“Μόνον Πίστευε”

(Μάρκος ε΄36)

Ευχαριστώ το Θεό διότι ακούω αδιάκοπα τις δύο αυτές λέξεις, αδιάκοπα, στους θόλους του συνειδησιακού χώρου. Κάτι στοές έχουμε μέσα στη συνείδησή μας. Έχουμε και αισθητήρια. Έχουμε και λίγο μυαλουδάκι. Και καταλαβαίνουμε. Μα τα μεγάφωνα εκεί μέσα φωνάζουν. Στάσου. Μην μπλέκεις. Μόνον πίστευε.

Ασ' τα τα άλλα, μη δίνεις σημασία. Προχώρα. Μόνον πίστευε. Αυτό φτάνει και περισσεύει. Είναι αρκετό. Υπεραρκετό. Μη ζητάς να καταλάβεις. Γιατί εισάγεις το ανθρώπινο στοιχείο της αδυναμίας μέσα. Τον τελευταίο καιρό, πολύ εύκολα λέω: "Δεν ξέρω, δεν ξέρω". Εσύ με τόσες δεκαετίες στην πίστη, να λες δεν ξέρεις;

Χρυσέ μου άνθρωπε, δεν μπορώ να βγάλω ανθρώπινους συνειρμούς. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ένα. Ξέρω ότι Εκείνος και ξέρει και μπορεί. Συνδεδεμένος κι εγώ μαζί Του, μπορώ να πω τα ίδια λόγια.

Όπως με την καινούρια τεχνολογία. Στο υποκατάστημα της Αλεξανδρούπολης, συνδεδεμένο το μηχάνημα με το κεντρικό, πατάει το κουμπί και σου δείχνει το λογαριασμό σου.

Δεν ξέρω, μα ξέρω ότι Εκείνος μπορεί και ξέρει, και μπορούν να συμβούν πολλά.

Τα όρια της δικής μας πραγματικότητας είναι και αυτά περιορισμένα. Είναι μόνον αυτά που είπε. Δεν είναι μικρό. Είναι μεγάλο πράγμα. Μα το είπε. Είναι γραμμένο. Και εμείς τα διαβάζουμε. Και κατά λέξη με πίστη όλα γίνονται, όλα γίνονται. Ξέρω ότι όλα όσα είπε Εκείνος, γίνονται. Είναι ένα άλμα.

Μα τι λες τώρα; Το παιδί πέθανε. Ξέρεις τι πάει να πει πέθανε; Σταμάτησαν όλα. Τίποτα δε λειτουργεί από ιατρικής πλευράς. Ούτε αίμα κυκλοφορεί. Ο εγκέφαλος αδρανής. Η καρδιά δεν χτυπά. Πέθανε.

Ένα ερώτημα που συχνά απασχολεί. Η προσευχή δεσμεύεται από το χρόνο; Για ένα πράγμα που έγινε στις έντεκα, εγώ μπορώ να προσευχηθώ στις δώδεκα; Αυτό ήδη το έχω κάνει πολλές φορές. Το ξέχασα όταν έπρεπε. Η εγχείρηση έγινε στις έντεκα και εγώ το θυμήθηκα στις δώδεκα. Και προσευχήθηκα τότε. Μα αυτά τα πράγματα δεν είναι λογικά. Και ποιος μίλησε για λογική; Βεβαίως δεν είναι. Άλλης τάξης. Άλλης κατηγορίας. Υπερλογικά.

Το παιδί πέθανε. Ο Πέτρος λέει. Κύριε, φώναξέ με να έρθω. (Ματθαίος ιδ΄ 28). Πού; Εδώ θα βουλιάξεις, καημένε. Δεν έχεις ακούσει τους νόμους της βαρύτητας; Άμα το πει Εκείνος, άμα με φωνάξει Εκείνος, τότε, θα περπατήσω στα νερά. Και περπάτησε! Πώς έγινε αυτό; Δεν ξέρω. Ούτε χρειάζεται να ξέρω. Και γιατί να ξέρω; Μου είναι αρκετό ότι αυτό έγινε.

Λέει ο Κύριος, "δώστε τους να φάνε" (Ματθαίος ιδ΄ 16). Τι να φάνε; Τους είδες πόσοι είναι; Πέντε χιλιάδες άντρες, και γυναίκες, και πεθερές, και παιδιά. Πώς θα τους δώσουμε να φάνε, Κύριε; Τι έχουμε; Πέντε ψωμάκια και δυο ψάρια. Ούτε μαθηματικά. Ούτε τίποτα άλλο. Και φάγανε όλοι. Δεν είναι και δε χωράει εδώ θέμα υποβολής. Φάγανε όλοι. Βαρύνανε τα στομάχια τους. Και ήρθαν και την άλλη μέρα να ξαναφάνε. Και τους έδιωξε.

Αλήθεια, αγαπητοί μου, όταν το συνειδητοποιήσουμε, είναι ένας άλλος τρόπος ζωής. Και πόσο καμαρώνουμε γι' αυτό! Η κοινή λογική, με τα μπαστούνια της, με την ύλη της, με τα αισθητήριά μας, με κάποιες αρχές και νόμους της ύλης, δεν μπορεί να φτερουγίσει, να πετάξει, να μπει μέσα σ' εκείνον τον κόσμο. Και τούτο γιατί λείπει κάτι το βασικό. Πολλοί, και χριστιανοί ακόμα, κάνουνε ένα λογαριασμό χωρίς τον Κύριο. Χωρίς την παρουσία του Κυρίου μέσα στους λογαριασμούς τους. Όταν βάλουμε την παρουσία του Κυρίου, το πράγμα αλλάζει και παίρνει άλλη όψη. Γυρίζει η πλάστιγγα. Και αυτό αφορά ολόκληρη τη ζωή μας. Τούτη και την άλλη.

"Μη φοβού μόνον πίστευε".

Ο φόβος. Ο φόβος. Τι πράγμα είναι; Οι άνθρωποι υποφέρουν. Πάρτε παράδειγμα το AIDS, την καταστροφή του ανοσοποιητικού συστήματος. Τόσα εκατομμύρια οι φορείς στην Αμερική και σ' όλο τον κόσμο, και στην Ελλάδα.

Και βλέπεις το φόβο και το δράμα των ανθρώπων. Μα αυτό είναι κόλαση. Και βέβαια είναι κόλαση. Και τι θα κάνουμε; Μα τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε. Να τους κλείσουμε όλους μέσα σε μια Σπιναλόγκα. Μα θα κάνουν επανάσταση. Είναι ζωντανοί και κινούνται. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Στον καρκίνο τι να κάνουμε; Ευχαριστούμε και δοξάζουμε το Θεό. Έχουμε κι εμείς λογική και αισθητήρια. Και μεις έχουμε. Μα όμως όταν πρόκειται για τα μεγαλεία και τα θαυμάσια του Θεού, δεν καταπιανόμαστε μ' αυτά.

Ναι, αυτές οι αλήθειες ανήκουν σε άλλα κύματα. Αφήνουμε τα μεσαία και πάμε στα F.M. Αυτά τα θέματα λέει πως πνευματικώς ανακρίνονται. Πολύ συχνά το χρησιμοποιώ. Είναι σαν τα μαθηματικά. Είναι θέματα που λειτουργούν με άλλο τρόπο. Εδώ όμως, συμβαίνει το εξής. Για να λειτουργήσει αυτός ο κόσμος του Θεού και της πίστης, είναι ανάγκη να απαλλαγούμε από τον άλλο τρόπο, της λογικής. Δημιουργεί παράσιτα και ανωμαλίες. Τώρα, ανθρωπίνως δε γίνεται τίποτα. Και μετά γυρίζουμε το λεβιέ, και μεταφερόμαστε στον καινούριο κόσμο. Είναι ανάγκη να φτάσουμε στην πλήρη ανθρώπινη αδυναμία και τότε γυρίζουμε και ακουμπάμε, κάνουμε επαφή, contact όπως λένε οι ειδικοί. Τώρα δε γίνεται τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ομολογούμε, ανθρωπίνως δε γίνεται τίποτα, Κύριε, αλλά Εσύ, Κύριε, τα πάντα. Μια στιγμιαία προσευχή, σύντομη, και μπαίνουμε μέσα σε άλλα κυκλώματα. Και τι γίνεται; Περίμενε και θα δεις τι γίνεται τώρα. Η προσευχή μας στον Κύριο. Και αρχίζουν κάποιες ενέργειες. Κάτι γίνεται. Ο άλλος δεν καταλαβαίνει τίποτα. Και μας ρωτά: γιατί γελάτε; Μα ο Κύριος. Πήρε μήνυμα ο Κύριος. Μπήκε μέσα ο Κύριος. Και δουλεύει το πληκτρολόγιο και δουλεύουν τα μεγαλεία και τα θαυμάσια του Θεού.

Ξαναδιαβάζω πάλι τη Γραφή. Υπάρχει η λέξη αδύνατον. Δεν είναι δυνατόν. Τι μπορεί να γίνει;

Και λέει ο Θεός. "Είναι τι αδύνατον εις Εμέ;" Μα όχι. Ο Θεός έχει τρόπους και μέσα να κάνει πολλά.

Αφήνουμε το Θεό, και πάμε σ' έναν άνθρωπο, τον απόστολο Παύλο. Λέγει τα ίδια λόγια: "τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντος με Χριστού" (Φιλιππησίους δ΄ 13). Τα πάντα. Μα ναι, τα πάντα. Τι όμορφο αυτό το πάντα! Ναι, αλλά ο Χριστός ανέστησε νεκρούς. Και ο Παύλος ανέστησε. Και υπάρχει και ένα τρίτο, που είναι για σένα και για μένα. "Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι". (Μάρκος θ΄ 23). Ο Παύλος μπορεί να ήτανε ένας, μα και εσύ μπορείς να είσαι ένας από αυτούς που πιστεύουν. Και τότε γίνονται μεγαλεία.

Καταλήγουμε πάντα, τι Θεό έχουμε! Τι δυνατότητες προσφέρονται σ' εμάς διά της πίστεως! Τι έδαφος απλώνεται μπροστά μας!

Ίσως κάποιος πει, δεν μπορώ εγώ να πιστέψω έτσι. Ας αρχίσουμε από αυτό. Ας αρχίσουμε από την πίστη σου. Φέρε το με προσευχή και με πίστη, αυτή τη λίγη, όποιας ποιότητας και να 'ναι.

Μπορούμε να ζητήσουμε αυτή την πίστη, αυτή που υπάρχει στο Ευαγγέλιο.

Ο Θεός θέλει να φανεί δυνατός. Ζητάει άνθρωπο κατά την καρδιά Του, να φανεί δυνατός και να φανερωθεί στη ζωή μας. Τα πάντα ελέγχονται από το Θεό. Τα πάντα ελέγχονται από τον άνθρωπο που πιστεύει.

Μόνο πίστευε. Και θα δεις τη δόξα του Θεού. Τι καιροί έρχονται; Σε βεβαιώ ότι είναι πολύ χειρότεροι απ' ό,τι φαντάζεσαι. Μα ο Κύριος θα μεριμνήσει.

Είναι υπόθεση ατομική. Έλεγε ένας πρωθυπουργός "ένα εκατομμύριο Χιροσίμες". Μα όχι για μας. Εμείς είμαστε του Κυρίου.

Πνευματικά