ΣΗΜΑΔΙΑ ΑΛΑΘΕΥΤΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ
Δεν ενόησαν
(Ματθαίος κδ΄ 39)
Στην αρχή παραξενεύτηκα, κάτι κλώτσησε μέσα μου.
Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα, ακόμα και πιστοί του Χριστού, που «…δεν είναι
σίγουροι ότι τελειώνουμε…, ότι ζούμε στις μέρες του Τέλους, ότι είμαστε εμείς
οι πιστοί του Τέλους». Αντιμετωπίζουν το θέμα με κάποιο σκεπτικισμό, λίγη
αμφιβολία και αμφισβήτηση. Δεν έχουν πειστεί ότι ο Κύριος πλησιάζει και ότι οι
μέρες μας είναι οι «χαλεποί καιροί» του Τέλους.
Και η δική μας απορία είναι, δεν έχουν μάτια να δουν
γύρω τι συμβαίνει, δεν έχουν «μύτη» να πάρουν μυρωδιά; Μα πώς δεν
αντιλαμβάνονται ότι «πάντων το τέλος επλησίασε» ώστε να «διάγουν φρονίμως και
να αγρυπνούν στις προσευχές»; (Α’ Πέτρου δ’ 7).
Θα αναφέρω τρεις περιπτώσεις. Αληθινές, επίκαιρες.
Για μένα λένε πολλά, ίσως και σε σας πούνε, το εύχομαι.
Ο μπάρμπα Γιάννης είναι ένας πραγματικός
ιεραπόστολος. Γέρος, με μπαστούνι, με χίλιες δυο αρρώστιες πάνω του,
ξεχειμωνιάζει στα χαμηλά και μόλις λιώσουν τα χιόνια τραβάει πάνω, στα βουνά,
στα βόρεια, για να μιλήσει στις αμαρτωλές ψυχές για την αγάπη του Θεού.
Γυρίζοντας φέτος από μια περιοδεία του άνοιξε την πικραμένη του καρδιά σε
κάποιον και του είπε: «Δεν ακούνε πια οι άνθρωποι, δεν θέλουν για τον Χριστό
κουβέντα. Μπάρμπα Γιάννη, μου λένε, κάτσε, πιες, φάε, κοιμήσου… σε αγαπάμε,
όμως μην πεις κουβέντα για τον Θεό… δεν θέλουμε… δεν μας ενδιαφέρει…»
Αυτό το, «δεν ακούνε» του μπάρμπα Γιάννη εμένα μου
λέει πολλά. Ήρθε η εποχή «ότε δεν θέλουσιν υποφέρει την υγιαίνουσαν
διδασκαλίαν» (Β’ Τιμόθεον δ’ 3). Και όχι ότι είναι εναντίον του Θεού, ότι Τον
πολεμούν. Ίσα – ίσα θα είναι καλοί νοικοκυραίοι και καλοί πιστοί ίσως, στην
εκκλησία. Αλλού βρίσκεται το μυστικό.
«Διότι καθώς εν ταις ημέραις ταις προ του κατακλυσμού
ήσαν τρώγοντες και πίνοντες, νυμφευόμενοι και νυμφεύοντες, έως της ημέρας καθ'
ην ο Νώε εισήλθεν εις την κιβωτόν, και δεν ενόησαν, εωσού ήλθεν ο κατακλυσμός,
και εσήκωσε πάντας…» (Ματθαίος κδ’ 38,39).
Αγαπούν τον εαυτό τους. Λατρεύουν τη ζωούλα τους. Δεν
υπάρχει τόπος για το μήνυμα της αγάπης του Θεού. Δεν ενδιαφέρει… δεν τους
χρειάζεται.
Ίσως έχουμε τις αποδείξεις του Τέλους ασφυχτικά γύρω
μας, δίπλα μας. Τι μας εμποδίζει αλήθεια να τις δούμε;
Κάθε καλοκαίρι λειτουργούν στις εκκλησίες μας
κατασκηνώσεις παιδιών. Έργο βαρύ, ασήκωτο σε κόπο, σε ευθύνες, σε θυσίες. Πάντα
το έργο αυτό γινόταν με πολλές δυσκολίες. Όμως στις μέρες μας παρατηρείται κάτι
μάλλον ανατριχιαστικό. Δεν υπάρχουν χέρια για δουλειά. Μαγείρεμα, μπουγάδα,
φροντίδα των παιδιών. Ο αριθμός των παιδιών μεγαλώνει, μα τα χέρια λιγοστεύουν.
Κάποιος ίσως απορήσει. Μα πώς λιγοστεύουν τα χέρια,
αφού οι εκκλησίες μας μεγαλώνουν και χτίζουμε και νέες, μεγαλύτερες,
πλουσιότερες…;
«Και επειδή θέλει πληθυνθή η ανομία, η αγάπη των
πολλών θέλει ψυχρανθή.» (Ματθαίος κδ’ 12)
Νομίζω ότι το πιο καθαρό και αποφασιστικό σημείο των
τελευταίων ημερών είναι ακριβώς αυτό. Η αύξηση της αμαρτίας. Όλα τα άλλα
έρχονται μετά. Πάντα υπήρχαν σεισμοί, λοιμοί, λιμοί, μάχες, φήμες πολέμων. Η
αμαρτία θα φτάσει σε ύψη πολύ επικίνδυνα, θα γίνει πελώρια, θα σκοτώνει. Ακόμα
και ανάμεσα σε αυτούς που μπαινοβγαίνουν στις εκκλησίες και επικαλούνται το
όνομα του Θεού.
Και αμαρτία σημαίνει αγάπη για τον εαυτό μου,
πρόκριση του εαυτού μου, λατρεία της σάρκας.
Κάποιος απελπισμένος αρχηγός κατασκήνωσης ζήτησε από
δύο νέους να βοηθήσουν στην κατασκήνωση. Όμως ατύχησε, «… φέτος θα κάνουμε το
γύρο της Ευρώπης με αυτοκίνητο, Γαλλία, Αγγλία, Αυστρία κλπ. κλπ.» Καλοτάξιδα
τα παιδιά, όμως δεν το καταλαβαίνουν ότι λατρεύουν τη σάρκα, θυσιάζουν στο βωμό
της καλοπέρασης, ζουν για τον εαυτό τους; Και είναι κι αυτοί με τη ζωή τους μια
τρανταχτή απόδειξη ότι «πάντων το Τέλος επλησίασε», αφού η αμαρτία πληθύνεται
καθημερινά μέσα μας και γύρω μας.
Εγκαινιάστηκε παλιότερα και ήδη στις μέρες μας το
ζούμε, σε κάποιους έπαυσε να κάνει και εντύπωση, το σύστημα των τρίμηνων
διακοπών. Εξοχικά, παραλίες, σκάφη, ψάρεμα από τρεις μήνες και πάνω. Που
σημαίνει χωρίς εκκλησία, χωρίς τροφή πνευματική, χωρίς κοινωνία, χωρίς
υπηρεσία.
Υπάρχουν αδελφοί μας που τους βλέπουμε εφτά μήνες το
χρόνο. Οι υπόλοιποι μήνες είναι διακοπές. Χειμερινές, καλοκαιρινές, δεν έχει
σημασία.
Μοντέρνοι καιροί. Έτσι θα το χαρακτήριζε κάποιος.
Άλλαξαν οι καιροί. Ίσως να ’ναι έτσι, όμως αυτό δεν ισχύει για τον Λόγο του
Θεού, για τους πιστούς του Χριστού. Δεν συμμορφώνονται, δεν εκμοντερνίζονται,
δεν αλλάζουν με τον καιρό. Αντίθετα, η μεγάλη ανάγκη είναι να γυρίσουμε πίσω,
στο πρότυπο και στην αλήθεια της Αγίας Γραφής, στο πρότυπο των ευλογημένων
αγίων των πρώτων ημερών, που τόσο απέχουμε.
Άκουσα σε προαύλιο εκκλησίας μια συζήτηση. «…Μα τι
λες, χρυσή μου, μόνο είκοσι μέρες κάτσατε; Εκεί είναι να πας να κάτσεις τρεις
μήνες, να το ευχαριστηθείς…»
«Και δεν ενόησαν»! Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Δεν
θα καταλάβουν αποκοιμισμένοι, βυθισμένοι στη νάρκωση της ειδωλολατρίας και της
λατρείας της σάρκας. Αν εννοούσαν, ίσως μετανοούσαν και επέστρεφαν… Ίσως
φορούσαν τσουβάλια και γονάτιζαν να κλάψουν μπροστά στον ζωντανό Θεό. Δεν
εννόησαν όμως. Μπροστά στην τηλεόραση, μπροστά στο βίντεο ρουφούν απολαυστικά
αμαρτία και κοιμούνται ήσυχοι ότι με τέτοια ζωή, με τέτοια χέρια θα δουν
πρόσωπο Θεού.
Αλίμονο όμως. Το πρόσωπο του αντίχριστου θα το δουν
οπωσδήποτε προς την κατεύθυνση που κοιτάζουν, το πρόσωπο του Θεού θα το δουν
μόνο «οι καθαροί την καρδίαν», και είναι πολύ σκληρή η αλήθεια αυτή.
Κατά τα άλλα, μοντέρνοι καιροί λέμε και ησυχάζουμε.
Άλλαξαν τα πράγματα λέμε και αποκοιμιόμαστε, ενώ ο Ουρανός ετοιμάζεται
πυρετωδώς για τη μεγάλη συνάντηση των αγίων του Θεού «εις τον αέρα».