ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ
ΜΕ ΓΑΣΤΡΟΡΡΑΓΙΑ ΣΤΗΝ
ΚΛΙΝΙΚΗ
΄Ένα πρωινό του 1968 ξύπνησα με
γαστρορραγία. Τηλεφώνησα στο γιατρό
Ρημάκη, τον αδελφό της Ράξας, και μου είπε να πάω σε μια κλινική που βρισκόταν
σε πάροδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Εκεί με έβαλαν στον πέμπτο όροφο κοντά στην πόρτα του δωματίου. Δεξιά
μου ήταν ξαπλωμένος ένας ασθενής κατάκοιτος και μόνιμα γυρισμένος προς το
παράθυρο. Ρώτησα τη γυναίκα του, που
ήταν σχεδόν όλη την ημέρα κοντά του, από τι έπασχε και δε μιλούσε καθόλου. Μου είπε ότι είχε μαλάκυνση εγκεφάλου και για
τρεις μήνες εκείνη τον τάιζε σαν μικρό παιδί, πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Μετά το μεσημεριανό φαγητό πήγαινε στο σπίτι
της, επειδή έμενε εκεί κοντά, μαγείρευε για τα παιδιά της και ξαναγύριζε μέχρι
αργά το βράδυ στην κλινική.
Μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω στη γυναίκα αυτή για την αγάπη του Θεού,
που θυσίασε το Γιο Του στο σταυρό του Γολγοθά και έχυσε το Αίμα Του για να μας
καθαρίσει από όλες τις αμαρτίες μας, εάν ειλικρινά πιστέψουμε στο Ευαγγέλιο, να
μας σώσει από το αιώνιο σκοτάδι της κόλασης και να μας χαρίσει αιώνια ζωή μέσα
στη χαρά, στο φως και στην ευτυχία του Ουρανού.
Της είπα ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος της σωτηρίας μας, εάν
παραδεχτούμε την αμαρτωλότητά μας, πιστέψουμε στο Ευαγγέλιό Του και αλλάξουμε
τρόπο ζωής καταδικάζοντας τις αμαρτίες μας και την ενοχή μας μπροστά στη
δικαιοσύνη Του.
Εκείνη μου είπε, ότι αυτά δεν τα πιστεύει σήμερα η νεολαία. Εμείς, της είπα, δεν είμαστε νεολαία και
πρέπει να σοβαρευτούμε, να διαβάσουμε την Καινή Διαθήκη που είναι το βιβλίο του
Θεού και να ακολουθήσουμε τις εντολές του Χριστού και το θέλημά Του για το
αιώνιο συμφέρον μας. Μόνον έτσι Εκείνος
θα μας εξασφαλίσει τη σωτηρία μας και θα μας δεχτεί στην Ουράνια Βασιλεία Του. Η σωτηρία μας αυτή δεν εξαγοράζεται μόνο με
τα καλά μας έργα, αλλά πρώτα με την ακλόνητη πίστη μας στην αγάπη και στις
εντολές του Ευαγγελίου. Εάν έτσι
σταθούμε μπροστά στον Θεό με ειλικρίνεια και ζήσουμε μια καθαρή ζωή μπροστά
Του, ο Θεός θα μας βεβαιώσει για τη σιγουριά της σωτηρίας μας και θα γίνουμε
πολίτες του Ουρανού από αυτή τη ζωή. Θα
αποκτήσουμε ειρήνη στην ψυχή μας και φεύγοντας από την επίγεια ζωή μας θα
βρεθούμε στην αγκαλιά του Θεού.
Τα άκουσε όλα αυτά η γυναίκα και, αφού τάισε τον άντρα της, έφυγε για το
σπίτι της. Την επόμενη μέρα ξαναήρθε στην κλινική. Πάλι της υπενθύμισα τα λόγια που της είχα
πει. Αυτό συνεχίστηκε για τρεις
μέρες. Την τέταρτη μέρα, ενώ αυτή έλειπε
στο σπίτι της το μεσημέρι και ο άντρας όπως ήταν πάντα ακίνητος με την πλάτη
του στραμμένη σε μένα, ξαφνικά τον είδα να γυρίζει προς το μέρος μου, να
κάθεται στο κρεβάτι με τα πόδια του κρεμασμένα και να με κοιτάζει επίμονα χωρίς
να μιλάει. Του είπα: «Κύριε Θανάση,
χαίρομαι που σε βλέπω να με κοιτάς και θέλω να μου πεις αν άκουσες τα λόγια που
είπα προχθές στη γυναίκα σου για τον Χριστό, που πέθανε στο Σταυρό κι έχυσε το
Αίμα Του για μας». Εκείνος κούνησε το
κεφάλι του χωρίς να μιλάει. Του είπα ότι αυτά τα λόγια είναι και για
εκείνον. Τον προσκάλεσα να δώσει την
καρδιά του στον Χριστό για να τον σώσει, επειδή το αύριο μπορεί να ήταν αργά
γι’ αυτόν. Εκείνος με άκουσε κι αφού με
κοίταξε λίγα λεπτά γύρισε αργά-αργά και ξάπλωσε στο κρεβάτι όπως ήταν
πριν. Το απόγευμα που ήρθε η γυναίκα του
στην κλινική της είπα ότι ο άντρας της κάθισε στο κρεβάτι και του μίλησα για
πέντε λεπτά. Εκείνη δεν ήθελε να το
πιστέψει με κανένα τρόπο.
Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε και την επόμενη μέρα, αλλά εκείνη πάλι δεν
ήθελε να πιστέψει τίποτα απ’ όλα αυτά.
Την άλλη μέρα ο άντρας της πέθανε κι εμένα με ειδοποίησε ο θεράπων
γιατρός μου να βγω από την κλινική, μια που η αιμορραγία είχε σταματήσει. Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και επισκέφθηκα
τον διευθυντή της κλινικής. Του είπα ότι
αν ήθελε θα μπορούσα να εφοδιάσω την κλινική με Καινές Διαθήκες στη δημοτική γλώσσα
και να τις τοποθετήσω στα κομοδίνα των 150 κρεβατιών που είχε η κλινική, για να
τις διαβάζει όποιος ήθελε, ώστε με αυτόν τον τρόπο, καθώς οι άνθρωποι θα
έβρισκαν την ψυχική τους ειρήνη, να βοηθούνται και οι γιατροί στη σωματική
θεραπεία των ασθενών τους. Εκείνος
ευγενέστατος με ευχαρίστησε και μου είπε ότι δέχεται την προσφορά μου εφόσον
είναι δωρεάν.
Έφυγα χαρούμενος από την κλινική αφού ο Θεός μου άνοιξε μια ακόμα πόρτα
ευαγγελισμού τόσων ψυχών. Την επόμενη
μέρα ανακοίνωσα το περιστατικό στην Εκκλησία της περιοχής που έμενα τότε κι
ένας αδελφός προθυμοποιήθηκε να πληρώσει την αξία των 150 Καινών Διαθηκών. Την Κυριακή το πρωί μερικοί αδελφοί τις
μεταφέραμε και τις τοποθετήσαμε στα κομοδίνα των ασθενών, αφού προηγουμένως
περάσαμε από τη γραμματεία και τις σφραγίσαμε με τη σφραγίδα της κλινικής, ώστε
να γίνουν ιδιοκτησία της και να μην τις παίρνουν μαζί τους οι εξερχόμενοι
ασθενείς. Ειδοποιήσαμε σχετικά τις
νοσοκόμες και την προϊσταμένη ώστε να τις προσέχουν και να ενημερώνουν τους
ασθενείς ότι οι Καινές Διαθήκες ανήκουν στην κλινική προς χρήση των ασθενών.
Φύγαμε χαρούμενοι κι ευλογημένοι από την κλινική και στις 10:30 ήμαστε
στην Εκκλησία μας για το πρωινό μας κήρυγμα.
Ενημερώσαμε τους αδελφούς μας και προσευχηθήκαμε όλοι για την πόρτα
ευαγγελισμού που μας άνοιξε ο Θεός.
Σε μια βδομάδα σκέφθηκα να επισκεφτώ την κλινική και να δω αν οι Καινές
Διαθήκες βρισκόντουσαν στα κομοδίνα των ασθενών. Δυστυχώς όμως, ούτε μια από τις 150 Καινές
Διαθήκες δεν βρήκα στα κομοδίνα των ασθενών.
Ρώτησα την προϊσταμένη τι απέγιναν κι εκείνη απέφυγε να μου μιλήσει.
Δεν έμαθα ποτέ πώς και γιατί εξαφανίστηκαν αυτές οι Καινές
Διαθήκες. Κάποια μέρα ίσως μάθουμε την
τύχη τους. Εκείνη την ημέρα που όλα τα
κρυπτά των ανθρώπων θα έρθουν στο φως για να κριθεί ο καθένας μας κατά τα έργα
του. Τότε ίσως συναντήσω και τον Θανάση
και τη γυναίκα του στο σπίτι του Πατέρα μας στον Ουρανό.
Γιώργος Παπανικολάου
Ν.Ηράκλειο