Αυτό είναι το μεγάλο μας φταίξιμο!
Το να διαβάσει κανείς σωστά τις
μέρες μας και να καταλάβει σωστά το τι συμβαίνει γύρω μας, καθώς και το γιατί
όλων αυτών, είναι νομίζουμε δύσκολη και κρίσιμη υπόθεση. Πολλοί
προβληματίζονται, αρκετοί καταγράφουν ή και αναλύουν τα γεγονότα, τις εξελίξεις
γύρω μας και μερικοί τολμούν να προτείνουν λύσεις ή να μοιράζουν κάποτε και
ευθύνες. Το γιατί των ημερών μας ελάχιστοι μπορούν να το αντιληφθούν και να μας
πείσουν ότι το κατέχουν. Αυτό όμως είναι το κρισιμότερο όλων. Από αυτό
κρέμονται οι λύσεις, οι σωστές κατευθύνσεις, τα ακριβή συμπεράσματα και η
εκτίμηση των προεκτάσεων και των συνεπειών.
Στις μέρες μας το σωστό διάβασμα
των γεγονότων, οι σωστές απαντήσεις λείπουν ή σπανίζουν. Και όπως είναι φυσικό,
το επόμενο βήμα είναι η επικίνδυνη
επανάληψη των ίδιων λαθών, οι ίδιες συνέπειες, που όμως έχουν αθροιστικό χαρακτήρα, γι' αυτό και τα
περιθώρια ολοένα και στενεύουν δραματικά.
Η περιοχή που μας απασχολεί
φαίνεται ότι είναι ειδική και περιορισμένη, αλλά αυτή η αντίληψη είναι τελείως
λάθος. Ο κόσμος της πίστης στον Ιησού Χριστό, η ζωντανή Εκκλησία του Χριστού
επάνω στη γη ούτε ειδικό θέμα είναι, ούτε περιορισμένου ενδιαφέροντος. Είναι το
"αλάτι της γης" και το "φως του κόσμου". (Ματθαίος
ε΄13,14).
Επηρεάζει την Ιστορία, γράφει
Ιστορία και έχει δύναμη και ισχύ δοσμένη από τον ίδιο τον Κύριο των δυνάμεων. Δεν
είναι ούτε μικρό, ούτε χωρίς ενδιαφέρον "το αλάτι να μωραθεί" και το
φως του κόσμου να αρχίσει να αμαυρώνεται. Τι θα βάλουμε στη θέση τους, πώς θα
πορευτεί ο κόσμος μας επάνω στη γη χωρίς αυτά;
Όμως το θέμα μας είναι άλλο. Πώς
και γιατί φτάσαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα; Τι φταίει και είμαστε χωρίς
δύναμη, χωρίς αποτελέσματα, χωρίς ορίζοντα; Μπορούμε να διαβάσουμε σωστά την
κατάστασή μας και να αντιληφθούμε τις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ; Δύσκολο και
κρίσιμο έργο, αλλά πρέπει να γίνει. Θα το επιχειρήσουμε με προσοχή και σεβασμό.
Έχουμε στη διάθεσή μας την αλήθεια του Ευαγγελίου και την αλήθεια του Πνεύματος
του Θεού. Και έχουμε και καρδιά που θέλει την αλήθεια, χωρίς ενδοιασμούς και
φόβους για το κόστος. Είναι ίσως το μεγαλύτερο και σοβαρότερο θέμα, αν θέλουμε
να δούμε "τις βροχές" να ξανάρχονται στη γη μας, τον Κύριο να ευλογεί
και να μεγαλουργεί και τους εαυτούς μας να είμαστε ευλογημένοι Του και να το
απολαμβάνουμε.
Τρεις είναι κατά την εκτίμησή
μας οι βασικότερες αιτίες της έκπτωσης, της φθοράς, της αλλοίωσης της ζωής και
της πορείας της Εκκλησίας στη γη μας, και στις μέρες μας πιο ειδικά.
Α. Τελειώσαμε πολύ γρήγορα τον
Ιησού Χριστό.
Β. Κλείσαμε πολύ γρήγορα το
Ευαγγέλιο.
Γ. Αφήσαμε πολύ γρήγορα το
σταυρό.
Αυτές οι τρεις θεμελιώδεις
αιτίες εφαρμόζονται ακριβώς οι ίδιες και στον κόσμο μας έξω και ερμηνεύουν όλα
τα γεγονότα και τις εξελίξεις μεταξύ των ανθρώπων γύρω μας. Η κατάληξη αυτής
της πτωτικής πορείας είναι για μεν την εκκλησία επί της γης η Λαοδίκεια,
"ταλαίπωρος, ελεεινός, φτωχός, τυφλός και γυμνός" (Αποκάλυψη Ιωάννου
γ΄17), για δε τον υπόλοιπο κόσμο μας ο μακρύς τραγικός κατάλογος των
χαρακτηριστικών των ανθρώπων των κακών καιρών του Τέλους:
"Φίλαυτοι, φιλάργυροι,
αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι" (Β΄ Τιμόθεον γ΄2-5). Πώς όμως φτάσαμε έως
εδώ, από ένα ξεκίνημα όλο δόξα, δύναμη και ομορφιά ευλογίας του Θεού πριν
μερικούς αιώνες;
Α. Τελειώσαμε πολύ γρήγορα το
Χριστό!
Η φράση αυτή όπως το
αντιλαμβάνεσθε είναι παρμένη από τα μαθητικά μας χρόνια. Ο δάσκαλος αλλά και οι
γονείς μας γνώριζαν πολύ καλά το επίπεδό μας και τις δυνατότητές μας. Όταν
λοιπόν έβαζαν ένα δύσκολο κομμάτι να διαβάσουμε ή ένα προχωρημένο πρόβλημα να
λύσουμε κι εμείς "πεταγόμαστε έτοιμοι...διαβασμένοι" σε 10΄της ώρας,
το μόνο σίγουρο ήταν ότι δε διαβάσαμε, δεν ασχοληθήκαμε σοβαρά, δεν
ενδιαφερθήκαμε όπως έπρεπε. Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι και μάλιστα
έρχονταν πολύ σύντομα, την άλλη μέρα.
Τελειώσαμε πολύ γρήγορα το
Χριστό. Ασχολούμαστε με άλλα γύρω απ' Αυτόν, οργανώνουμε, δαπανούμε,
σχεδιάζουμε, εμπλουτίζουμε, επεκτείνουμε. Τελειώσαμε πολύ γρήγορα το Χριστό για
να Τον έχουμε μάθει, να Τον έχουμε αποκτήσει, για να Τον ζούμε. Αυτό φανερώνει
το ότι ασχολούμαστε όλο και περισσότερο γι' Αυτόν και όχι μ' Αυτόν. Ο Ιησούς
Χριστός στη ζωή και τη διακονία πολλών μοιάζει με ένα βιβλίο κλειστό, που έχει
μείνει έτσι καιρό και έχει αρχίσει να πιάνει και λίγη σκόνη. Είμαστε σίγουροι
ότι το τελειώσαμε, το μάθαμε, δε χρειάζεται να ανατρέχουμε σ' αυτό. Τα δυο τρία
πραγματάκια που νομίσαμε ότι είναι και που θέλει ο Χριστός, τα ξέρουμε
νομίζουμε και προχωράμε σε άλλες περιοχές. Για έναν όμως που ξέρει και έχει
αποκάλυψη Θεού, πείρα και κρίση σωστή, η αλήθεια είναι μία. Δεν καταλάβαμε τι
πραγματικά είναι και τι θέλει ο Ιησούς Χριστός από τη ζωή μας. Είναι τόσο
μεγάλο και σοβαρό και δύσκολο κεφάλαιο ο Ιησούς Χριστός, ώστε ο λίγος χρόνος
που Του αφιερώσαμε στη ζωή μας και ο λίγος χώρος που του δώσαμε στην καρδιά μας
το φανερώνουν περίτρανα, δεν καταλάβαμε τι είναι ο Ιησούς Χριστός, αλλά ούτε
και ενδιαφερόμαστε να το μάθουμε. Τα φορτώνουμε στην προσευχή μας και τα
επαναλαμβάνουμε μηχανικά: "Κύριε κάνε με σαν τον εαυτό Σου, Κύριε να ζήσω
τον Ιησού Χριστό, Κύριε έλα να κατοικήσεις μέσα μου..." … και ησυχάζουμε…
τώρα εγώ τα είπα, θα γίνουν μόνα τους.
Δυστυχώς είμαστε εκτεθειμένοι
και η αλήθεια και η πραγματικότητα, που είναι πολύ διαφορετική, είναι εναντίον
μας και θα αποκαλυφθεί. Στην Καινή Διαθήκη λέει "ριζωμένοι, θεμελιωμένοι,
στερεοί και μη μετακινούμενοι" (Εφεσίους γ΄18, Κολοσσαείς α΄23). Αυτή
είναι η σχέση του πιστού με τον Ιησού Χριστό και αυτή η κατάσταση δεν
αποκτιέται με το να ασχολούμαστε με το Χριστό πρόχειρα, επιπόλαια, βιαστικά,
ανάμεσα στις άλλες υποθέσεις μας.
Διαβάζουμε με έκπληξη:
να κατοικήσει ο Χριστός δια της
πίστεως στις καρδιές μας
(Εφεσίους γ΄17)
να μορφωθεί μέσα μας ο Χριστός
(Γαλάτας δ΄19)
να ντυθούμε τον Χριστό
(Ρωμαίους ιγ΄14)
να μη ζούμε πια εμείς, αλλά να
ζει ο Χριστός μέσα μας
(Γαλάτας β΄20)
να αυξηθούμε στο μέτρο της
ηλικίας του Ιησού Χριστού
(Εφεσίους δ΄13)
Λένε ότι για να γίνεις γιατρός
πρέπει να σπουδάσεις τουλάχιστον 12 χρόνια, αλλά και όλη σου τη ζωή να
προσθέτεις γνώσεις και εμπειρίες. Πώς θα σας φαινόταν αν συναντούσατε κάποιον
σε μια συναναστροφή και σας έλεγε ότι τελείωσε την Ιατρική σε δύο χρόνια και
τώρα πλέον εδώ και χρόνια ασχολείται με επιχειρήσεις, διαβάζει φιλολογία,
παρακολουθεί συχνά το χρηματιστήριο και ότι του αρέσουν τα ταξίδια στον κόσμο; Είναι
απλό, ο άνθρωπος δεν είναι γιατρός, ούτε ήταν ποτέ, ούτε ασχολήθηκε ποτέ
σοβαρά.
Γιατρός μπορεί να μην έγινε ποτέ
σύμφωνα με το παράδειγμά μας, πιστός του Χριστού όμως μπορεί; Αν δεν
"μείνει και επιμείνει", αν δεν αδειάσει τελείως με απάρνηση και
απόρριψη, καταδίκη του εαυτού του, αν δε γεμίσει η καρδιά του με τον Ιησού
Χριστό Σωτήρα, Λυτρωτή, Κύριο, δεν απέκτησε ποτέ τον Ιησού Χριστό "Κύριό
του και Θεό του".
Από το πόσο βιαστικά
"ξεμπερδέψαμε" με τα "βασικά του Χριστού", από το πόσο
αναλογικά ελάχιστα τώρα πια ασχολούμαστε με την αγάπη Του, τη ζωή Του, τις
υποσχέσεις Του σε σχέση με τα υπόλοιπα της ζωής μας εδώ κάτω, καταλαβαίνει
κανείς εύκολα και απλά ότι ο Χριστός
είναι ακόμα στη θεωρία της ζωής μας, στα συναισθήματά μας, στις γνώσεις μας, στη
θρησκεία μας. Ζωή Χριστού δεν έχουμε ούτε μέσα μας ούτε προς τα έξω. Ο
χαρακτήρας Του δεν έγινε δικός μας. Οι αντιδράσεις Του, το φρόνημά Του, η σχέση
Του με τον Πατέρα Θεό (Ιωάννης ε΄19) δεν είναι δικά μας, ζωή μας. βίωμα
καθημερινό. Την ίδια ώρα έχουμε ήδη προχωρήσει σε άλλες περιοχές, προωθημένες
τις λέμε, έργου, ευαγγελισμού, απλώματος, οργάνωσης, υπηρεσίας, γνώσης.
Αυτή είναι δυστυχώς η πρώτη και
μεγάλη αιτία της έκπτωσης των πιστών του Χριστού στις μέρες μας και της
κατάντιας των εκκλησιών της Λαοδίκειας, που είναι οι εκκλησίες μας. Γιατί είναι
αξίωμα. Λίγος Χριστός δεν είναι Χριστός. Ατροφικός Χριστός, καχεκτικός Χριστός
στη ζωή μας δεν είναι Χριστός. Άκαρπος και θεωρητικός Χριστός δεν είναι
Χριστός. Πάρα πολλοί από ανάμεσά μας είναι πραγματικά χωρίς Χριστό. Χωρίς
Χριστό θα πει αμαρτία, χωρίς Χριστό θα πει κατάρα και όχι ευλογία. Χωρίς Χριστό
θα πει έξω, αιώνια έξω.
Η εκκλησία της Λαοδίκειας είχε
τελειώσει πολύ γρήγορα με το Χριστό και είχε προχωρήσει...Έτσι νόμιζε. Ο Κύριος
απ' έξω να καλεί και να περιμένει (Αποκάλυψη Ιωάννου γ΄20). Το ίδιο και η
εκκλησία των Σάρδεων, που μόνο το όνομα είχε ότι ζούσε αλλά ήταν νεκρή
(Αποκάλυψη Ιωάννου β΄1). Το ίδιο και η φουσκωμένη και παραμορφωμένη εκκλησία
της Κορίνθου (Α΄ Κορινθίους ε΄ 2). Τώρα το μεγάλο θέμα της ήταν τα χαρίσματα
και οι θορυβώδεις εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος. Έτσι νόμιζαν. Τελειώσαμε πολύ
γρήγορα το Χριστό, που όμως είναι ατελείωτος, ασύλληπτος, άμετρος και θέλει να
μας απορροφήσει τη ζωή μας ολόκληρη, να την κάνει Βασίλειό Tου. Τα αποτελέσματα, οι
συνέπειες; Αυτό που βλέπουμε και ζούμε κάθε μέρα. Το όνομα έχεις ότι ζεις,
κατάρα αντί για πλούσια ευλογία, αδύναμοι, άκαρποι, νικημένοι, ανήμποροι και
μικροί, με ένα μικρό γνήσιο υπόλοιπο, που κι αυτό απειλείται καθημερινά. Αφήσαμε
πολύ γρήγορα και εύκολα το Χριστό για να προχωρήσουμε, για να συνεχίσουμε, αλλά
μείναμε χωρίς το Χριστό. Μόνοι, ξεκομμένοι. Όπως συνέβη στους φυσικούς γονείς
του Κυρίου όταν Τον άφησαν στο ιερό να διδάσκει. Είχαν προχωρήσει μόνοι. (Λουκάς
β΄ 41-48) χωρίς τον Ιησού, γιατί νόμιζαν ότι είναι μαζί τους. Αυτό είναι το
τραγικό μας κατάντημα. Μόνοι, χωρίς τον Ιησού...και νομίζουμε ότι είναι μαζί
μας, κι εμείς μαζί Του...
Υπάρχει όμως και άλλη αιτία,
δεύτερη, εξίσου τραγική με την πρώτη, με τις ίδιες ολέθριες συνέπειες.
(Συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)