Δύο αντίθετοι κόσμοι
Θα καταλάβουμε περισσότερα για τη φύση αυτών των δύο
κόσμων, της σάρκας και του Πνεύματος, εάν κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα, το
πραγματικό περιεχόμενό τους.
Στο στρατόπεδο της σάρκας συναντά κανείς μεγάλη
ποικιλία στοιχείων, προσώπων και καταστάσεων.
Αρχικά, εκεί μέσα βρίσκεται ο φυσικός άνθρωπος. Είναι
γνωστό το περίγραμμά του, η φύση του. Γεννιέται στον κόσμο αυτό με εξοπλισμό
του τη λογική, τα συναισθήματα, τη θέληση, το σαρκικό του περίβλημα, με τις
επιθυμίες και τα ερεθίσματά του, το χαρακτήρα του, τις δυνάμεις της κληρονομικότητας
που κουβαλάει μέσα του. Αν όλ' αυτά τα πούμε με μια λέξη, σάρκα, τα έχουμε ήδη
περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο. Αν τα αποκαλέσουμε απλά άνθρωπος, είναι και
εύστοχο και τα περιέχει όλα μέσα του.
Ο Απ. Παύλος όταν θίγει τούτο το θέμα στους πιστούς
της Κορίνθου χρησιμοποιεί αυτούς τους δύο χαρακτηρισμούς "επειδή έτι
σαρκικοί είσθε, …και περιπατείτε κατά άνθρωπον"
(Α΄ Κορινθίους γ΄ 3).
Ακόμα, μέσα στην περιοχή της σάρκας υπάρχει και
πλανιέται το πνεύμα του κόσμου. "Η επιθυμία της σαρκός, η επιθυμία των οφθαλμών,
η αλαζονεία του βίου" (Α΄ Ιωάννου β΄ 16). Ο κόσμος των επιθυμιών. Η αγάπη
της σάρκας κυριαρχεί μέσα στους κόλπους της. Εδώ λειτουργεί ένα τεράστιο
σύστημα εξαπάτησης και εξαγοράς των ψυχών, με αντάλλαγμα κάποια λιγόπνοα παιχνιδίσματα της σάρκας, που η γεύση τους δεν
παύει να είναι πικρή και στυφή, όμοια γεύση θανάτου.
Ακόμα μέσα στο ίδιο στρατόπεδο υπάρχει και μια
προσωπική παρουσία. Ο διάβολος. Ο εχθρός του ζωντανού Θεού του Ουρανού, ο
προσωπικός εχθρός των λυτρωμένων ψυχών.
Η άλλη περιοχή δεν έχει πολλά στοιχεία στους κόλπους
της. Εδώ υπάρχει μόνο ένα, το Πνεύμα του Θεού. Αυτό βασιλεύει, διοικεί,
κυριαρχεί. Η ζωή του Πνεύματος βρίσκεται σ' αυτήν την περιοχή. Είναι πραγματικά
ένας κόσμος ολόκληρος ο οποίος οδηγείται, συντηρείται από το Άγιο Πνεύμα του
Θεού.
Με την αναγέννηση, ο άνθρωπος λαμβάνει το Πνεύμα του
Θεού και ξεκινά μια νέα ζωή, άλλης τάξεως ζωή, που εκπορεύεται μόνο από το Άγιο
Πνεύμα. Είναι πνευματική αυτή η ζωή και όπως είναι φυσικό ο ίδιος παύει να
είναι άνθρωπος, δηλαδή σάρκα, γέννημα της αμαρτίας. Εδώ η ζωή πλέον είναι
"διά του Πνεύματος του Θεού", καινούρια ζωή
(Ρωμαίους ς΄ 4), καινούριο δημιούργημα.
Αυτό το Πνεύμα μάς μεταφέρει από την επικράτεια της
σάρκας στην κυριαρχία του Πνεύματος. Έχει τους δικούς της νόμους αυτή η
περιοχή, έχει τους δρόμους της. Η δουλειά του Πνεύματος πάνω μας έχει άλλους,
τελείως νέους στόχους, προς τους οποίους κατευθύνεται η πνευματική ζωή.
Όπως είναι φυσικό, ανάμεσα στον κόσμο του
"φυσικού ανθρώπου", του σαρκικού, και του πνευματικού υπάρχει
"χάσμα μέγα", τεράστια και απόλυτη απόσταση και δεν μπορούν πουθενά
να συναντηθούν αυτά τα δύο.
Κάθε προσπάθεια προσέγγισης της περιοχής του
Πνεύματος από τον φυσικό άνθρωπο είναι αποτυχημένη.
Ο Λόγος του Θεού λέει χαρακτηριστικά ότι ο φυσικός
άνθρωπος "δεν δέχεται τα του Πνεύματος του Θεού… δεν δύναται να γνωρίση αυτά" (Α΄ Κορινθίους β΄ 14). Άλλες αξίες,
άλλες αρχές, άλλοι νόμοι. Εδώ μέσα ό,τι κινείται είναι διά
του Πνεύματος του Θεού, ό,τι γίνεται ελέγχεται από το Πνεύμα του Θεού, το οποίο
έχει απόλυτη κυριότητα πάνω στους λυτρωμένους του Χριστού, που ζουν και ανήκουν
στην περιοχή του Πνεύματος.