαν μία μέρα, σαν μία ώρα που πέρασε ήδη ( Ψαλμός 90: 4 ).

Θα κάνουμε μια ανασκόπηση στα πιο πρόσφατα χαρακτηριστικά γεγονότα των ημερών μας, σε παγκόσμιο επίπεδο, και θα καταλήξουμε εκεί που συγκλίνουν από μόνα τους, εκεί που μας οδηγούν.

Α. Σεισμοί

Είναι θαυμαστό το ότι στην Καινή Διαθήκη γίνεται ειδική αναφορά στο κεφάλαιο των σεισμών (Ματθαίος κδ΄ 7, Μάρκος ιγ΄ 8, Λουκάς κα΄ 11), γεγονός που σημαίνει ότι στην εξέλιξη των εσχατολογικών πραγμάτων οι "σεισμοί κατά τόπους" είναι και στοιχείο και σημείο αναγνώρισης και προσανατολισμού των ανθρώπων, όσων τουλάχιστον ενδιαφέρονται να αξιοποιήσουν αυτά τα μηνύματα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Φαίνεται ότι οι σεισμοί, που δε γνωρίζουμε ακόμα τι ακριβώς τους προκαλεί, έχουν σχέση και με την καταπόνηση του οικοσυστήματος, με τη ληστρική εκμετάλλευσή του και τη διαταραχή ισορροπιών και νόμων στο φυσικό μας περιβάλλον, που, ενώ δεν γνωρίζουμε το πώς λειτουργούν, τους επηρεάζουμε και επεμβαίνουμε. Αυτά τα φαινόμενα θα πληθαίνουν στις τελευταίες ημέρες της Γης και όπως είναι φυσικό θα επιταχύνουν το τέλος και την καταστροφή της. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που οι: "φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι" (Β΄ Τιμόθεον γ΄ 2) άνθρωποι δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο, παρά μόνο με τα στενά ατομικά τους συμφέροντα, τις επιθυμίες, τα είδωλά τους, την ευχαρίστησή τους, ποιος θα ενδιαφερθεί για τις ισορροπίες και το οικολογικό γίγνεσθαι επάνω στη Γη;

Έχουμε αυτούς που προηγήθηκαν. Έχουμε και αυτούς που περιμένουμε και που, όπως μας ειδοποιούν, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε. Για άλλη μια φορά νιώθουμε το πόσο ανοχύρωτοι και αδύναμοι είμαστε σαν άνθρωποι επάνω στον πλανήτη Γη, πόσο λίγα γνωρίζουμε και πόσο λίγα μπορούμε. Η κατάληξη είναι πάλι η ίδια, όπως πάντα. Φόβος και φόβοι, αβεβαιότητα και αγωνία. Έτσι ζουν οι άνθρωποι επάνω στη Γη. Ούτε το αύριο γνωρίζουμε, αλλά ούτε και το σήμερα. Τίποτα δεν είναι δικό μας.

Οι σεισμοί πάντοτε εμφανίζονταν σποραδικά ή πιο συχνοί, απειλητικοί ή ήπιοι, από τα παλιά χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Στις μέρες μας όμως το κόστος στις πυκνοκατοικημένες μεγαλουπόλεις μας θα είναι πολύ μεγαλύτερο και ο φόβος καθημερινός. Όμως το μεγαλύτερο κόστος είναι πραγματικά το καθεστώς καθημερινού φόβου και ανασφάλειας επάνω στη Γη.

Β. Η δυναστεία του φόβου

Ο κόσμος μας έχει γυρίσει σελίδα. Ο νέος αιώνας μας έχει θλιβερό γνώρισμά του το κράτος του τρόμου, την τρομοκρατία. Δεν γνώρισε η ιστορία της ανθρωπότητας ημέρες πιο τραγικές από τις ημέρες μας. Στην πραγματικότητα η χιλιετία μας και μαζί η ζωή μας άλλαξε, η σελίδα της Ιστορίας γύρισε εκείνη τη μοναδική 11η Σεπτεμβρίου, με την τραγωδία των δίδυμων πύργων στην Αμερική. Οι απειλές, ο πόλεμος, ο άλλος πόλεμος και τα απανωτά τρομοκρατικά χτυπήματα. Όταν κατόπιν στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μαδρίτης προσπαθούσαν να συναρμολογήσουν τα διαμελισμένα πτώματα των ανυποψίαστων επιβατών της αμαξοστοιχίας, όλοι το συνειδητοποιήσαμε, από εδώ και πέρα θα ζούμε με το φόβο. Φόβος και φόβοι και το κόστος το καθημερινό του φόβου. Καμία χώρα δεν μπορεί να καμαρώσει ότι τον έχει νικήσει, τον έχει κατατροπώσει και να συστήσει στους κατοίκους να κοιμούνται ήσυχοι. Το αντίθετο ακριβώς μάλιστα.

Σήμερα, που έχει γίνει τόσο μεγάλη πρόοδος σε τόσες πολλές περιοχές της ζωής μας, όπως η τεχνολογία, οι άνθρωποι φοβούνται όσο ποτέ άλλοτε. Φόβοι από γνωστές αιτίες, φόβοι από άγνωστες, από υποψίες. Είπε κάποιος την έκφραση "βουβός φόβος" και είναι πολύ σωστό. Τι να πεις και σε ποιον να το πεις; Οι κάτοικοι των χωρών που έχουν εμπλακεί στα ανοιχτά μέτωπα με Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Ινδίες – Πακιστάν, βρίσκονται στη "μαύρη λίστα" των τρομοκρατών. Ξέρουν ότι θα το πληρώσουν, αλλά δε γνωρίζουν το πότε ούτε το πώς. Στη χώρα μας, μέσα από τις μεγάλες νίκες κατά του οργανωμένου εγκλήματος ζούμε ξανά το ένοπλο έγκλημα, σαν να μην κάναμε καμία πρόοδο. Το καθεστώς του φόβου, όταν δεν γνωρίζεις ούτε το πώς ούτε καν από τι να προφυλαχτείς… Και σαν τα φιδοκέφαλα της Λερναίας Ύδρας ξεπηδούν δυο-δυο τα νέα προβλήματα, που επιδεινώνουν και βαραίνουν την κατάσταση αντί να την ανακουφίζουν. «Οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί από του φόβου και της προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην» (Λουκάς κα΄ 25,26).

Και όλα αυτά, που μόλις αναφέραμε, αφορούν μόνο είναι είδος φόβου. Πού να πάμε και στα υπόλοιπα. Τα παιδιά στο σχολείο, τα ναρκωτικά, τη διάρρηξη της εξώπορτας, το φονικό που έγινε στο απέναντι ψιλικατζίδικο όταν αντιστάθηκε ο ιδιοκτήτης και μαρμαρώσαμε όλοι που το μάθαμε, και τις προάλλες στο ταχυδρομείο που μας έβαλαν να ξαπλώσουμε όλοι στο πάτωμα για να πάρουν χίλια ευρώ… Να μάθουμε να ζούμε με τους φόβους, να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς, να μάθουμε να ζούμε με τις αρρώστιες… μήπως τελικά όταν θα τα μάθουμε όλα αυτά δεν θα ζούμε καν;

Γ. Οικονομική κρίση.

Η οικονομία είναι η περιοχή που δέχεται τα μεγάλα χτυπήματα. Η πρόσφατη μεγάλη οικονομική κρίση χτύπησε αλύπητα και οι οικονομίες πήγαν πολλά χρόνια πίσω. Η ύφεση, ο υψηλότοκος δανεισμός ή υπερδανεισμός των χωρών για να τα βγάλουν πέρα θα πάνε τις οικονομίες πολύ πίσω και την ανάπτυξη, για την οποία έχουν γίνει τόσες σκληρές θυσίες, ακόμα πιο μακριά. Στις μέρες μας, με τα μεγάλα πανεπιστήμια, τη ζηλευτή γνώση, τα παρατηρητήρια της οικονομίας, τις διπλές και τριπλές ασφαλιστικές δικλείδες, ξέσπασε οικονομική κρίση, που αγκάλιασε σχεδόν όλο τον πολιτισμένο κόσμο, και μάλιστα με τρόπο που ξάφνιασε και τους πιο έμπειρους αναλυτές. Το τσουνάμι της οικονομική κρίσης θα εκτονωθεί μόνο του παρασύροντας τα θύματά του στην ανεργία, στη μιζέρια, στην ύφεση και κάποιους στο έγκλημα. Η οικογένεια που βλέπει ξαφνικά ένα πρωί τον πατέρα άνεργο, αρχίζει να ζει το μεγάλο δικό της δράμα. Η ύφεση είναι ίσως η χειρότερη «επιδημία» που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα μιας αναπτυγμένης, ή αναπτυσσόμενης κοινωνίας. Η ζήτηση μειώνεται, πέφτει, οι επενδύσεις αναβάλλονται ή παγώνουν, τα προϊόντα μένουν αδιάθετα, νέες αγορές δεν ανοίγουν, πρώτες ύλες δεν έχουν ζήτηση, ορυκτός πλούτος για την παραγωγή δεν παραγγέλνεται. Η ύφεση είναι σαν τον καρκίνο στα τελευταία στάδια.

Τα κεφάλαια για τους εξοπλισμούς και την άμυνα είναι νεκρά από πλευράς απόδοσης για μια χώρα. Τα οικονομικά μεγέθη μιας χώρας είναι ανελαστικά, διότι ο πλούτος της χώρας, η παραγωγή, οι εξαγωγές αλλά και οι υποχρεώσεις προς τρίτους έχουν δεδομένους ρυθμούς και συγκεκριμένες απαιτήσεις, που δεν χαρίζονται. Τα τεράστια ποσά, που δαπανώνται αναγκαστικά για την ασφάλεια της κάθε χώρας, θα τα στερηθούν κυρίως οι επενδύσεις και η ανάπτυξή της. Τα πρώτα "θύματα" θα είναι το κοινωνικό κράτος, η ανάπτυξη, τα έργα υποδομής και οι επενδύσεις. Όταν η οικονομία υποφέρει, η χώρα δεν αναπτύσσεται, οι πολίτες δεν ανακουφίζονται οικονομικά, η ανεργία θεριεύει, η εγκληματικότητα θα εμφανίσει το άγριο πρόσωπό της. Και πάλι έντονη η παρουσία του απειλητικού φόβου. Το αύριο που ξημερώνει για εμάς, τα παιδιά μας, τις οικονομίες μας…

Δ. Φήμες πολέμων

Υπάρχει κάτι, που αποδεικνύεται χειρότερο κι απ' αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο. Είναι οι φήμες για πόλεμο. Η απειλή, το μαύρο πουλί του πολέμου επάνω από τα κεφάλια μας. Γεμίζει τους ανθρώπους φόβο. Παγώνουν τα πάντα. Οι άνθρωποι είναι σε απόγνωση. Το αύριο δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχει μόνο το σήμερα και όχι πολύ σίγουρο κι αυτό. Η ζωή τους γίνεται μικρή, χωρίς ενδιαφέροντα και προοπτικές. Και όταν ο πόλεμος είναι δίπλα, γιατί να μην έρθει και σε μας; Ήδη στις μέρες μας νέοι πόλεμοι είναι σε εξέλιξη. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Σε όλα τα σύνορα των χωρών του κόσμου υπάρχουν διεκδικήσεις, ένταση και παλιές υποθέσεις, που μπορεί να αναζωπυρωθούν από στιγμή σε στιγμή. Και οι μακροχρόνιοι πόλεμοι, όπως του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους; Και οι άλλοι πόλεμοι, όχι με βόμβες, αλλά οι οικονομικοί πόλεμοι, που συχνά καταλήγουν στα όπλα; Η Ρωσία μαζεύει δισεκατομμυριούχους. Αυτή τη στιγμή, που μιλάμε, έχει περισσότερους δισεκατομμυριούχους η Ρωσία απ' ό,τι η Αμερική. Και αυτά είναι επίσημα στοιχεία. Είναι μετά η Κίνα. Σήμερα η Κίνα έχει και δύναμη και φωνή και πλούτο. Αυτά τα τρία στοιχεία κάνουν την Κίνα ισχυρή και υπολογίσιμη. Θα παίξει, και παίζει ήδη, σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις, στα παγκόσμια δρώμενα. Ποιος θα την εμποδίσει;

Είναι μετά και η Ευρώπη. Η Ευρώπη των 8, των 10, των 12 και σήμερα των 25, με 450.000.000 πληθυσμό και τον ανάλογο πλούτο. Είναι και μια σειρά από χώρες, που ετοιμάζονται να μπουν στην Ε.Ε. και θα μπουν. Υπάρχουν συμφέροντα, υπάρχουν τάσεις, υπάρχουν δόγματα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται σήμερα από τις ισχυρότερες σε δύναμη και πλούτο ομάδες κρατών στη Γη. Αλλά είναι πολυδιασπασμένη και απέχει πολύ από το να έχει κοινή πορεία, κοινή πολιτική στο εσωτερικό της, αλλά και κοινή εξωτερική πολιτική. Χρειάζεται ενιαίο Σύνταγμα, ενιαία οικονομική και εξωτερική πολιτική, για να ξεδιπλωθεί η δύναμή της και να είναι αποτελεσματική.

Η σκιά του πολέμου, οι φήμες των πολέμων δεν έλειψαν ποτέ από τη Γη μας. Πόλεμοι οικονομικοί, θρησκευτικοί πόλεμοι, κατά της τρομοκρατίας. Τρεις φορές επάνω από την ακριβότερη μέχρι σήμερα διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων ήταν το κόστος ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα.

Και όλο αυτό το κόστος, τα κόστη, βγαίνουν πάντοτε από τις ίδιες τσέπες. Η οικονομία βυθίζεται, οι άνθρωποι δεν ανακουφίζονται, δεν ανασαίνουν. Η ένταση συσσωρεύεται. Και τότε αρχίζουν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις μέσα και έξω από τη χώρα. Και σε ποιον δεν έκανε εντύπωση η επίσημη αναφορά πολιτικού για τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Περιουσίες χάθηκαν, οικονομίες καταστράφηκαν. Μπορεί να τα αποσιωπούμε, αλλά η ένταση ανάμεσα στα κράτη υπάρχει και σιγοκαίει σαν θράκα που δεν έσβησε ποτέ…

Ε. Προσωπικά δεδομένα

Είναι και αυτό στον ορίζοντα. Οι κάμερες, η ηλεκτρονική παρακολούθηση, οι κόκκινοι, οι κίτρινοι, οι πράσινοι χαρακτηρισμένοι και επισημασμένοι. Ανάλογα με τις πληροφορίες που υπάρχουν για το πρόσωπό μας, τα στοιχεία μας, τη χώρα προέλευσής μας. Πολίτες διαφόρων κατηγοριών. Οι δικοί μας και οι άλλοι... Και όλα αυτά στο όνομα της ελευθερίας, της ασφάλειας, της ισότητας των πολιτών. Νομιμοποιημένα και αποδεκτά, αν και απαράδεκτα, αφού δεν έχουμε άλλη επιλογή. Παλιά είχαμε τους φακέλους, τα φακελώματα, τους φακελωμένους. Τελείωσαν αυτά, κάηκαν. Έτσι μας λένε, αλλά κανείς δεν το πιστεύει. Τώρα έχουμε άλλα μέσα, άλλους τρόπους, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και χειρότερο.

Φαίνεται καθαρά, πως σχεδόν όλες οι εξελίξεις στη ζωή  μας, στον κόσμο μας, πυροδοτούν με την εμφάνισή τους ένταση, χωρισμό, διακρίσεις, πικρίες, ανισότητες, αδικίες, φόβους. Να γιατί η ένταση, ο πόλεμος δεν έλειψαν ποτέ από τη Γη, ούτε πρόκειται να λείψουν. Η ένταση μεταξύ των ανθρώπων και των λαών τροφοδοτείται από την αμαρτωλή φύση που κατοικεί μέσα τους και εκδηλώνεται ανάμεσά τους, όπως με ακρίβεια μας το αναφέρει η Καινή Διαθήκη: «φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι» ( Β΄ Τιμόθεον γ΄ 1-5 ). Αυτό είναι το μωσαϊκό της αμαρτίας στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά και στις σχέσεις τους, στην κάθε τους ημέρα.

Ο πόλεμος σε παγκόσμιο επίπεδο για τα προσωπικά δεδομένα. Μεγάλη μάχη ανάμεσα στις χώρες. Νόμοι, ρυθμίσεις, νομοσχέδια, το Σύνταγμα της κάθε χώρας. Παρόλα αυτά ο μεγάλος στόχος όλων των μεγάλων αυτού του κόσμου είναι να έχουν έλεγχο και επιρροή επάνω στους ανθρώπους, να τους ορίζουν, να τους κατευθύνουν.

Να μια ακόμα σημαντική πηγή φόβου στις μέρες μας. Ποιος είναι αυτός που ξέρει, τι ξέρει για μένα και τι θα τα κάνει αυτά που ξέρει;

ΣΤ. Το ανάλατο Αλάτι!

Το ξεχνάμε, το προσπερνάμε, είναι όμως το σημαντικότερο στοιχείο στις εξελίξεις των ημερών μας. Είναι "ο άρχοντας της εξουσίας του αέρος, το πνεύμα που ενεργεί σήμερα στους υιούς της απειθείας" (Εφεσίους β΄ 2). Η παρουσία του είναι φανερή, οι ενέργειές του προκλητικές και απροκάλυπτες.

Στις μέρες μας ο σατανάς δουλεύει εντατικά, συστηματικά. Έχει εκτροχιάσει το τρένο της εκκλησίας από τις γραμμές της αλήθειας του Ευαγγελίου, έχει πείσει τους χριστιανούς να συμβιβαστούν, να συνθηκολογήσουν με τα είδωλα του κόσμου της αμαρτίας. Το "αλάτι του Χριστού" δεν έχει ούτε γεύση, ούτε δύναμη αναχαίτισης του κακού. Οι πιστοί του Χριστού τελείωσαν γρήγορα και όπως – όπως με τον Ιησού Χριστό, το Σταυρό, την Ανάστασή Του και ασχολούνται με άλλα, οργανωτικά, διοικητικά, οικονομικά, δραστηριότητες... και ο διάβολος μπορεί και αλωνίζει ανάμεσά τους, με στόχο του να πλανήσει αν είναι δυνατόν και τους εκλεκτούς. Η έλεγχος της ζωής μας δεν αρέσει πλέον, η καρποφορία είναι πλέον μακρινή ανάμνηση, νοσταλγία, το κήρυγμα της αφύπνισης, ο πόθος της αναζωπύρωσης δεν ενδιαφέρουν κανέναν πλέον. «Πάντες ζητούσι τα εαυτών» ( Φιλιππησίους β΄ 21), όλη τους η ζωή κινείται μέσα στο «έτρωγον, έπινον, ηγόραζον, επώλουν, ενύμφευον, εφύτευον, ωκοδόμουν» ( Λουκάς ιζ΄ 27-28 ) και ζουν στην πραγματικότητα για τον εαυτό τους, ενώ ο Κύριος μας παραγγέλλει «στήριξον τα λοιπά τα οποία μέλλουσι θανείν» ( Αποκάλυψη Ιωάννου γ΄ 2 )

Αυτό το «αλάτι της Γης» έχει πάψει προ πολλού να έχει δύναμη και αποτελέσματα για τη δόξα του Θεού. Έχει πάψει προ πολλού να έχει λόγο ύπαρξης επάνω στη Γη. Είναι το ισχυρότερο εσχατολογικό βαρόμετρο! Η αναποτελεσματική εκκλησία, η άκαρπη εκκλησία, η εσωστρεφής εκκλησία, η αμελητέα εκκλησία.

Είναι οι μέρες μας το Τέλος; Προσωπικά πιστεύω ναι. Αυτό πιστεύω, αυτό ζω, αυτό κηρύττω. Είναι ο Κύριος πλησίον; Και πάλι πιστεύω ένα απόλυτο ναι. Ήδη έχουμε προχωρήσει μέσα στις εσχατολογικές εξελίξεις των τριών επτάδων της Αποκάλυψης. Επτά σφραγίδες, επτά σάλπιγγες, επτά φιάλες. Γύρω μας υπάρχει ένα απέραντο κράτος φόβου, απορίας, ταραχής. Ταυτόχρονα οι καρδιές των ανθρώπων στις μέρες μας δύσκολα ταπεινώνονται ώστε να επιστρέψουν με μετάνοια και πίστη στον Θεό. Οι άνθρωποι στις μέρες μας έχουν καλλιεργημένο εγωισμό και έπαρση. Φιλαυτία και αλαζονεία είναι το δίδυμο που επικρατεί παντού στις καρδιές των ανθρώπων, και έξω στον κόσμο, αλλά και μέσα στην εκκλησία. Ασέβεια και αποστασία, είναι το πνεύμα που διοικεί τις πράξεις, τις ενέργειές τους και τις επιλογές τους. Είναι μέρες απιστίας οι μέρες μας και γι' αυτό οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και το Τέλος πολύ κοντά.

Εμείς έχουμε άλλη ζωή και άλλο προορισμό. Ο άγιος θα γίνεται πιο άγιος και ο δίκαιος πιο δίκαιος, (Αποκάλυψη Ιωάννου κβ΄ 11). Τέλεια αποχωρισμένοι από το πνεύμα του κόσμου της αμαρτίας και το πιο σπουδαίο απ' όλα, ας ετοιμαζόμαστε για επάνω, για την ευλογημένη αναχώρησή μας. Να μας βρει ο Κύριος να ζούμε ξεχωρισμένοι για Εκείνον, άγιοι και καθαροί. Να σκεφτόμαστε την αναχώρησή μας, να λαχταράμε, να προσμένουμε τον ερχομό Του, τη Βασιλεία Του, τον Ουρανό Του. Μόνον αυτό είναι το αντίδοτο στην απιστία, στην αποστασία, στον εγωισμό, στο συμβιβασμό των ημερών μας. Επάνω, κάθε μέρα επάνω! Να ζούμε για τα μένοντα, τα αιώνια. Να είμαστε έτοιμοι και άξιοι "δούλοι αγαθοί και πιστοί", ώστε να καταλήξουμε στην αγκαλιά Του, στη Βασιλεία Του, στη δόξα Του.

«Εάν συνανέστητε μετά του Χριστού, τα άνω ζητείτε, όπου είναι ο Χριστός καθήμενος εν δεξιά του Θεού, τα άνω φρονείτε μη τα επί της γης» ( Κολοσσαείς γ’ 1,2 ). Εάν ζούμε σαν τον κόσμο, όπως ο κόσμος, μ' αυτά και γι' αυτά που ζει ο κόσμος, φυσικό και λογικό είναι ότι θα καταλήξουμε μαζί τους στην απώλεια, και μάλιστα αιώνια. Ας διαβάζουμε έτσι τις μέρες μας, ας αξιοποιούμε με αυτό το πνεύμα τα πολλά και πολύτιμα μηνύματα που μας στέλνει ο Κύριος, γιατί αυτές οι μέρες, οι μέρες μας, είναι όντως το Τέλος!

Πνευματικά