Άρωμα Χριστού
Άκουσα μια ιστορία.
Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, απλή.
Συνηθισμένη.
Μα έχει στη μεταφορά της τόσα πολλά να πει!
Κάποιος Έλληνας, που ήταν στο Λονδίνο για κάποια
δουλειά, σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε τι να χαρίσει στη γυναίκα του. Και βρήκε.
Μια εγγλέζικη κολόνια.
Την αγόρασε και σαν γύρισε στην πατρίδα τής την
πρόσφερε. Η γυναίκα του φόρεσε την κολόνια και την άλλη μέρα, όταν πήγε στην
εργασία της, μια συνάδελφος την ρώτησε τι κολόνια είχε φορέσει. Εκείνη έκανε
την ανήξερη. Μα η άλλη επέμενε. Είναι αυτή, και είπε το όνομά της, και είναι
εγγλέζικη. Και μετά της είπε: "Σε πειράζει, να πάρω τη δουλειά μου και να
έρθω κοντά σου να δουλεύω… για να μυρίζω αυτήν την κολόνια;"
Σας ομολογώ, η ασήμαντη αυτή ιστορία με έκανε πολύ να
διερωτηθώ. Για τον εαυτό μου φυσικά. Ο Λόγος του Θεού λέει πως είμαστε "ευωδία Χριστού" (Β΄ Κορινθίους β΄ 15), που σημαίνει
πως εκπέμπουμε, ή μάλλον πρέπει να εκπέμπουμε, ένα άρωμα που έχει τη ρίζα του
στον Χριστό. Που φανερώνει τον Χριστό. Που αποκαλύπτει τον Χριστό. Ο Απόστολος
Παύλος μιλάει θετικά. Δεν το συζητάει. Το έχει σαν οριστικό και δεδομένο. Ούτε
δυνητικά. Ούτε ευχητικά. Ήταν κάτι που υπήρχε.
Με μας όμως τι γίνεται; Μπορούμε να πούμε το ίδιο για
τους εαυτούς μας; Από την όλη μας ζωή βγαίνει αυτό το άρωμα της γνώσης τού
Χριστού; Μυρίζουμε Χριστό, ή μήπως άλλα αρώματα του κόσμου τούτου;
Οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μας,
αντιλαμβάνονται, και χωρίς ν' ανοίξουμε το στόμα μας, πως κάτι συμβαίνει με μας
και πως στη ζωή μας υπάρχει ένα άλλο στοιχείο, που λέγεται Χριστός;
Βρέθηκαν ποτέ ψυχές που μας πλησίασαν εξαιτίας αυτής
της ευωδιάς του Χριστού και μείνανε κοντά μας, για να απολαμβάνουν αυτό το άρωμα
του Χριστού; Γίναμε εμείς αφορμή να το αγαπήσουν και να το αγκαλιάσουν για
πάντα;
Έργο και Αγιασμός
"Από τότε που αρχίσαμε να μιλάμε για έργο,
χάθηκε ο αγιασμός".
Με αυτά τα πικρά και σκληρά λόγια, ένας δόκιμος
υπηρέτης του Ευαγγελίου φανέρωσε τη μεγάλη του απογοήτευση.
Και όμως κρύβουν μια αλήθεια με τραγικές συνέπειες
και αποτελέσματα.
• Για να κάνουμε το έργο μας, εγκαταλείπουμε τον
αγιασμό, σαν άχρηστο ή και σαν εμπόδιο, ακόμη και ξεχνάμε πως χωρίς αγιασμό,
όχι μόνο έργο δεν γίνεται, μα ούτε το πρόσωπο του Θεού δεν πρόκειται να δούμε.
(Εβραίους ιβ΄ 14).
• Για χάρη του έργου, όπως εμείς το νομίζουμε,
αποστερούμε την εκκλησία από χαρίσματα και υπηρεσίες, που εμείς δεν μπορούμε να
προσφέρουμε.
• Για χάρη του έργου, ξεχνάμε την αγάπη, "την
καθ' υπερβολήν οδόν του
Κυρίου" (Α΄ Κορινθίους ιβ΄ 31).
Αν προσέχαμε την καρδιά μας και στη ζωή μας μέναμε
στο θέλημα του Κυρίου μας, θα είχαμε πλούσιους και αναμφισβήτητους καρπούς.
Ένας άγιος είναι μια μοναδική και συνεχής μαρτυρία με
θαυμάσια αποτελέσματα.
Στην εποχή μας υπάρχουν εργάτες. Οι άγιοι σπανίζουν.
Μπορείς να γίνεις κι εσύ ένας από αυτούς.
Αναζωπύρωση
Είναι - Δεν είναι
• Η αναζωπύρωση δ ε ν
ε ί ν α ι μια καραμέλα, που την παίρνουμε στο
στόμα μας όλη την ώρα, για το άρωμά της ή γιατί νομίζουμε πως γλείφοντάς την θα
καλύψουμε την κακοσμία της πνευματικής μας ζωής.
• Η αναζωπύρωση δ ε ν ε ί ν α ι ετικέτα,
που μπορούμε να την κολλάμε στο τέλος τής προσευχής μας, χωρίς κανένα προσωπικό
μας στοιχείο.
• Η αναζωπύρωση δ ε ν
ε ί ν α ι φάρμακο που τσιγκουνεύεται ο Θεός να
μας το χορηγήσει αν και φωνάζουμε τόσο γι' αυτό.
• Η αναζωπύρωση α ρ χ ί ζ ε
ι και προχωρεί με άτομα που αποφασίζουν να κάνουν τον Σταυρό του Χριστού νόμο
της ζωής τους.
• Η αναζωπύρωση σ η μ α ί ν
ε ι μετάνοια, κάθαρση, δάκρυα, προπαντός ειλικρίνεια μπροστά στον Κύριο.
• Η αναζωπύρωση ξ ε κ ι ν ά
ε ι από έναν και σαν φωτιά απλώνει στους άλλους. Ποτέ ταυτόχρονα σε όλους μαζί.
• Η αναζωπύρωση δ ε ν
ξ ε κ ι ν ά ε ι από τον Θεό ούτε εξαρτάται από
Αυτόν. Από εμάς εξαρτάται. Αν θελήσουμε να ζήσουμε έτσι, που "οι δυνάμεις
της Ανάστασης του Χριστού" να φανερωθούν και στη ζωή μας.
• Η αναζωπύρωση δεν έχει ξεχωριστή ώρα. Η ώρα της
είναι στην καρδιά μας.