Τα δύο στρατόπεδα
Η ζωή της σάρκας (κατά σάρκαν) και η ζωή του
πνεύματος
Υπάρχουν δύο καθορισμένες, ξεχωρισμένες απόλυτα
περιοχές. Είναι δύο καλά οριοθετημένα στρατόπεδα. Η περιοχή της σάρκας και η
περιοχή του Πνεύματος. Ο κόσμος ο φυσικός της σάρκας και ο κόσμος του Πνεύματος
του Θεού.
Επειδή η ζωή του Χριστού, η πνευματική ζωή έρχεται
πάντα δεύτερη, γιατί προηγείται η ζωή της αμαρτίας,
επειδή και μετά την αναγέννησή του ο άνθρωπος
συνεχίζει να ζει εδώ κάτω στη γη που είναι ο κόσμος της αμαρτίας και του
θανάτου, επειδή ο παλιός άνθρωπος, ο φυσικός όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή
καταργείται σταδιακά, όπως σταδιακά κερδίζει έδαφος στην ψυχή μας διά του Αγίου
Πνεύματος του Θεού ο νέος άνθρωπος, επειδή η λυτρωμένη ζωή, η ζωή του Πνεύματος
απευθύνεται σε ανθρώπους με μακροχρόνια και σκληρή θητεία στην αμαρτία, κάτω
από την εξουσία της σάρκας, και έχουν δημιουργηθεί μέσα μας ροπές, συμφύσεις,
που τραβούν την ψυχή μακριά από την περιοχή της αγάπης του Θεού,
για όλ' αυτά είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε όσο
γίνεται πιο νωρίς και να συνειδητοποιήσουμε αυτόν τον πολύ σημαντικό
διαχωρισμό, που οι προεκτάσεις του είναι πολύ βαθιές και οι συνέπειές του
αιώνιες.
Δεν υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κοινό
σημείο ανάμεσα στις δύο αυτές περιοχές. Υπάρχει περπάτημα "κατά την
σάρκα" και "περπάτημα κατά το Πνεύμα". Καμία συγγένεια, κανένα
σημείο επαφής. Δύο αντίποδες, για τους οποίους ο Λόγος του Θεού σχολιάζει
συμπληρωματικά "ταύτα δε αντίκεινται προς άλληλα" (Γαλάτας ε΄ 17).
Όλα όσα περιέχει το στρατόπεδο της σάρκας είναι όχι
μόνο ξένα προς τα του Πνεύματος του Θεού, αλλά και εχθρικά. "Η σαρξ
επιθυμεί εναντία του Πνεύματος". Γίνεται εύκολα κατανοητό πως επιλέγοντας
ο άνθρωπος υλικό και περιεχόμενο της ζωής του από τον κόσμο της σάρκας και των
επιθυμιών γίνεται αυτόματα εχθρός του Θεού και πολέμιος της αγάπης Του. Μερικοί
επαναστάτησαν με την αλήθεια αυτή. Για να πολεμήσεις το Θεό δεν χρειάζεται παρά
να συμφωνήσεις και να συμμορφωθείς με το περπάτημα "κατά σάρκα".
Κάποιοι, κάποτε θα μεταχειριστούν τα εργαλεία της σάρκας για τη δόξα του Θεού,
έτσι τουλάχιστον θα νομίζουν. Είναι φανερό. Πολεμάς τον Θεό, εναντιώνεσαι στα
σχέδιά Του, όταν προκρίνεις τις προσφορές της σάρκας για τον εαυτό σου.
Κάποιος πολύ όμορφα σχολίαζε "μπορείς να
πολεμήσεις τον Θεό υπηρετώντας Τον, όχι όπως εκείνος υπαγορεύει, αλλά όπως
νομίζεις ή θέλεις εσύ". Πολύ αληθινό, πράγματι.
Ουδέτερη θέση, ή θέση αδιαφορίας και προς την μια και
προς την άλλη κατεύθυνση, αν και βολική, εν τούτοις δεν υπάρχει. Θα συνέφερε
πολλούς που θέλουν να ασχοληθούν απερίσπαστοι με την επιστήμη τους, την
πολιτική, το αντικείμενο της αγάπης τους, να υπήρχε μια τέτοια ουδέτερη και
αδιάφορη κατάσταση ώστε να μην τους βαραίνει η κατηγόρια του εχθρού του Θεού.
Όμως αυτός που αγαπάει το σύστημα που λέγεται κόσμος, αυτός που έταξε τη ζωή
του να υπηρετεί τη σάρκα, τον εαυτό του, είναι εχθρός του Θεού με τα λόγια, τα
έργα, τις επιλογές του.
Και όπως είναι φυσικό, αποκλείεται το πάντρεμα. Δυο
διαφορετικές και απομακρυσμένες περιοχές, δυο διαφορετικοί κύριοι. "Ου δύνασθε
δυσί κυρίοις δουλεύειν" (Ματθαίος ς΄ 24). Αποκλείεται να καταφέρεις να
χρησιμοποιείς υλικό κι απ' τις δύο περιοχές, αποκλείεται να καταφέρεις να
ταιριάξεις και τους δύο κυρίους μέσα στην ψυχή σου. Ή θα ανήκεις στο Πνεύμα ή
θα είσαι υπόδουλος στη σάρκα. Και η διάθεση μόνο να προσπαθείς να τα
παντρέψεις, να πετύχεις να κερδίσεις το ένα χωρίς να χάσεις το άλλο, φανερώνει
ότι έμεινες ακόμα σαρκικός, προκρίνεις το περπάτημα "κατά σάρκα",
είσαι ακόμα στο θάνατο!