Μια αλληλογραφία

που θα μπορούσε να είναι δική μας

Αγαπητή μου Κ,

Τα προηγούμενα email σου μας έδωσαν χαρά ιδιαίτερα γιατί εκφράζουν έναν γνήσιο πόθο για μια ζωή σωστή, ευλογημένη και ευτυχισμένη με τον Κύριο. Λέω συχνά ότι στον Ιησού Χριστό πηγαίνουν δυστυχισμένοι αμαρτωλοί για να γίνουν ευτυχισμένα παιδιά Του. Αν αυτό δεν το απολαμβάνουμε, τότε τι μας ωφέλησε ο σταυρός Του και το αίμα και η συγχώρηση;….

Νομίζω ότι στις μέρες μας μερικοί χριστιανοί είναι πιο δυστυχισμένοι τώρα με το Χριστό από ό,τι ήταν στον κόσμο της αμαρτίας. Όμως ο Κύριος δουλεύει μέσα μας, γιατί πρέπει πολλά να γίνουν για να είμαστε ευτυχισμένοι με τον Κύριο. Είναι μεγάλο το θέμα, θα πω μόνο μια-δυο σκέψεις. Από τη ζωή μας τη φυσική ξέρουμε ότι ευτυχισμένοι γινόμαστε με την αγάπη. Όταν αγαπάμε ή όταν δίνουμε αγάπη. Αυτή νομίζω είναι η σπουδαιότερη πηγή ευτυχίας για τον άνθρωπο. Για να γίνουμε ευτυχισμένοι με τον Κύριο, πρέπει να Τον αγαπήσουμε με όλη την αγάπη που διαθέτουμε. Και αγαπώ τον Κύριο σημαίνει αγαπώ το θέλημά Του, αγαπώ τα σχέδιά Του, αγαπώ τις αποφάσεις Του, αγαπώ τα λόγια Του, αγαπώ το πρόσωπό Του. Χωρίς διάκριση, χωρίς επιλογές, χωρίς πίεση. Αγαπώ όλα τα δικά Του για μένα, αγαπώ απόλυτα και αδιάλειπτα, εξ όλης… εξ όλης… εξ όλης… Εδώ ακριβώς υπάρχει το κύριο πρόβλημα και στην αγάπη στον Κύριο, αλλά και σε όλες τις αγάπες, όταν είναι γνήσιες. Για να αγαπήσω σωστά, πρέπει να μην αγαπάω τον εαυτό μου και τα δικά μου. Αυτές οι δυο αγάπες δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Συνήθως η αγάπη για τον εαυτό μας και τα δικά μας, σχέδια, επιθυμίες, αποφάσεις, είδωλα… είναι τόσο ισχυρή, που μικραίνει, αδυνατίζει, αλλοιώνει την αγάπη μας για το πρόσωπο και το θέλημα του Κυρίου μας και την βάζει σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η ουσία της αναγέννησης, της σωτηρίας μας, να αγαπήσουμε τον Κύριο και να μισήσουμε, να απορρίψουμε, να καταδικάσουμε το δικό μας θέλημα, τον εαυτό μας, τον κόσμο μας. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε ξαφνικά, ούτε σε μία στιγμή. Δουλεύει ο Κύριος την αύξησή μας, την πρόοδό μας, τον αγιασμό μας, τη Βασιλεία Του μέσα μας με τα γεγονότα, τις περιστάσεις, τις συνθήκες της ζωής μας. Θα προσεύχομαι για σένα και είμαι βέβαιος ότι ο Κύριος που ξεκίνησε το τέλειο έργο της σωτηρίας στη ζωή σου θα το ολοκληρώσει. Θα σου στέλνω τα περιοδικά που μου ζήτησες και μάλιστα την πρώτη φορά θα σου στείλω και καταλόγους βιβλίων και κασετών ώστε αν κάτι από τις εκδόσεις μας σε ενδιαφέρει να σου το στείλω.

Με αγάπη και εκτίμηση εν Κυρίω,

Ορέστης Φραγκόπουλος.

***

Αγαπητέ Ορέστη,

Έλαβα το email σου σήμερα, αλλά δεν πειράζει για τα βιβλία, μην ανησυχείς. Διάβασα από την Βίβλο μου κατά τις ημέρες των διακοπών, αλλά όχι πολύ, δυστυχώς όχι όσο θα ήθελα. Το βιβλίο του Κοέλιου κατέληξε στα σκουπίδια μας και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι μπορεί να διαβάσεις κάτι που είναι πιθανόν να σε ωφελήσει ή να σε βλάψει. Όμως στο σημείο αυτό υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα από την πλευρά μου. Πώς καταφέρνεις να κρατάς το ενδιαφέρον σου και τις σκέψεις προσηλωμένες μόνο σε ό,τι αφορά τον Θεό; Σου μιλάω ελεύθερα και ζητώ συγγνώμη αν το ερώτημα αυτό σε θίγει, αλλά το έθεσα και στην εκκλησία που πάω στην προσπάθειά μου να πάρω μία χειροπιαστή πρακτική συμβουλή.

Είμαι δυστυχώς άνθρωπος επιρρεπής στην ανία. Μετά από μία μεγάλη ευλογία που είχα αρχές Ιουλίου στην εκκλησία, "έπεσα" πνευματικά. Ομολογώ (με ντροπή) ότι βαριέμαι μερικές φορές να διαβάσω το Ευαγγέλιο ή να ακούσω κήρυγμα. Προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στο πλαίσιο μιας συστηματικής καθημερινής ανάγνωσης και προσευχής και δεν τα καταφέρνω. Ανοίγω την τηλεόραση, ακούω τα νέα, βλέπω ταινίες, περιοδικά. Αυτόν τον Αύγουστο τον έχασα σε τέτοια πράγματα. Όταν βλέπω τον ποιμένα ή τους εργάτες της Εκκλησίας κάθε μέρα μα κάθε μέρα να προσεύχονται και να διαβάζουν, αναρωτιέμαι, κάποια στιγμή δεν βαριούνται; Τους θαυμάζω και τους θεωρώ αξιέπαινους, αλλά δεν είναι τυχαίο ότι έχω χάσει τη χαρά του Χριστού και τη γαλήνη, τη στιγμή που η πνευματική μου ζωή σκαμπανεβάζει σαν καράβι στα μελτέμια του Αιγαίου. Θα χαιρόμουν να γνωρίσω την άποψη σε αυτό το αρκετά ακανθώδες θέμα. Επίσης μίλησα στον σύζυγό μου για τη γνωριμία μας και θα χαρούμε να φάμε μαζί ένα βράδυ.

Σε χαιρετώ με αγάπη, Κ.

***

Αγαπητή μου

Έλαβα το email σου και χάρηκα πολύ. Δεν σου απάντησα αμέσως, γιατί όταν πηγαίνω στο σπίτι έχουν μείνει πολλά πίσω με τις εκδόσεις, τις εκκλησίες κλπ. και τρέχω και δε φτάνω.

Σκέφτηκα και διάβασα αρκετές φορές αυτά που μου γράφεις. Τι σκέφτομαι για όλα αυτά; Νομίζω ότι δεν τα αντιμετωπίζεις σωστά. Δεν αγγίζεις τον πυρήνα του προβλήματος, την κύρια αιτία, τη ρίζα. Πηγαίνεις λίγο πιο επιφανειακά ίσως. Τι εννοώ. Δεν είναι το πρόβλημα διάβασα, δε διάβασα τη Γραφή μου, έχω όρεξη, δεν έχω, περισσότερη από άλλοτε, λιγότερη κλπ., βαριέμαι, δεν βαριέμαι. Έχουν βέβαια και αυτά τη θέση τους, αλλά είναι τα συμπτώματα, τα "σπυράκια" που βγάζουμε, ενώ το πραγματικό πρόβλημα είναι μέσα και βαθιά. Ένα είναι το θέμα μόνο. Η σχέση σου με τον Ιησού Χριστό. Πόσο Τον αγαπάς, πόσο Τον γνωρίζεις, πόσο δικός σου είναι, πόσο κατοικεί στην καρδιά σου ή πού κατοικεί; Είναι και τα συναισθήματα, η γνώση, η πρόθεση, οι ανάγκες. Πού είναι ο Χριστός για μας και γιατί Τον έχουμε εκεί;

Τον τελευταίο καιρό λέω και ξαναλέω ένα εδάφιο: "Αύτη είναι η αιώνιος ζωή, το να γνωρίζωσι Σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και τον οποίον απέστειλας Ιησούν Χριστόν" (Ιωάννης ιζ΄ 3). Τρομερό εδάφιο. Γνωρίζω σημαίνει έχω πρόοδο, περισσότερο, καλύτερα, βαθύτερα. Έχεις εσύ πρόοδο στην αγάπη σου στον Σωτήρα σου; Είσαι μαγεμένη; Τον γνωρίζεις καλύτερα; Σου λείπει το πρόσωπό Του; Και ο Πατέρας; Τον αγαπάς, Του μιλάς, προοδεύεις; Αυτό είναι η ρίζα, η πηγή όλων. Μετά έρχεται το τι διαβάζω και πόσο και αν έχω όρεξη και πόση. Αν θέλεις, θα σε συμβούλευα να τα παγώσεις όλα. Και θετικά και αρνητικά. Κοίταξε το πρόσωπό Του και σκέψου μέσα σου, πόσο Τον αγαπάω, πόσο Τον έχω δικό μου, πόσο μέρος της καρδιάς μου κατέχει; Τον λατρεύω, έχω καταλάβει τι έχει κάνει για μένα; Το αίμα Του, η θυσία Του, η αγάπη Του; Τι μου λένε όλα αυτά; Νομίζω ότι αυτό είναι το σοβαρότερο. Έχεις καταλάβει την αγάπη Του; Όταν γίνει αυτό, θα δεις πως όλα θα γκρεμίσουν και θα πάρουν άλλη σειρά και προτεραιότητα.

Πιστεύω ότι όλα στη ζωή του ανθρώπου, πιστού ή άπιστου, εξαρτώνται από τη σχέση του με τον Ιησού Χριστό και πόσο Χριστό έχει η καρδιά του. Αυτό επηρεάζει τα πάντα και σίγουρα και με αιώνιες προεκτάσεις και συνέπειες. Χάρηκα που τα είπαμε για λίγο και ο Κύριος να σε ευλογεί πλούσια.

Με την αγάπη Του, Ορέστης.

Μου είχες ζητήσει κάτι βιβλία ή και κασέτες. Δεν θυμάμαι. Αν θυμάσαι γράψε μου να σου τα στείλω.

***

Αγαπητέ Ορέστη

Σε ευχαριστώ πολύ που διέθεσες χρόνο για να μου απαντήσεις. Καταλαβαίνω τις υποχρεώσεις σου. Εγώ δεν έχω ούτε τις μισές από τις δικές σου και πάλι τρέχω. Το ζήτημα είναι αγαπητέ Ορέστη, όπως πολύ σωστά το έθεσες, πόσο Χριστό έχουμε μέσα μας. Πόσο συνειδητοποιούμε τη μεγάλη θυσία που έκανε για μας. Ποια είναι η αλήθεια;;; Δεν την συνειδητοποιούμε ή για να εκφραστώ ακριβέστερα δεν την συνειδητοποιώ στην ολότητά της. Θα σου μιλήσω με απόλυτη ειλικρίνεια.

Πολλές φορές με γοητεύει για την αμεσότητά της μια παρομοίωση που κάνει συχνά ο ποιμένας μας. Ένας παππούς λέει στο επτάχρονο εγγονάκι του: "Αυτό το οικόπεδο στην Κηφισιά το έχω γράψει στο όνομά σου" και το παιδάκι απαντάει "εντάξει παππού, αλλά μετά θα μου πάρεις παγωτό;" Κάπως έτσι συμβαίνει με μας και τον Κύριο. Ο Κύριος λέει πλήρωσα τις αμαρτίες σου πάνω στον σταυρό του Γολγοθά για να έχεις αιώνια ζωή. Και εμείς απαντάμε, ναι Κύριε, αλλά θα μου βρεις δουλειά; Θα μου βρεις σύζυγο, θα μου δώσεις παιδιά;

Βέβαια αυτά που ζητάμε δεν είναι κακά πράγματα. Μία ήσυχη, ισορροπημένη οικογενειακή ζωή είναι καλή, αλλά αυτό που δίνει ο Κύριος δεν μπορούμε να φανταστούμε την ανυπολόγιστη αξία του, όπως και ένα επτάχρονο πιτσιρίκι που θέλει παγωτό δεν μπορεί να φανταστεί τι αξία έχει ένα οικόπεδο στην Κηφισιά!

Αυτό που συνειδητοποίησα για τον εαυτό μου είναι ότι ακόμα και μετά την αναγέννησή μου αγαπούσα τον Κύριο συμφεροντολογικά. Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Αντιμετώπιζα τον Κύριο σαν την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά. Δεν είχα καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Και Εκείνος μέσα στην απέραντη καλοσύνη Του μου έδωσε πολλά μου αιτήματα. Πολλές φορές με βοήθησε στη δουλειά μου όταν είχα σοβαρά προβλήματα, μου έδωσε έναν πολύ καλό σύζυγο, που με την αγάπη του συχνά με κάνει να εκτιμήσω πραγματικά το δώρο αυτό του Κυρίου βλέποντας τόσα διαζύγια γύρω μου (ακόμα και η ίδια μου η αδελφή χώρισε έχοντας ένα γιο μετά από 18 χρόνια γάμου!!).

Κάθε φορά που ο Κύριος λοιπόν με βοηθούσε, Τον δόξαζα και στη συνέχεια επέστρεφα στον κόσμο, στους κινηματογράφους, στις κοσμικές βόλτες, στην καλοπέραση, και τις Κυριακές, άντε και καμία καθημερινή Τρίτη, πήγαινα στην εκκλησία να ευφρανθώ από το Λόγο του Θεού. Είχα μπει στην επικίνδυνη κατηγορία των "χλιαρών" χωρίς να το έχω καταλάβει.

Τότε εμφανίστηκε ένα πρόβλημα υγείας μου και θυμήθηκα ότι κάπου στην τσέπη μου ήταν ο Χριστός και αποφάσισα να Τον βγάλω από εκεί, μήπως και λυθεί το πρόβλημά μου. Κατά περίεργο τρόπο όλη αυτή η δυσκολία με ωφέλησε πνευματικά. Συνειδητοποίησα ότι ο Κύριος δεν είναι αναπτήρας για να μου δώσει λίγη φωτιά όταν την χρειάζομαι και μετά να τον ξαναβάλω στην άκρη.

Τις τελευταίες μέρες αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Να διαβάζω καθημερινά από το Ευαγγέλιο, να ακούω κασέτες στο αυτοκίνητο και να προσεύχομαι. Πέντε ημέρες το έκανα αυτό και η διαφορά ήταν εντυπωσιακή. Απαλλάχτηκα από την μελαγχολία "μετά τις διακοπές", έγινα πιο επικοινωνιακή με τους ανθρώπους και εκεί πάνω άρχισα να συνειδητοποιώ τα δύσκολα. Αγαπάω τον Χριστό. Ναι, Τον αγαπάω ειλικρινά, αλλά πόσο; Πόσο αφιερωμένη είμαι;

Διαβάζοντας το Ευαγγέλιο του Ματθαίου έπεσα πολλές φορές στη φράση: "…για να εισέλθετε στη ζωή…". Και τότε αναρωτήθηκα: "αν ο Ουρανός είναι η ζωή τότε αυτό που ζούμε τώρα τι είναι;" Πόσο προοδεύω και πώς μπορώ να προοδεύω ασταμάτητα στον Κύριο; Εδώ η κάθε μέρα είναι πάλη στην ανάγνωση και την προσευχή, ο κόσμος ελκύει, έχει τους μαγνήτες του, οι μέριμνες έρχονται η μία μετά την άλλη. Και το χειρότερο σε αυτή τη ζωή είναι ότι δεν υπάρχει ένα "εγχειρίδιο οδηγιών" για να πορευτείς σωστά.

Τις προάλλες διάβαζα για έναν ιεραπόστολο στην Ινδία που δολοφονήθηκε μαζί με τους δύο μικρούς γιους του από ένα οργισμένο πλήθος φανατισμένων ινδουϊστών. Τους κάψανε ζωντανούς! Η γυναίκα του ιεραπόστολου και η έφηβη κόρη του δήλωσαν δημόσια ότι συγχωρούν τους φονιάδες και ότι θα παραμείνουν στην Ινδία βοηθώντας τους λεπρούς και τους φτωχούς.

Θαύμασα το μεγαλείο των ψυχών αυτών, που ήταν έτοιμες να θυσιάζουν τις ζωές τους για τον Χριστό, που άφησαν τις ανέσεις μιας δυτικής ζωής για να πάνε μέσα στην αθλιότητα της Ινδίας, που παράτησαν τις βόλτες, τις διακοπές και τα ταξιδάκια για να αφιερώσουν ΟΛΗ τη ζωή τους, ΟΛΗ την ψυχή τους, ΤΑ ΠΑΝΤΑ τους στο έργο του Θεού.

Και τότε ήρθε και το αμείλικτο ερώτημα. Αν αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο πιστοί και αφοσιωμένοι, τότε εγώ πόσο πιστή και αφοσιωμένη είμαι;

Εδώ θα σε αφήσω αγαπητέ Ορέστη γιατί πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά. Πάντα χαίρομαι με τέτοιες συζητήσεις, γιατί έχουν ουσία και ενδιαφέρον. Ακόμα διαβάζω το βιβλίο σου "Έγιναν, γίνονται, θα γίνουν". Μόλις το τελειώσω θα σε ειδοποιήσω για κάποιο άλλο βιβλίο.

Σε χαιρετώ με αγάπη, Κ.

Πνευματικά