Η τέλεια καρδιά
"Διότι
οι οφθαλμοί του Κυρίου περιτρέχουσι διά πάσης της γης, διά να δειχθή δυνατός υπέρ των εχόντων την καρδίαν
αυτών τελείαν προς Αυτόν."
(Β΄ Χρονικών
ις΄ 9)
Πόθος και λαχτάρα
του Θεού είναι να φανερώσει τη δύναμή Του. Και από την άλλη μεριά και δικός μας
πόθος είναι να γνωρίσουμε τη δύναμη του Θεού. Τη δύναμη που σώζει τις ψυχές των
αμαρτωλών. Που δίνει ενότητα στην Εκκλησία Του. Που συντρίβει τα δεσμά της
αμαρτίας. Μα αυτή τη δύναμη του Θεού δεν την βλέπουμε. Δεν έρχεται. Αν και την πιστεύουμε.
Κάτι συμβαίνει. Κάποιο εμπόδιο υπάρχει. Και αυτό είναι η απουσία της τέλειας
καρδιάς. Μονάχα σ' αυτούς που έχουν τέλεια καρδιά φανερώνει ο Θεός τη δύναμή
Του. Συνεπώς το μυστικό της δύναμης βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας. Μέσα στη
δική μου την καρδιά. Μέσα στη δική σου την καρδιά. Καθάρισε την καρδιά σου,
αδελφέ μου, αν θέλεις να γνωρίσεις τη δύναμη του Θεού. Απάλλαξε, αδελφέ μου,
την καρδιά σου από όλα εκείνα που γνωρίζεις πως δεν τα θέλει ο Κύριος. Μη
ματαιοπονείς, αδελφέ μου, προσευχόμενος ή αγωνιζόμενος στην υπηρεσία, αν η
καρδιά σου δεν είναι τέλεια μπροστά στον Κύριο. Αποτυχία και πίκρα σε
περιμένουν.
Το μυστικό
Αγαπητέ αδελφέ,
Διάβασα σ' ένα άρθρο σας και άκουσα σε μια ομιλία σας
να ρωτάτε: Γιατί δεν έχουμε αγάπη; Γιατί τα κηρύγματα δεν φέρνουν αποτελέσματα;
Και θυμήθηκα μια παλιά ιστορία του Τόρυ. Πάνε 35
χρόνια που την διάβασα. Στην Εκκλησία που διακονούσε, επρόκειτο να έρθει ένας
άγνωστος κήρυκας. Σκέφτηκε αν έπρεπε να του δώσει τον άμβωνα. Από ευγένεια το
έκανε. Μα σαν άρχισε αυτός να κηρύττει, μετάνιωσε. Ούτε γνώσεις είχε ούτε
ευφράδεια. Παραδόξως όμως το ακροατήριο τον πρόσεχε. Στο τέλος, στην πρόσκλησή
του τρέξανε πάρα πολλές ψυχές να ζητήσουν σωτηρία. Ποτέ δεν είχε δει τέτοιο
πράγμα, εξομολογήθηκε ο Τόρυ. Απόρησε. Κοίταξε να
βρει ποιο ήτανε το στοιχείο αυτό που σφράγιζε τα λόγια τού ανθρώπου αυτού με
τόση επιτυχία. Και κατάλαβε. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου.
Φαίνεται πως αυτό είναι που μας λείπει σήμερα.
Η υπακοή
"Και
είμεθα έτοιμοι να εκδικήσωμεν πάσαν
παρακοήν, όταν γίνη πλήρης
η υπακοή σας". (Β΄ Κορινθίους ι΄ 6).
Είναι αλήθεια πως τον τελευταίο καιρό το έργο του
Κυρίου χτυπιέται από πολλές μεριές. Προσευχές γίνονται που ζητούν την παρουσία του
Κυρίου, καθώς την υπόσχεται. Καθώς την γνωρίσαμε. Μα δεν την βλέπουμε αυτή την
παρουσία. Δεν βλέπουμε το χέρι του Κυρίου να υπερασπίζεται τα τέκνα Του, τις
Εκκλησίες Του, τις δίκαιες υποθέσεις των λυτρωμένων Του. "Εσμικρύνθη η χειρ του Κυρίου;"… Κάτι άλλο συμβαίνει:
Δεν είναι πλήρης η υπακοή μας. Ανυπακοή στο θέμα της αγάπης. Ανυπακοή στο θέμα
της συγχώρησης και της ταπεινής συνεργασίας.
Η σάρκα ταμπουρωμένη δεν παραδίδει τα όπλα και ούτε
σκέπτεται να το κάνει. Μα πώς θα αναλάβει ο Κύριος να εκδικήσει
τους λυτρωμένους Του, χωρίς να έχει γίνει πλήρης η υπακοή μας;
Να ο στόχος που πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας.
Να το σημείο που θα πρέπει να ατενίζουμε, αν θέλουμε
τη δύναμη του Θεού.
Ο Θεός δεν αφήνει ερωτηματικά και απορίες στα παιδιά
Του. Θα είμαστε αδικαιολόγητοι, αν παρά τις τόσο καθαρές διακηρύξεις του Θεού
εξακολουθήσουμε τον παλιό μας δρόμο, το δρόμο του αδιέξοδου.