Τα μη βλεπόμενα (Εβραίους ια΄ 1)
Δεν αμφιβάλλουμε πως υπάρχει
ένας κόσμος ολόκληρος από μη βλεπόμενα. Τον πλησιάζουμε, όπως γνωρίζουμε, διά
της πίστεως, που είναι "ελπιζομένων υπόστασις, έλεγχος πραγμάτων μη
βλεπομένων". Πλησιάζουμε τον κόσμο αυτό των "μη βλεπομένων" διά
της πίστεως. Η πίστη βλέπει και ακούει με ένα δικό της τρόπο. Όχι μόνο βλέπει
και ακούει, αλλά μπορεί και ασκεί έλεγχο. Μπορεί και παρεμβαίνει και τα
ρυθμίζει, τα κουμαντάρει και τα κάνει να λειτουργούν κατά τη θέλησή της. Αυτό
γίνεται διά της προσευχής.
Η προσευχή των πιστών διεισδύει,
εισχωρεί μέσα στον κόσμο των μη βλεπομένων. Εισχωρεί και ελέγχει ακόμα και τα
ουράνια πράγματα, και τούτο γιατί φθάνει μέχρι του θρόνου του Θεού, και όπως
λέει ένας ορισμός της προσευχής, "βάζει σε κίνηση τον βραχίονα που κινεί
το σύμπαν", δηλαδή τον βραχίονα του Θεού. Στο Β΄ Κορινθίους δ΄ 18 λέει
"επειδή ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλά εις τα μη
βλεπόμενα". Εδώ, πριν προχωρήσουμε, πρέπει να αναρωτηθούμε, κατά πόσον,
πραγματικά, ενατενίζουμε στα μη βλεπόμενα. Δυστυχώς, οι πιο πολλοί, όλοι
σχεδόν, στοχεύουμε, επιδιώκουμε, επιθυμούμε τα βλεπόμενα. Από αυτήν την πλευρά,
ας το ομολογήσουμε, είμαστε απολύτως "υλιστές". Μόνον αυτά που συντελούνται
από τη χοντροκομμένη ύλη. Τα μη βλεπόμενα, τα ουράνια, τα υπερβατικά, αυτά που
είναι για την αιώνια ζωή μας, λίγο τα προσέχουμε και πολύ λίγο τα ατενίζουμε.
Από τη φύση μας, από την
καταγωγή μας, από την κληρονομικότητά μας, είμαστε υποδουλωμένοι στα βλεπόμενα.
Μα με τη δύναμη, με την ενέργεια, με την παρουσία του Πνεύματος του Αγίου,
θαυμάσια, το ενδιαφέρον μας και η προσοχή μας αποσπώνται από την έλξη των γήινων,
των υλικών, των βλεπομένων, στα μη βλεπόμενα και αιώνια. Τότε πραγματικά
βλέπουμε και απολαμβάνουμε τα μη βλεπόμενα, πάντα με τη βοήθεια και την
παρουσία του Πνεύματος του Αγίου. Τότε μπορούμε να μιλούμε για το θαύμα της
λύτρωσης στη ζωή μας.
Διαφορετικά, εάν είμαστε
υποδουλωμένοι στα βλεπόμενα, και ζούμε απορροφημένοι από αυτά, τότε,
οπωσδήποτε, εξακολουθούμε να είμαστε αλύτρωτοι, γιατί τα υλικά και τα αισθητά
είναι δεσμά της σάρκας και του εχθρού των ψυχών μας.
Για την απολύτρωση μας μιλάει ο
απ. Παύλος λέγοντας "μας μετέφερεν εκ της εξουσίας του σκότους εις την
Βασιλείαν του αγαπητού Αυτού Υιού" (Κολοσσαείς α΄ 13). Δεν είναι κάτι το
αφηρημένο και αόριστο, μα κάτι το πραγματικό και το αισθητό, που το γνωρίζουμε
και το απολαμβάνουμε.
Ενατενίζουμε λοιπόν στα μη
βλεπόμενα. Η προσοχή μας, το ενδιαφέρον μας, εάν είμαστε λυτρωμένοι διά της
δυνάμεως του Χριστού, τότε επικεντρώνεται και ατενίζουμε και υπάρχουμε για τα
μη βλεπόμενα και αιώνια.