Ένας αγρότης είχε μερικά
κουταβάκια, τα οποία ήθελε να πουλήσει. Έφτιαξε λοιπόν μια ταμπέλα που έδινε
πληροφορίες για τα μικρά σκυλάκια και κατευθύνθηκε στην άκρη της αυλής για να
καρφώσει εκεί την ταμπέλα. Καθώς έβαζε το τελευταίο καρφί, ένιωσε κάποιον να
τον τραβάει απ' την φόρμα του. Κατέβασε τα μάτι του κι είδε ένα μικρό αγοράκι.
"Κύριε", είπε
αυτό, "θα ήθελα ν' αγοράσω ένα απ' τα κουταβάκια σας". "Όμως",
είπε ο αγρότης, σκουπίζοντας τον ιδρώτα απ' το λαιμό του, "αυτά τα
σκυλάκια είναι πολύ καλή ράτσα και κοστίζουν αρκετά λεφτά." Το αγοράκι
χαμήλωσε για λίγο το βλέμμα του, αλλά αμέσως άρχισε να ψάχνει βαθιά στην τσέπη
του, έβγαλε μια χούφτα κέρματα και τα έδειξε στον αγρότη. "Έχω εδώ 39
σεντς. Είναι αρκετά για να ρίξω τουλάχιστον μια ματιά;" "Σίγουρα",
είπε ο αγρότης, κι άφησε ένα μακρόσυρτο σφύριγμα. "Έλα εδώ Ντόλυ",
φώναξε, καλώντας την. Αμέσως εμφανίστηκε από το σπιτάκι της τρέχοντας η Ντόλυ. Από
πίσω της έρχονταν τέσσερις μικρές "γούνινες μπαλίτσες". Το αγοράκι
έβαλε το πρόσωπό του ανάμεσα στα συρματοπλέγματα του φράχτη. Τα μάτια του
λάμπανε από χαρά. Καθώς τα σκυλάκια έβγαιναν από το φράχτη, το αγοράκι πρόσεξε
πως κάτι σάλευε μέσα στο σκυλόσπιτο. Αργά-αργά εμφανίστηκε ένα ακόμη κουταβάκι,
αλλά αισθητά μικρότερο απ' τα άλλα. Άρχισε να γλιστράει στην κατηφόρα και
έξαφνα το κουταβάκι άρχισε να χοροπηδάει μ' ένα περίεργο τρόπο, καταβάλλοντας
κάθε προσπάθεια να φτάσει τα υπόλοιπα. "Αυτό θέλω", είπε ο μικρός,
δείχνοντας το κουτσό σκυλάκι. Ο αγρότης γονάτισε κοντά στ' αγοράκι και του
είπε: "Παιδί μου, δε νομίζω πως θέλεις αυτό το κουταβάκι. Ποτέ δε θα
μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου, όπως τ' άλλα σκυλιά, γιατί είναι
κουτσό". Ακούγοντας αυτά τα λόγια, το μικρό αγοράκι απομακρύνθηκε από το
φράχτη και σκύβοντας κάτω, άρχισε να ανασηκώνει το ένα πατζάκι του παντελονιού
του. Άφησε έτσι να φανεί ένα σιδερένιο στήριγμα -στη θέση του ποδιού- που ήταν
προσαρμοσμένο σ' ένα ειδικό παπούτσι. Κοιτάζοντας πάλι τον αγρότη είπε:
"Βλέπετε κύριε, ούτε κι εγώ τρέχω τόσο καλά, άλλωστε αυτό το σκυλάκι θα
χρειάζεται κάποιον που να έχει κατανόηση, όταν δεν θα μπορεί να τρέχει σαν τα
άλλα…"
• Ίσως δεν μπορούμε να
κάνουμε κηρύγματα ή μεγάλες και γενναίες πράξεις, μπορούμε όμως όλοι μας να
σκύψουμε με κατανόηση στο πρόβλημα, στο θέμα, στην ανάγκη.
• Ίσως δεν μπορούμε να
προσφέρουμε αυτό ακριβώς που χρειάζεται, μπορούμε όμως πάντοτε να δείξουμε
κατανόηση και αυτό κάνει το πρόβλημα μικρότερο και την ανάγκη λιγότερο σκληρή.
• Ίσως θα 'πρεπε να
'μαστε όλοι μας κυρίως γεμάτοι κατανόηση, αφού περάσαμε απ' τους ίδιους
δρόμους, ζήσαμε τις ίδιες εμπειρίες, κλάψαμε με τα ίδια δάκρυα πάνω στα ίδια
μονοπάτια.
• Ίσως θα 'πρεπε να το
βάλουμε στόχο ζωής, να γίνουμε άνθρωποι με απέραντη κατανόηση, αφού τόσα λίγα
μπορούμε να προσφέρουμε, αλλά κυρίως γιατί οι ίδιοι είμαστε καρπός αγάπης,
καρπός ελέους, καρπός κατανόησης θεϊκής!