Η Εκκλησία και η Ομάδα
Όποιος νομίζει ότι ο Σατανάς, το επιτελείο του, οι
μεθοδεύσεις του είναι απλή και εύκολη υπόθεση, βρίσκεται σε πολύ επικίνδυνο
δρόμο. Υπάρχουν μηχανισμοί και σχέδια, που εκπονούνται χωρίς τέλος, με στόχο
πάντα τη διάβρωση του έργου του Ιησού Χριστού και της σωτηρίας του αμαρτωλού
ανθρώπου από τον βέβαιο αιώνιο θάνατο.
Στο στόχαστρο σταθερά η Εκκλησία του Ιησού Χριστού.
Να ξεπέσει, να χάσει το στόχο της και τον προσανατολισμό της, να μην επιτελεί
το έργο της στη Γη. Η μεθόδευση πλούσια και από παλιά. Και οι μέθοδοι εξίσου
μελετημένες. Και αποτελεσματικές κατά καιρούς.
Όλα όμως έχουν το σημείο κορεσμού τους. Κάποτε γίνονται
λιγότερο αποτελεσματικά ή και αναποτελεσματικά. Οπότε χρειαζόμαστε «νέο αίμα»,
για να πλανήσουμε «ει δυνατόν και τους εκλεκτούς» ( Ματθαίος
κδ΄ 24 ). Έτσι σκέφτεται ο «πατέρας της
πλάνης και του ψεύδους», ο διάβολος. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα. Είναι
αυτά που περνάνε κάτω από τα μάτια μας ή
από τη μύτη μας και δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Σιγά-σιγά εγκαθίστανται, μπαίνουν
ανάμεσά μας, μπαίνουν μέσα μας, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και
μας παρασύρουν στην αμαρτία χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.
Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό με την εισβολή της
νοοτροπίας και των χαρακτηριστικών της
ομάδας μέσα στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Στις μέρες μας είναι πολύ φανερά
πλέον και τα αποτελέσματα και η μεγάλη ζημιά που έχει γίνει , αλλά και που
είναι σε εξέλιξη. Ας τα πάρουμε ένα-ένα
και από την αρχή.
Η ομάδα
έχει τα δικά της γνωρίσματα. Έχει
αρχηγό, ο οποίος είναι συνήθως ηγετική φυσιογνωμία, ο οποίος έχει όραμα και
μπορεί και πείθει για την αξία του και δημιουργεί οπαδούς ή πιστούς ή
ακόλουθους γύρω του. Υπάρχουν αρχές στην ομάδα, οι οποίες είναι πόνημα του
αρχηγού της και τις οποίες κανένας δεν ελέγχει για αλήθεια ή αντικειμενικότητα. Όλα αυτά για την ομάδα
συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του αρχηγού. Ο λόγος του αρχηγού, που είναι πάντοτε
ένα φυσικό πρόσωπο, αποτελεί κορυφή αλλά και οροφή για τα μέλη της ομάδας. Δεν υπάρχει
υψηλότερο σημείο, αλλά και δεν χρειάζεται. Το όραμα και οι αρχές του ηγέτη
καλύπτουν τα πάντα και το μόνο που χρειάζεται είναι πίστη και υποταγή σ’ αυτά.
Δεν πρόκειται όμως για στατική κατάσταση, αλλά για δυναμική. Η τάση για ταύτιση
με τον ηγέτη και τις αρχές του είναι διάχυτη στα μέλη της ομάδας. Αυτή είναι η
σωστή και φυσιολογική εξέλιξη και κατάληξη των μελών της ομάδας. Πλήρης
ταύτιση, αφομοίωσή τους απόλυτη από τον αρχηγό, το όραμά του.
Εκτός από τον αρχηγό, η ομάδα έχει και τα μέλη της.
Μη νομίσει κανείς ότι η ομάδα είναι για απλοϊκούς, αδαείς και απαίδευτους. Κάθε
άλλο μάλιστα. Υπάρχουν ομάδες, που είναι πολύ δύσκολο να μπεις, να ανήκεις και
να παραμείνεις μέλος. Όταν όμως οι πρώτες δυσκολίες και τα πρώτα εμπόδια της
ένταξης ξεπεραστούν, αναπτύσσεται μία επαγωγική συνέργεια ανάμεσα στα μέλη, που
διευκολύνει τη διείσδυση και την πλήρη ένταξη. Αναπτύσσεται αλληλοϋποστήριξη,
χημεία, φιλία, δεσμοί ποικίλοι, σε σημείο που και η αναχώρηση πλέον από την
ομάδα είναι αρκετά δύσκολη υπόθεση. Άλλωστε υπάρχει και ο ηγέτης και η δύναμη
της συσπείρωσης γύρω από τον ηγέτη και
δρα συνεκτικά μεταξύ των μελών. Η
προσωπικότητα του ηγέτη είναι και ο καταλύτης που ισορροπεί τις σχέσεις,
αμβλύνει τις εντάσεις και δίνει το
στίγμα τη στιγμή που χρειάζεται.
Η ομάδα, για να λειτουργεί σωστά και να είναι
ελκυστική, πρέπει να έχει συνοχή
εσωτερικά και καλή εικόνα προς τους έξω. Η απόλυτη ταύτιση των μελών με τις
αρχές και τους στόχους της ομάδας δεν επιτυγχάνεται πάντοτε. Θα πρέπει όμως να
υπάρχει ταύτιση στα βασικά και θεμελιώδη της ομάδας, κάτι που είναι απαραίτητο
για να συμβιώσει κάποιος σαν μέλος μέσα σε μία ομάδα.
Τα μέλη της ομάδας αισθάνονται υποχρεωμένα να
υπερασπιστούν κάθε τι που έχει σχέση με την ομάδα στην οποία ανήκουν. Άλλωστε
αυτή, η ομάδα, είναι που τους ορίζει απόλυτα, τους εκφράζει και οι ίδιοι είναι
πλήρως ταυτισμένοι μαζί της. Για ένα διάστημα δεν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί
και λάθη να υπάρχουν και να γίνονται μέσα στο χώρο της ομάδας, που
αποτελεί το αντικείμενο της απόλυτης
λατρείας τους. Όταν όμως το ανακαλύψουν τότε υπάρχουν δύο δρόμοι να
ακολουθήσουν:
α) να πνίξουν οι ίδιοι μέσα τους το φως, την
ενοχλητική φωνή της αλήθειας, τη φωνή που αναστατώνει και ξεβολεύει,
β) να την
ακολουθήσουν σε ένα δρόμο που μπορεί μεν να είναι δρόμος ηθικής απελευθέρωσης,
αλλά είναι και δρόμος σύγκρουσης με το όλο οικοδόμημα της ομάδας, από τον ηγέτη
ως τον τελευταίο οπαδό. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ δύσκολο και έχει μεγάλο
κόστος.
Αφήνουμε αυτήν την περιοχή. Αρκετά την αναλύσαμε. Το
κάναμε όμως σκόπιμα, για να καταδείξουμε πόσο κοντά δείχνουν να είναι τα
στοιχεία και τα γνωρίσματα της ομάδας με αυτά της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού
στη Γη. Ο αρχηγός, οι αρχές, το όραμα, τα μέλη, η συνοχή, η εικόνα προς τα έξω.
Θα υποστήριζε κανείς με απλότητα και
χωρίς να εμβαθύνει, ότι σε πολλά σημεία οι δύο αυτές οντότητες ταυτίζονται ή η
μία αντιγράφει την άλλη. Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί, και κυρίως
άγρυπνοι, ιδιαίτερα στις περιοχές που μοιάζουν να πλησιάζουν, που φαίνεται να
είναι κοντά, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για δρόμους τελείως
διαφορετικούς και έδαφος ιδιαίτερα ολισθηρό.
Ο
Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στη Γη μας για
να φτιάξει ομάδα, την ομάδα Του, στην οποία θα είναι Εκείνος ο απόλυτος και
αδιαμφισβήτητος ηγέτης. Αλλά ούτε
και η Εκκλησία Του επί της Γης λειτουργεί σαν ομάδα, με αρχηγούς, αρχές και
οράματα, όταν είναι υγιής και γνήσια.
Προς αυτήν την κατεύθυνση σπρώχνουν δυστυχώς οι άνθρωποι την Εκκλησία
του Χριστού στις μέρες μας, που προσπαθούν να τη μετασχηματίσουν σε ομάδα ή
ομάδα τους πιο σωστά, επιβάλλοντας δικούς τους κανόνες και αρχές. Πολύ εύστοχα
περιγράφει με λεπτομέρειες το Άγιο Πνεύμα του Κυρίου αυτό το γεγονός στην
επιστολή Β΄ Πέτρου κεφ. β΄ (εδάφια 1-4):
«Υπήρξαν όμως
και ψευδοπροφήται μεταξύ του λαού, καθώς και μεταξύ σας θέλουσιν είσθαι
ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θέλουσι παρεισάξει αιρέσεις απωλείας, αρνούμενοι και
τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην,… και πολλοί θέλουσιν εξακολουθήσει εις τας
απωλείας αυτών,… και δια πλεονεξίαν
θέλουσι σας εμπορευθή με πλαστούς λόγους…»
Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού επί της Γης είναι πολύ
πιο πάνω από ομάδα με μέλη και κοινό όραμα. Είναι η «Νύμφη» Του και Εκείνος είναι ο «Νυμφίος»
(Αποκάλυψη Ιωάννου κα΄ 2, Ματθαίος κε΄ 5,6,10), είναι «η κεφαλή» και εκείνη είναι το δοξασμένο «σώμα» Του. Και πρόκειται να ακολουθήσουν δοξασμένοι γάμοι στη
Βασιλεία του Κυρίου στην αιώνια δόξα (Αποκάλυψη Ιωάννου κα΄9 ). Στην ομάδα
υπάρχει οργάνωση, πειθαρχία, συνέργεια. Στο σώμα του Κυρίου υπάρχει υπερφυσικό!
Θα συμφωνήσω ότι και εδώ υπάρχουν αρχές και όραμα και στόχος, αλλά πρόκειται
για τελείως διαφορετικό κόσμο. Και η προέλευσή του και η κατάληξή του. Η ομάδα
έχει ανθρώπινη προέλευση και ακόμα και οι υψηλότεροι στόχοι της είναι γήινοι, κοσμικοί,
ανθρώπινοι. Υπηρετεί καταστάσεις, που αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτήν τη ζωή.
Μπορεί να διακρίνει κάποιος στοιχεία και γνωρίσματα θρησκείας και θείου, αλλά
δεν θα τα συναντήσεις ούτε στα θεμέλια ούτε στη δομή της ομάδας. Εκεί επικρατεί
το ανθρώπινο, το γήινο, το εγκόσμιο, το σαρκικό.
Οι διαφορές
και οι αντιθέσεις είναι πολλές και χτυπητές. Η «αγάπη» για την ομάδα, ο φανατισμός ίσως, η επιθυμία ή ακόμα η
ανάγκη ή η υποχρέωση τού να ανήκεις στη
συγκεκριμένη ομάδα μεταδίδεται με έναν τρόπο οριζόντιο, επίγειο ανάμεσα στα μέλη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συνθλίβονται οι δύο συνιστώσες της γνήσιας,
της αληθινής και πλούσιας κάθετης σχέσης που ο Πατέρας θέλησε για
τους αγαπημένους Του, δηλαδή η ελεύθερη έκφραση της καρδιάς του ανθρώπου και το
πρόσωπο του Λυτρωτή και Σωτήρα Ιησού
Χριστού.
Η Εκκλησία του αναστημένου Ιησού Χριστού αποτελεί
σώμα δοξασμένο, με ουράνια αποστολή. Ακολουθεί σχέδια που έχει εκπονήσει η
καρδιά του Ίδιου του Αιώνιου Θεού, Πατέρα και Δημιουργού του κόσμου μας. Η
Εκκλησία Του είναι μέρος της Βασιλείας των Ουρανών και υπηρετεί τα σχέδια και
τους στόχους αυτής της Βασιλείας.
Η λογική, η φιλοσοφία της ομάδας διακηρύττει τόσο στα
μέλη της όσο και στους υποψήφιους οπαδούς
ότι «είμαστε αυτό στο οποίο ανήκουμε, είμαστε ό, τι είναι η ομάδα μας».
Τόσο επιτυχημένοι, τόσο ισχυροί όσο η ομάδα στην οποία ανήκουμε. Και το κάνει
αυτό μέσα σε ένα απόλυτα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου αναπτύσσονται πολλές και
διαφορετικές ομάδες με παρόμοια επιχειρήματα που ίσως ερίζουν γύρω από το άτομό
μας και μας διεκδικούν.
«Διότι
εφανερώθη εις εμέ,… ότι είναι έριδες μεταξύ σας,… διότι έκαστος από σας λέγει,
Εγώ είμαι του Παύλου, εγώ δε του Απολλώ, εγώ δε του Κηφά, εγώ δε του Χριστού.
Διεμερίσθη ο Χριστός; Μήπως ο Παύλος εσταυρώθει δια σας;»
(Α΄ Κορινθίους 1:11-13)
Ο Θεός για τους πιστούς Του έχει μία τελείως
διαφορετική προσέγγιση:
«Μετά του
Χριστού συνεσταυρώθην, ζω δε ουσί πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζη εν εμοί»
(Γαλάτες β’ 20)
Καμία θέση για
ταύτιση, καμία ευκαιρία ή ανάγκη για έριδες γιατί απλούστατα δεν υπάρχουμε. Ούτε μέλη ομάδας, ούτε ταυτισμένοι, φανατισμένοι
οπαδοί ιδεών, αρχών αληθειών… Ζει μέσα μας ο Ιησούς Χριστός και δεν ζούμε πια
εμείς! Αυτό μας συνδέει, αυτό μας ενώνει, αυτή είναι η πηγή και ο σκοπός της
ύπαρξής μας.
Έχει αρχηγό η εκκλησία; Και βέβαια έχει αρχηγό και ολοκληρωτή της πίστης
της τον Ιησού Χριστό! Σε Αυτόν, όχι μόνο θέλει να μοιάσει, αλλά ποθεί να ταυτιστεί
πλήρως μαζί Του τόσο, που να εξαφανισθεί
τελείως κάθε τι ανθρώπινο και σαρκικό και να μορφωθεί επάνω της ο χαρακτήρας, η
προσωπικότητα, η νοοτροπία του Ιησού Χριστού, (Γαλάτας δ΄ 19). Ο αρχηγός της γνήσιας
Εκκλησίας είναι ο Ποιμένας των προβάτων (Ιωάννης ι΄ 11), που βάζει την ψυχή Του
γι’ αυτά. Προσοχή όμως. Είναι ο Γιος του Θεού, Εκείνος δια του Οποίου «εκτίσθησαν τα πάντα», Εκείνος για τον
Οποίο είπε ο Πατέρας Θεός «ούτος είναι ο
Υιός μου ο αγαπητός» (Ματθαίος γ΄ 17).
Έχει αρχές η Εκκλησία; Και βέβαια έχει, αλλά αρχές της είναι ο Λόγος του
Θεού, δοσμένος δια του Αγίου Πνεύματός Του κατευθείαν μέσα στις καρδιές των
αναγεννημένων δικών Του πιστών.
Έχουν
ομοιογένεια τα μέλη της Εκκλησίας;
Απόλυτη και μάλιστα έχουν μοναδικά γνωρίσματα: είναι «μέλη αλλήλων» (Εφεσίους δ΄ 25), είναι «ένα» (Ιωάννης ιζ΄ 11,21,22), είναι αδέλφια μεταξύ τους, με «πρωτότοκο αδελφό τους τον Ιησού Χριστό»
(Ρωμαίους η΄ 29).
Γιατί δεν
είναι ομάδα, και μάλιστα με ιδανικά γνωρίσματα ιδανικής ομάδας, η Εκκλησία του
Ιησού Χριστού; Γιατί η Εκκλησία δεν
αποτελείται από μέλη που πήραν κάποια απόφαση ή επέλεξαν να ανήκουν κάπου και
να ακολουθούν κάποιον, αλλά από αμαρτωλούς ανθρώπους που τους κάλεσε ο Θεός και τους χάρισε τον Ιησού
Χριστό Σωτήρα, Λυτρωτή, Κύριό τους και Θεό τους. Τους αναγέννησε με το Άγιο Πνεύμα Του, το οποίο και τους διοικεί σε δρόμους κατά το θέλημα του
Θεού και για τη δόξα Του. Δύο κόσμοι τελείως
διαφορετικοί, που μπορεί να φαίνεται εξωτερικά ότι μοιάζουν, αλλά δεν έχουν
κανένα ίχνος πραγματικής ομοιότητας και προσέγγισης.
Υπάρχει
πρόβλημα ή κίνδυνος; Και βέβαια
υπάρχει, πολύ μεγάλος και άμεσος. Κάποιοι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να
αποπροσανατολίσουν και να εκτρέψουν την Εκκλησία από την πορεία της, που είναι
η Βασιλεία του Θεού των Ουρανών, σε πορεία τήρησης κανόνων ανθρώπων και αρχών
που εξυπηρετούν γήινους στόχους και επιδιώξεις. Θα θελήσουν να στρέψουν τα
μάτια και τις καρδιές των «προβάτων της
ποίμνης του Κυρίου» επάνω τους, για να ακολουθήσουν δικές τους αρχές, πεποιθήσεις
και επιδιώξεις.
«…και μεταξύ
σας θέλουσιν είσθαι ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θέλουσι παρεισάξει αιρέσεις
απωλείας, αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην,… και δια πλεονεξίαν
θέλουσι σας εμπορευθή με πλαστούς λόγους…»
(Β΄ Πέτρου β΄ 1-4)
«…περιπατούντες
κατά τας επιθυμίας αυτών, και το στόμα αυτών λαλεί υπερήφανα, και κολακεύουσι
πρόσωπα χάριν ωφελείας…»
(Ιούδα 16)
Ο κίνδυνος είναι να φτάσουμε στο σημείο να
ακολουθούμε ανθρώπους που μας εμπορεύονται
ή μας κολακεύουν… , να
προσπαθούμε να μοιάσουμε σε πρότυπα ζωής και πορείας άλλα εκτός από το ένα, το
μοναδικό πρότυπο, τον Ιησού Χριστό, να δαπανούμε τη ζωή μας προσπαθώντας να
εφαρμόσουμε νόμους, κανόνες, αρχές ανθρώπινης προέλευσης, που εξυπηρετούν τις
πρόσκαιρες γήινες επιδιώξεις, επιθυμίες, φιλοδοξίες αρχηγών και όχι του
μοναδικού Κυρίου, του Λυτρωτή και Σωτήρα, του Ιησού Χριστού!
Ο ορατός και άμεσος κίνδυνος στις μέρες μας
προέρχεται από την επιχειρούμενη μετάλλαξη της Εκκλησίας σε οργανωμένη ομάδα, που θα εξυπηρετεί συγκεκριμένα σχέδια και
επιδιώξεις. Ο Ιησούς Χριστός πηγαίνει
στην άκρη, σε ρόλο δευτερεύοντα και διακοσμητικό: «… αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην». Το περιεχόμενο της
Αγίας Γραφής επιστρατεύεται και χρησιμοποιείται επιλεκτικά. Και τέλος τα
πρόβατα τηρούν κανόνες και νόμους ανθρώπινους, επιδιώκουν να αρέσουν «σε ανθρώπους μάλλον παρά στον Θεόν», να
έχουν αμοιβή και αναγνώριση από τους ανθρώπους και, γιατί όχι, κάποια αρχηγική
καριέρα και ανέλιξη μέσα στην ομάδα.
Πού
καταλήγει αυτή η εκτροπή; Μπορώ να
πω με βεβαιότητα ότι δεν καταλήγει στο θρόνο του Νυμφίου. Στον δοξασμένο θρόνο,
στα δεξιά Του, θα καθίσει η Νύμφη Του η εκλεκτή, πλυμένη με «λουτρό παλιγγενεσίας», η Εκκλησία που Του έμεινε πιστή, Τον αγάπησε
και Τον υπηρέτησε στον αμαρτωλό κόσμο μας. Στη Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει
θέση για ομάδες, για οπαδούς, για φίλους, υποστηρικτές, για «…τους δικούς μας και τους άλλους…», για ζώνες επιρροής ούτε για
αρχηγούς και ηγέτες ομάδων. Μόνο ένα ισχύει και να το θυμόμαστε καλά: «τα πάντα εν πάσι Χριστός» (Κολοσσαείς γ΄
11). Όσο για τους επίδοξους και φιλόδοξους αρχηγούς και ομαδάρχες που θα
φθάσουν στο σημείο να «εμπορεύονται»
τα πρόβατα της βοσκής του Κυρίου, γνωρίζουμε από τώρα τι τους περιμένει:
«…
επισύροντες εις εαυτούς ταχείαν απώλειαν,… των οποίων η καταδίκη έκπαλαι δεν
μένει αργή, και η απώλεια αυτών δεν νυστάζει.»
(Β΄ Πέτρου β΄ 1-4)
Ο Κύριος να μας προστατέψει και εμείς να μείνουμε
άγρυπνοι και να προσέχουμε!