Θλίψη και ευχαριστία
Θα έλεγε κανείς ίσως ότι η ευχαριστία ταιριάζει
οπουδήποτε αλλού εκτός από τούτη την περιοχή των πολλών θλίψεων, του συντριμμού, του καθαρισμού. Και όμως, είναι μεγάλο λάθος.
Ευχαριστία, γιατί ξέρεις ότι υπάρχει η αγάπη του Θεού
και δουλεύει.
Ευχαριστία, γιατί καρποφορεί η δουλειά της αγάπης Του
πάνω μου.
Ευχαριστία, γιατί ο Θεός με παραδέχεται και περιμένει
κάτι από μένα, επενδύει πάνω μου.
Ευχαριστία, γιατί νιώθω τον Ιησού Χριστό να
μορφώνεται πάνω μου, να με αντικαθιστά, να μη ζω πλέον εγώ για τον εαυτό μου,
για τα δικά μου.
Ευχαριστία, γιατί διά της
πίστεως βλέπω αιώνιο βάρος δόξας να περιμένει τη ζωή μου μέσα από τη θλίψη!
Κάποτε σκεφτόμαστε πολύ ανθρώπινα. Και πάμε να
πιάσουμε το χέρι του Θεού, να το σταματήσουμε από την ευεργετική δουλειά Του
πάνω μας. Γιατί να Τον σταματήσεις; Και αν με αυτόν τον τρόπο ο αδελφός μου θα
δει το πρόσωπο του Θεού, αν με αυτόν τον τρόπο αγιάζεται, ολοκληρώνεται, γιατί
να το σταματήσω; Ποιος είμαι που θα το σταματήσω; Μα γιατί περνάει άσχημα… Αυτό
είναι το τρομερό. Να θέλουμε να περνάμε καλά, η λεγόμενη εν Χριστώ καλοπέραση,
που δεν υπάρχει στο Λόγο του Θεού.
Κοίταξε όμως, υπάρχει Ουρανός, αιώνια ζωή. Αυτό είναι
που βαραίνει. Δεν μπορείς να κερδίσεις τον Ουρανό, αν δεν αποφασίσεις να
χάσεις, να απολέσεις τη ζωή σου εδώ κάτω, με όλα τα καλά της.
Στην αρχή υποφέρεις, βογγάς,
δεν αντέχεις. Μετά μαθαίνεις να βλέπεις. Αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται γύρω σου,
μέσα σου. Μετά ανακαλύπτεις την ευχαριστία. Και φτάνεις στο σημείο να
καμαρώνεις και να χαίρεσαι. «Και καυχώμεθα εις τας θλίψεις, γινώσκοντες ότι…»
(Ρωμαίους ε’ 3). Αυτό το «γινώσκοντες» είναι πολύ
σημαντικό. Διά της πίστεως βλέπουμε, ζούμε,
απολαμβάνουμε τα σχέδια του Θεού πάνω μας. Το «γινώσκοντες»
μας στηρίζει, μας δυναμώνει, μας αξιώνει να δούμε. Ο Κύριος με ετοιμάζει… ο
Κύριος με μαθαίνει… ο Κύριος με αγιάζει. Και μάλιστα όταν υπάρχει μπροστά στα
μάτια της πίστης μας το «συμμόρφους της εικόνος του
Υιού Αυτού»(Ρωμαίους η΄ 29), το «κοινωνοί θείας φύσεως»(Β΄ Πέτρου α΄ 4), είναι
βέβαιο πως μαγεμένοι από τέτοιους στόχους δόξας και μεγαλείου θα καυχιόμαστε
οπωσδήποτε, με ευχαριστία θα πορευόμαστε γνωρίζοντας τι κρύβεται πίσω από τις
θλίψεις, ποιος βρίσκεται και ποιος είναι ο στόχος, η κατάληξη. Πώς να μη
νιώθεις πλούσιος, πώς να μην έχει αρχοντιά και καμάρι η πορεία σου εδώ κάτω,
έστω κι αν είναι καμίνι σκληρής παιδείας του Θεού!