"Άγιοι γίνεσθε" (Α΄ Πέτρου α΄ 16)

ΜΕΡΟΣ Α΄

Γύρω από το πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού, καθώς και τη σχέση του ανθρώπου μαζί Του, πολλά μπορεί να πει κανείς και να σκεφτεί! Υπάρχουν όμως κάποιες αλήθειες που βρίσκονται στα θεμέλια, στη βάση της σχέσης του ανθρώπου με τον Ιησού Χριστό και που χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει το οικοδόμημα της λυτρωμένης, της καινούριας ζωής. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στη βάση της σχέσης του ανθρώπου με τον Ιησού Χριστό είναι η αγάπη. Πρέπει να είναι η αγάπη.

1. Άγιοι γίνεσθε: Ο στόχος

Μπροστά μας έχουμε το δώρο του Θεού στον αμαρτωλό άνθρωπο. Τον παραλαμβάνει η χάρη Του από τα χέρια της αμαρτίας για να τον κάνει "νέον άνθρωπο, νέον κτίσμα, ουράνιο δημιούργημα, παιδί Θεού".

Τούτο το αριστούργημα της αγάπης του Θεού Πατέρα είναι ένα ολόκληρο θαύμα, που πολλές πλευρές του είναι άγνωστες και ασύλληπτες σε μας. Εκείνο που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι πως το ξεκίνημά του βρίσκεται στη στιγμή που ο άνθρωπος θα μισήσει την ψυχή του, θα αναγνωρίσει το θάνατο που δουλεύει μέσα του και θα αποζητήσει τη λύτρωση του Ιησού Χριστού.

Ο στόχος του Λυτρωτή είναι να γίνει Αυτός περιεχόμενο της ψυχής μας και να μας γεμίσει, καταργώντας έτσι το θάνατο που κυριαρχεί πάνω μας. Από αυτό το σημείο αρχίζει για τον μετανοημένο άνθρωπο η πνευματική ζωή, που είναι καθαρή, άγια και αιώνια, η ζωή του Πνεύματος.

Το νέο αυτό δημιούργημα της αγάπης του Θεού, έχει ένα μοναδικό στόχο. Να ζήσει το Χριστό, ταυτισμένο με το Χριστό, όπως λέει ο Λόγος του Θεού "εν τω Χριστώ". Φαίνεται πολύ καθαρά ότι δεν υπάρχει τόπος για δικές μας πρωτοβουλίες ή έστω αγαθές προθέσεις, αφού υπάρχει το πρότυπο, υπάρχει το μοντέλο που θα ζήσουμε και μας δίνεται αναλυτικά μέσα στο νόμο του Θεού.

Η ζωή του Ιησού Χριστού είναι ο τύπος της ζωής που ευαρέστησε το Θεό "κατά πάντα". Είναι Αυτός που περπάτησε σε απόλυτη συμφωνία με το νόμο του Πατέρα και εκτέλεσε το θέλημά Του. Αυτός ο Ιησούς είναι ο Δρόμος, η Αλήθεια και η Ζωή για μας. Η αγάπη του Πατέρα μας "προώρισε συμμόρφους της εικόνος του Υιού Αυτού" (Ρωμαίους η΄ 29), πράγμα που για τον αμαρτωλό σημαίνει λύτρωση από την αμαρτία και αιώνια ζωή.

Μελετώντας τη σύνθεση της πνευματικής ζωής πρέπει να το παραδεχτούμε, υπάρχουν κάποιες πτυχές της που δεν τις δεχόμαστε με ευχαρίστηση. Όταν μιλάει η Αγία Γραφή για ταπείνωση, υπομονή, καθαρισμό, κατεργασία του Πνεύματός Του πάνω μας, είναι αλήθεια δεν αισθανόμαστε και τόσο όμορφα. Ίσως είχαμε άλλες προσδοκίες πηγαίνοντας στο Χριστό. Ίσως δεν μας τα είπαν σωστά και ξαφνιαζόμαστε. Χρειάζεται γι' αυτό από πολύ νωρίς να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ζωντανή η παρουσία του σταυρού σ' όλες τις πτυχές της λυτρωμένης ζωής. Το πνεύμα του σταυρού, η δύναμη της σταυρωμένης ζωής είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σωτηρίας της ψυχής από τον αιώνιο θάνατο.

2. Άγιοι γίνεσθε: Χρειάζεται δουλειά

Γυρίζοντας πίσω, κοιτάζοντας το υλικό με το οποίο ο Oυρανός στοχεύει να πραγματοποιήσει τούτο το θαύμα, γεμίζουμε απορία και απογοήτευση. Ο Λόγος του Θεού περιγράφει τις συνθήκες με λίγες, σκληρές, αδρές πινελιές, πολύ όμως αληθινές. "Εχθροί όντες... νεκροί όντες, ...ενώ ήμεθα αμαρτωλοί...” (Ρωμαίους ε΄ 8, 10, Εφεσίους β΄ 1). Υλικό γιομάτο άρνηση και εγωισμό, ψυχές με φιλαυτία, αγάπη στη βρωμιά.

Τι μπορεί να γίνει μ' αυτό το υλικό; Πώς θα δουλέψει ο Κύριος πάνω μας; Η απόφαση του Ουρανού είναι καθαρή, "νέον κτίσμα". Η κατάσταση του αμαρτωλού ανθρώπου ούτε βελτίωση σηκώνει ούτε καλυτέρευση, το ξεκαθάρισε ο Κύριός μας στον ζηλωτή Νικόδημο, "το γεγεννημένον εκ της σαρκός, είναι σαρξ" (Ιωάννης γ΄ 6). Σάρκα θα πει θάνατος, χωρίς καμιά ελπίδα.

Αυτό που στοχεύει η αγάπη του Θεού είναι μια νέα φύση, ένα καινούριο δημιούργημα να χτίσει μέσα μας. Με το υλικό που διαθέτουμε το διαβρωμένο από την αμαρτία δεν μπορεί να χτιστεί το θαύμα. Χρειάζεται πολλή και σκληρή δουλειά πάνω μας.

Η λέξη που χρησιμοποιεί το Πνεύμα του Θεού είναι η "κατεργασία". Είναι μια καθαρά τεχνική λέξη, που περικλείει όλη την όμορφη δουλειά που ο Θεός με αγάπη και σοφία θα εκτελέσει πάνω μας. Από μόνοι μας δεν μπορούμε να αρέσουμε στο Θεό, όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις μας. Η αμαρτία πάνω μας είναι δύναμη κατάληψης, δύναμη που διαβρώνει και υποδουλώνει στο θάνατο.

Αυτή η κατεργασία οπωσδήποτε δεν έχει ευχάριστο περιεχόμενο, ευχάριστο στο φυσικό άνθρωπο πάντοτε, που είναι διαφορετικά μαθημένος, αποκλειστικά για την ικανοποίηση της σάρκας. Η αλήθεια αυτή τονιζόταν από τους πρώτους απόστολους του Χριστού τις γνήσιες εκείνες μέρες της πρώτης εκκλησίας. "Προτρέποντες να εμμένωσιν εις την πίστιν, και διδάσκοντες ότι διά πολλών θλίψεων πρέπει να εισέλθωμεν εις την Βασιλείαν του Θεού" (Πράξεις Αποστόλων ιδ΄ 22).

Αυτό ακριβώς είναι και το κύριο χαρακτηριστικό που κάνει την πύλη στενή και την οδό τεθλιμμένη. Οι πολλοί δεν αντέχουν την κατεργασία του αγιασμού, της ολοκλήρωσης. Δε θα είχαν καμία αντίρρηση για ένα Χριστό συγχωρητικό, πράο, που να βοηθάει πρόθυμα και χωρίς διαμαρτυρία, για να περνάμε εμείς καλά. Όταν όμως αγγίζουν την περιοχή σταυρός, νέκρωση, θάνατος της σάρκας, αγία ζωή, υποταγή στο νόμο του Θεού..., πολύ γρήγορα κάνουν πίσω και μένουν στα δικά τους, τα γνωστά και αγαπημένα. Γι' αυτό λέει ο Λόγος του Θεού "λίγοι, πολύ λίγοι..." και το βλέπουμε πόσο δίκιο έχει.

Είναι μια αλήθεια που την έχουμε ακούσει και επαναλάβει πολλές φορές. Ο Θεός μας αγαπά και μας εξαγοράζει με το πολύτιμο αίμα του Ιησού από την αμαρτία, όχι γι' αυτό που είμαστε, αλλά γι' αυτό που θα γίνουμε στα δικά Του τα χέρια. Αυτό που μας κατάντησε η αμαρτία είναι ένα ερείπιο. Ο Θεός μας αποκτά για να φτιάξει πάνω σε μας ένα θαύμα. Ο μεγάλος γλύπτης Μιχαήλ Άγγελος είπε κάποτε κοιτάζοντας με θαυμασμό ένα γκωνάρι μάρμαρο μέσα στο εργαστήριό του: "Βλέπω έναν άγγελο εδώ μέσα". Πριν αρχίσει η δουλειά το έχει μέσα Του, σχέδιο ολοκληρωμένο ο Θεός, και με την επιστροφή μας σ' Αυτόν αρχίζει και το δουλεύει πάνω μας.

Αυτή η κατεργασία στοχεύει στο να μεταφέρει και να μορφώσει πάνω μας το Πνεύμα του Θεού τον Λυτρωτή μας Ιησού Χριστό. Να φτιάξει έναν άγιο εκεί που η αμαρτία έφτιαξε συντρίμμια και απελπισία. Να δώσει ζωή εκεί που κάποτε ήταν όλα πνιγμένα στο θάνατο.

3. Άγιοι γίνεσθε: με Ταπείνωση

Η ιστορία του ανθρώπου ταυτίζεται με την ιστορία τη θλιβερή της αμαρτίας.

Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για τον εαυτό Του και του έδωσε τον εαυτό Του για να ζήσει και να δοξαστεί. Η αγάπη του Δημιουργού ήταν αυτός ακριβός ο πόθος Του να μοιραστεί μαζί μας τη σοφία Του, τη δόξα Του, το μεγαλείο Του. Αυτή ακριβώς η κατάσταση της ζωντανής σύνδεσης και εξάρτησης του ανθρώπου από το Θεό ήταν η ζωή για τον άνθρωπο, ζωή με αιώνιο χαρακτήρα. Έξω από αυτή όλα είναι θάνατος, αιώνιος θάνατος.

Όμως για να πραγματωθεί τούτο το δοξασμένο σχέδιο αγάπης, χρειαζόταν κάτι πολύ σοβαρό σαν συμβολή από πλευράς του ανθρώπου. Να μείνει προσκολλημένος στο Θεό με αγάπη και γνήσια ταπείνωση. Να ανήκει στο Θεό, να εξαρτάται από Αυτόν και να υποτάσσεται με τη θέλησή του στο νόμο Του.

Αυτό που προκάλεσε την πτώση του ανθρώπου, την απομάκρυνση του Θεού και το τραγικό βύθισμα του ανθρώπου στο θάνατο ήταν η κίνησή του να προκρίνει τον εαυτό του και για χάρη του εγωισμού του να απορρίψει την αγάπη του Θεού. "Και είδεν η γυνή, ότι το δένδρον ήτο... επιθυμητόν ως δίδον γνώσιν· και λαβούσα εκ του καρπού αυτού έφαγε" (Γένεση γ΄ 6). Αντάλλαξε τη δόξα του Θεού με την αγάπη για τον εαυτό του, προτίμησε τη δική του προβολή και αλαζονεία, την επικράτηση της γνώμης του, την ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών ο άνθρωπος και παραγκώνισε το Θεό σαν άχρηστο και ανεπιθύμητο γι' αυτόν.

Από αυτό το σημείο η ίδια ιστορία με τους ίδιους, κοινούς στόχους επαναλαμβάνεται. Η ίδια ψυχολογία πίσω από κάθε κίνηση του αιχμαλώτου στον εγωισμό του ανθρώπου. Αλλά και ίδια ακριβώς παραμένει και η ανάγκη του. Να επιστρέψει στην εξάρτηση από το Θεό, να επιστρέψει και να παραδοθεί στο νόμο Του, να συνδεθεί ζωντανά και γνήσια μαζί Του.

Ακριβώς αυτό το σημείο είναι λεπτό και δύσκολο, γιατί υπάρχει κάτι σοβαρό. Ο εαυτός μας, η γνώμη μας, το θέλημα του ανθρώπου. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα απολύτως όσο αυτά τα στοιχεία είναι ζωντανά μέσα μας και έχουν δικαιώματα πάνω μας. Η αιτία της αμαρτίας κατοικεί μέσα μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και η αμαρτία πρέπει να φύγει από τη μέση, για να εγκαταστήσει ο Κύριος το δικό Του, το άγιο, το καθαρό οικοδόμημα το αιώνιο.

Για το παλιό οικοδόμημα η γνώμη της Αγίας Γραφής είναι ξεκάθαρη. Νέκρωση, θάνατος, απόρριψη (Ματθαίος ις΄ 24). Και είναι μεγάλη ανάγκη να το ξεκαθαρίσουμε. Ο παλιός άνθρωπος, που είναι γέννημα - θρέμμα της αμαρτίας, δεν διορθώνεται, δεν αλλάζει, δεν καλυτερεύει. Ξαναγεννιέται. Γεννιέται νέο δημιούργημα με στοιχεία αγιασμένα, Ουρανού, γεννιέται "άνωθεν" διά του Πνεύματος του Αγίου.

Η ταπείνωση είναι απόλυτα δεμένη με τούτην ακριβώς την περιοχή, που στοχεύει στο θάνατο του παλιού ανθρώπου.

Κύριο συστατικό στοιχείο της ζωής της ταπείνωσης είναι ο σταυρός, ο θάνατος. Αυτός που ταπεινώνεται πεθαίνει, προοδεύει στη νέκρωση του εαυτού του διά μέσου μιας ζωής ταπείνωσης.

Για πολλούς χριστιανούς -οπωσδήποτε όχι γνήσιους- ο σταυρός έχει μείνει έξω από τη ζωή τους, έξω από την καθημερινή τους χριστιανική πορεία. Είναι γι' αυτούς ιστορία, μνήμη, επέτειος. Είναι μια συγκινητική πραγματικότητα, που έμεινε στην περιοχή της γνώσης και του συναισθήματος.

Το Πνεύμα του Θεού στοχεύει δουλεύοντας πάνω μας να μεταφέρει αυτόν τον "έξω από μας σταυρό" μέσα μας και να μας οδηγήσει σε μια σταυρωμένη πορεία εδώ κάτω στη γη, όπως ο Λόγος του Θεού την περιγράφει: "όσοι δε είναι του Χριστού εσταύρωσαν την σάρκα ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας" (Γαλάτας ε΄ 24). Με τον ίδιο τρόπο το Πνεύμα του Θεού θα μεταφέρει μέσα μας τον Ιησού Χριστό να γίνει δικός μας, να ταυτιστούμε μ' Αυτόν, τη ζωή την όμορφη της χαράς, της ειρήνης, της νίκης, της καρποφορίας, όλα αυτά που συνθέτουν το δώρο τ' Ουρανού στον αμαρτωλό άνθρωπο και που αν μείνουν έξω από μας στεγνές και στείρες γνώσεις και αποδοχές, δε θα μας ωφελήσουν σε τίποτα.

Η ταπείνωση είναι το πρώτο βήμα του αμαρτωλού ανθρώπου στην καινούρια ζωή. Χωρίς την ταπείνωση του αμαρτωλού και την ομολογία της χρεοκοπίας του, όλα μένουν βουβά και παγωμένα και η ψυχή δεν ωφελείται από την αγάπη του Λυτρωτή.

Με ταπείνωση ξεκινάει η πνευματική ζωή, με ταπείνωση συντηρείται, διά της ταπείνωσης προοδεύει η ψυχή στον αγιασμό, με την ταπείνωση υποχωρεί το κτίσμα της αμαρτίας, για να γίνει ολοκληρωτική και απόλυτη κατάληψη της ψυχής από το Πνεύμα του Θεού.

Η λειτουργία της ταπείνωσης, της πνευματικής ζωής, είναι πλήρως ελεγχόμενη από τον Ουρανό. Το μέρος το δικό μας είναι η δεκτικότητα, η αποδοχή και αξιοποίηση των ευκαιριών για αγιασμό και ολοκλήρωση, που μας προσφέρονται διά της ταπείνωσης.

Για να δουλέψει η ταπείνωση πάνω μας δεν χρειάζεται τίποτα το ιδιαίτερο. Υπάρχει ο γείτονας, ο προϊστάμενος, ο συγγενής, οι συνθήκες της ζωής οι σκληρές, η άδικη και άνομη μεταχείριση. Εργαλεία όλ' αυτά θαυμάσια για τον αγιασμό μας μέσα από την ταπείνωση.

Είναι επομένως άπρεπο για το παιδί του Θεού να αιτιάται συνθήκες, καταστάσεις, ανθρώπους για όσα συμβαίνουν στην πορεία του. Υπάρχει Θεός, υπάρχει σχέδιο αγάπης και δόξας, που ο Ουρανός μας έχει κάνει μέτοχους κι έχει αρχίσει να το δουλεύει πάνω μας. (Ρωμαίους ε΄ 3-5, Β΄ Κορινθίους δ΄ 17).

Μάθε να αιτιάσαι το Θεό για ό,τι συμβαίνει στη ζωή σου, μάθε να αποδίδεις στην αγάπη Του για σένα όλη την κατεργασία πάνω σου, που στοχεύει σε αιώνια δόξα.

Ίσως δε θα 'πρεπε να παραξενευτούμε αν τονίσουμε πως την αιτία της ταπείνωσης, της κατεργασίας πάνω μας, όσο σκληρή κι αν είναι, πρέπει να την αναζητήσουμε σ' εκείνη την πρωταρχική μας απόφαση να αποκτήσουμε τον Ιησού, να ζήσουμε για τον Ιησού, να Τον ακολουθήσουμε. Αυτός ο Ιησούς που ζητήσαμε να μορφωθεί μέσα μας μαθαίνουμε από το Λόγο του Θεού ότι είναι "πράος και ταπεινός την καρδίαν" (Ματθαίος ια΄ 29). Αυτό το "ταπεινός την καρδίαν" θα γίνει και δικό μας, θα μεταφερθεί μέσα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να δοξάσουμε το Θεό, να ζήσουμε για Κείνον, να καρπίσουμε για Κείνον. Ο έξω από μας, ο ιστορικός Ιησούς θα αναπαραχθεί με πιστότητα και ολοκληρωτικό τρόπο πάνω μας και μεις θα γίνουμε όμοιοι με Αυτόν.

Η ταπείνωση είναι το αναπόσπαστο γνώρισμα όλων των καρδιών που ο Θεός εμπιστεύεται και χρησιμοποιεί για τη δόξα Του. Οπωσδήποτε δεν γεννιόμαστε ταπεινοί, ούτε είναι κάτι που αποκτιέται με τη δική μας προσπάθεια ή αποφασιστικότητα. Οι άγιοι φτιάχνονται από τον Ουρανό. Εμείς το μόνο που παραθέτουμε είναι το υλικό, η δεκτικότητα και η διάθεση, ώστε οι δυνάμεις του Ουρανού να ξεκινήσουν πάνω μας ένα έργο καθαρισμού, αγιασμού και ολοκλήρωσης. Η ταπείνωση είναι απ' τα πρώτα γνωρίσματα του λυτρωμένου, που εμφανίζονται δειλά - δειλά πάνω μας όταν το Πνεύμα του Θεού αρχίζει το έργο του αγιασμού μέσα στην ψυχή μας.

(Συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)

Πνευματικά