“Δε μ’ αγαπάς!”
Γύρω από το πρόσωπο και το έργο
του Ιησού Χριστού καθώς και τη σχέση του ανθρώπου μαζί Του,
πολλά μπορεί να πει κανείς και
να σκεφτεί!
Υπάρχουν όμως κάποιες αλήθειες
που βρίσκονται στα θεμέλια, στη βάση της σχέσης του ανθρώπου
με τον Ιησού Χριστό και που
χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει το οικοδόμημα της λυτρωμένης, της καινούριας
ζωής. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στη βάση της σχέσης του ανθρώπου
με τον Ιησού Χριστό είναι η αγάπη. Πρέπει να είναι η αγάπη. Μπορεί να
πιστεύουμε, να λέμε, να θέλουμε,να αποδεχόμαστε, να δραστηριοποιούμαστε γύρω από
το Χριστό και για το Χριστό, όμως χωρίς αγάπη ματαιοπονούμε και δεν θα αντέξει
τελικά αυτή η σχέση, αφού δεν έγινε σχέση αγάπης, δηλαδή καρδιάς.
Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους
που έχουν να πουν πολλά για τον Ιησού Χριστό. Άλλοι πάλι αναλίσκονται στο να
τρέχουν και να προσφέρουν δραστηριότητες και υπηρεσίες για Εκείνον. Αγαπάμε τον
Ιησού Χριστό; Γιατί ναι, είναι μεγάλη αλήθεια αυτό το σημείο. Μπορεί να κάνουμε
πολλά για κάποιον, αξιόλογα, πολυδάπανα, φανταχτερά και μεγάλα, αλλά να μην τον
αγαπάμε, να μην τον αγαπήσαμε ποτέ... Τότε γιατί τα κάνουμε όλ' αυτά; Από φόβο,
από συμφέρον, από συναισθήματα, από εγωισμό και φιλαυτία, από συνήθεια, όχι
όμως με αγάπη και από αγάπη.
Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν
πάρα πολλά για τον Ιησού Χριστό, μπορούν να αναλύσουν πολλά, να διδάξουν, να
υποστηρίξουν θέσεις και ερμηνείες, άνθρωποι μελετημένοι, που γνωρίζουν πολλά
γύρω από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και σε βάθος. Όμως δεν Τον αγάπησαν ποτέ
τους, ούτε Τον αγαπούν. Όλα όσα κάνουν γι' Αυτόν είναι καθαρός εγωισμός και
γνώση εγκεφαλική. Η αγάπη της καρδιάς τους είναι αλλού δοσμένη.
Ακόμα και το να μπαίνεις και να
βγαίνεις σε μια ή περισσότερρες εκκλησίες, να ακούς, να συμφωνείς, να
συμμετέχεις, να συνεισφέρεις, να ενισχύεις τις δραστηριότητες, πάλι δε σημαίνει
ότι αγαπάς τον Ιησού Χριστό. Η αγάπη για τον Ιησού Χριστό δε συνεπάγεται, ούτε
συμπεραίνεται από κάποιες συνυπάρχουσες καταστάσεις στη ζωή μας, η αγάπη για
τον Κύριό μας δεν συμψηφίζεται, δεν υποσκελίζεται με κάποια άλλα παρόμοια και
της ίδιας περιοχής έργα ή δραστηριότητες που κάνουμε γύρω από Αυτόν και για
Αυτόν ίσως.
Η αγάπη για τον Ιησού είναι εντελώς
διακριτή και ξεχωριστή υπόθεση από όλα αυτά τριγύρω τα συγγενή, τα συναφή, τα
παρόμοια, και είναι υπόθεση ατομική της καρδιάς μας.
Μπορεί να μην αγαπήσαμε ποτέ τον
Ιησού Χριστό, και όμως να μιλάμε για Κείνον στους ανθρώπους και να καλούμε
ψυχές στη σωτηρία Του, αλλά εμείς να αγαπάμε τη ζωή μας, τον εαυτό μας, τα δικά
μας.
Μπορεί ποτέ να μην αγαπήσαμε τον
Ιησού Χριστό κι ας πηγαίνουμε στην εκκλησία Του. Η αγάπη μας για το πρόσωπό Του
δεν εξυπακούεται επειδή έχουμε στη ζωή μας κάποια γνωρίσματα, κάποια στοιχεία,
κάποιες αρχές της ζωής του Ιησού Χριστού.
Μπορεί να είναι σημαία μας και
πίστη μας ο Ιησούς Χριστός και το έργο Του, όμως να μην Τον αγαπήσαμε ποτέ και
να τα έχουμε όλ' αυτά στη ζωή μας από ανάγκη, από υποχρέωση, από συνήθεια ή για
τον εαυτό μας, για την εξασφάλισή μας.
Αγαπώ τον Ιησού Χριστό δε
σημαίνει μιλάω, γνωρίζω, τρέχω, πηγαίνω, προσπαθώ, θυσιάζω ή θυσιάζομαι. Όλ’ αυτά
χωρίς αγάπη για τον Ιησού Χριστό είναι μάταια και κενά και χαμένος κόπος, όπως
το ξεκαθάρισε ο Κύριός μας στη Μάρθα.
"μεριμνάς και
αγωνίζεσαι περί πολλά
πλην ενός είναι χρεία’ η Μαρία όμως
εξέλεξε την αγαθήν
μερίδα,
ήτις δεν θέλει αφαιρεθή
απ' αυτής"
(Λουκάς ι΄41, 42)
Είναι τραγικό να το σκεφτεί
κανείς, αλλά είναι μεγάλη αλήθεια. Εκείνη την ημέρα μπροστά στο άγιο βήμα Του
στον Ουρανό δε θα μας ρωτήσει ο Κύριος για το πόσο ή πόσα δαπανήσαμε για
Κείνον, ούτε για το πόσα γνωρίζουμε, ούτε πόση υπηρεσία προσφέραμε στο όνομά
Του. "Δεν με αγάπησες ποτέ!" θα μας πει ο Κύριος κι αυτό θα είναι το
τέλος μας. "Δε με αγάπησες ποτέ!" Θα μας φανερώσει με αυτή τη μικρή
φράση ολόκληρη την αλήθεια για την καρδιά μας, τη σχέση μας μαζί Του και την
αιώνια κατάληξή μας.
Αγαπώ θα πει υπακούω.
Αγαπώ θα πει πειθαρχώ.
Αγαπώ θα πει λατρεύω.
Αγαπώ θα πει
συμμορφώνομαι.
Αγαπώ θα πει τα έχω όλα.
Αγαπώ θα πει είμαι
γεμάτος, πλήρης.
Αγαπώ θα πει έχω αυτό
που θέλω.
Αγαπώ θα πει απολαμβάνω.
Αγαπώ θα πει ανήκω.
Αγαπώ θα πει... δεν έχω
άλλη αγάπη!
Αυτό θα πει αγαπώ τον Κύριό μου,
κι εμείς έτσι ίσως δε νιώσαμε ποτέ για τον Ιησού Χριστό. Έχουμε κάτι ανάμεικτο
στη σκέψη μας, κάτι που έχει να κάνει με θρησκεία, Αγία Γραφή, εδάφια,
εκκλησία, Κυριακή πρωί, καλές πράξεις, όχι κακές πράξεις, απαγορεύσεις,
ανάγκες, φόβο, νόμο, Ουρανό, θάνατο, κόλαση.
Αυτά μας συνδέουν με το Χριστό,
αυτά μας κρατάνε στο Χριστό. Όμως τίποτ' απ' αυτά δεν είναι αγάπη και τίποτ'
απ' αυτά δεν είναι για Κείνον. Όλα είναι για εμάς, για τη ζωή μας, για τον
εαυτό μας. Εκείνος είναι απών, αφού ο μόνος δρόμος για να Τον έχουμε δικό μας,
Κύριό μας, Σωτήρα μας είναι η αγάπη μας, και αγάπη γι' Αυτόν δεν περισσεύει,
δεν υπάρχει.
Ευχαριστώ τον Κύριο που μου
έστειλε αυτές τις δύο ερωτήσεις και με γέμισε φως για να δω, να καταλάβω, να
μετρήσω, να αξιολογήσω την αγάπη μου στο πρόσωπό Του, αλλά και για τους
ανθρώπους γύρω μου που λέω ότι αγαπάω, να φανεί αν αγαπάω, πόσο αγαπάω και τι
είναι αυτό που πραγματικά αγαπάω.
Α. Πόσο περισσότερο με
αγαπάς από τον εαυτό σου; Το ότι αγαπάμε τον Κύριο ίσως είναι αυταπόδεικτο και δε
χρειάζεται συζήτηση. Έδωσε το σώμα Του, πλήρωσε με τη ζωή Του τις δικές μας
αμαρτίες για να μας λυτρώσει, να μας παραστήσει δικαιωμένους στον Πατέρα Θεό,
όμως το κρίσιμο και αποκαλυπτικό ερώτημα είναι, πόσο αγαπάμε τον Κύριο πάνω από
τον εαυτό μας; Πόσες βαθμίδες, πόσες γραμμούλες πιο πάνω από την αγάπη που
έχεις για τον εαυτό σου;
Τον εαυτό μας τον αγαπάμε, τον
φροντίζουμε. Έτσι γεννηθήκαμε, έτσι μεγαλώσαμε. Ένα καλό και ασφαλές μέτρο είναι να εξετάσουμε αν
αγαπάμε τον Κύριο πιο πάνω από τον εαυτό μας και πόσο πιο πάνω. Μία χαραγή, δύο
χαραγές, καμία χαραγή, πιο κάτω ίσως; Αγαπάμε τον εαυτό μας, αγαπάμε τον Κύριο,
αγαπάμε και ακόμα μερικά σ' αυτή τη ζωή, που στρέφονται κυρίως γύρω από τον
εαυτό μας. Πόσο περισσότερο αγαπάμε τον Κύριο από τον εαυτό μας; Την ώρα που
πρέπει να επιλέξουμε, τι επιλέγουμε; Του Κυρίου ή το δικό μας; Την ώρα που
πρέπει να υπακούσουμε ποιον υπακούμε; Τον Κύριο ή τον εαυτό μας;
Την ώρα που πρέπει να
προκρίνουμε..., την ώρα που λέμε θέλω, μ' αρέσει... του Κυρίου το λέμε ή του
εαυτού μας;
Έτσι μετριέται η αγάπη μας, έτσι
αξιολογείται. Σκέψου να διαπιστώσεις ότι δεν αγαπάς τον Κύριο ούτε όσο τον
εαυτό σου, πιο κάτω, πιο λίγο... Τι θα κάνεις; Θα συνεχίσεις να λες Κύριε Σ'
αγαπώ, Σ' ευχαριστώ για την αγάπη Σου; Η δική σου αγάπη;
Β. Ποιον αγαπάς; Αυτό είναι ένα ακόμα
πιο κρίσιμο ερώτημα. Λες ότι Μ' αγαπάς και το πιστεύω, λέει ο Κύριος. Όμως για
κοίταξε καλά, ποιον αγαπάς; Εμένα ή μήπως κάποιον άλλον αγαπάς και Με βάζεις
Εμένα στη θέση του, αλλά εσύ εκείνον αγαπάς, όχι Εμένα; Αγαπάς έναν άλλο, διαφορετικό
Χριστό, αγαπάς αυτόν που έχεις πλάσει στο μυαλό σου, στη φαντασία σου, σύμφωνα
με τα δικά σου σχέδια και όνειρα.
Η αγάπη μας δε φτάνει ποτέ στον
Κύριο, γιατί απευθύνεται σε έναν άλλο Χριστό. Είναι καλός,
πονετικός,συγχωρητικός, ανεκτικός, δε μιλάει, δε ζητάει, δεν απαιτεί, δεν
κοστίζει... Αυτό το Χριστό έχουμε στο νου μας όταν λέμε Κύριέ μου Σ' αγαπώ και
Σε λατρεύω. Δεν είναι όμως αυτός ο Χριστός της Καινής Διαθήκης, ο πράος και
ταπεινός Ιησούς, του στενού δρόμου και της στενής πόρτας.
Ποιον αγαπάς; Τον Ιησού Χριστό
της Καινής Διαθήκης ή τον Ιησού που έφτιαξες μόνος σου και έχεις στη ζωή σου;
Δε φτάνει να λες Σε αγαπώ Κύριε, πολύ Σε αγαπώ Κύριε..., πάρα πολύ Σε αγαπώ...
Πρέπει να προσδιορίσεις και το ποιον Κύριο αγαπάς. Τον δικό σου, που θα σου τα
φέρνει όλα βολικά, θα σε εξυπηρετεί, θα σε βοηθάει, ή τον Άγιο Κύριο της Καινής
Διαθήκης;
Υπάρχει αυτή η περίπτωση καθαρά
δοσμένη στη διήγηση της εισόδου του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα (Ματθαίος κα΄ 1-12),
όταν το πλήθος έτρεχε με τα βάγια και έστρωναν τα ρούχα τους για να περάσει με
το γαϊδουράκι και έψαλλαν στον Ιησού. Αλλά ποιον Ιησού; Όχι αυτόν που είχαν
μπροστά τους, τον σωτήρα από την αμαρτία. Οι επευφημίες τους προορίζονταν για
έναν άλλο Ιησού, αυτόν που είχαν στην αμαρτωλή καρδιά τους και που τον ήθελαν
για τον εαυτό τους, τα συμφέροντά τους, τις επιθυμίες τους, τα είδωλά τους.
Μήπως συμβαίνει αυτό και σε μας; Είναι πολύ πιθανόν!
Δύο ερωτήματα γεμάτα αλήθεια και
αποκάλυψη για τον καθένα μας, για την αγάπη μας για τον Κύριο και για τους
ανθρώπους. Πόσο αγαπάμε περισσότερο από τον εαυτό μας και ποιον πραγματικά
αγαπάμε; Ίσως, αν απαντήσουμε με ειλικρίνεια σ' αυτές τις ερωτήσεις, να μη
χρειασθεί να περιμένουμε, αλλά να δώσουμε μόνοι μας και την απάντηση. Δεν
αγαπάμε! Αγαπάμε μόνο τον εαυτό μας! Αγαπάμε για τον εαυτό μας.
Είμαστε γεμάτοι με τον εαυτό
μας, τα ενδιαφέροντά μας, τα συμφέροντά μας, και αυτό που θέλουμε είναι έναν
Χριστό Κύριο που να μας εξυπηρετεί, να μας φυλάει, να μας ευλογεί, να μας
βοηθάει, να μας έχει τις τσέπες γεμάτες... Αυτόν, ναι αυτόν τον αγαπάμε με όλη
μας την καρδιά, με όλη μας την ψυχή, με όλη μας τη δύναμη. Αλλά δε βγαίνει
τίποτα, γιατί αυτή η αγάπη μας πάλι σε μας καταλήγει, πάλι για εμάς είναι. Ο
Ιησούς Χριστός ο Κύριος είναι χωρίς την αγάπη μας και εμείς βέβαια χωρίς
Εκείνον. Νομίζουμε ότι Τον έχουμε, νομίζουμε ότι είναι δικός μας και ότι
είμαστε δικοί Του. Μόνο νομίζουμε, δεν είναι αλήθεια όμως.
Στον Ουρανό, στη Βασιλεία του
Κυρίου, θα πάμε όλοι με τις αγάπες μας. Αυτό που αγαπήσαμε, αυτό που
προκρίναμε, αυτό για το οποίο ζήσαμε και αναλωθήκαμε εδώ στη γη. Γιατί αγάπη
αυτό θα πει. Αγαπώ σημαίνει ζω και στην ουσία όλοι εμείς οι άνθρωποι είμαστε
αυτό που αγαπούμε και ζούμε αυτό που αγαπήσαμε, προκρίναμε και θελήσαμε να
ζήσουμε. Και υπάρχει μεγάλη, τεράστια απόσταση ανάμεσα σ' αυτό που αγαπούμε και
ζούμε, δηλαδή τον εαυτό μας, και σ' αυτό που μας καλεί ο Κύριος να ζήσουμε,
έτσι όπως ο Κύριος το δέχεται και το αναγνωρίζει:
"Αγαπήσεις Κύριον
τον Θεόν σου
εξ όλης της καρδίας σου,
και εξ όλης της ψυχής
σου,
και εξ όλης της δυνάμεώς
σου,
και εξ όλης της διανοίας
σου,
και τον πλησίον σου ως
σεαυτόν."
(Λουκάς ι΄ 27-28)
Ας εξετάσουμε τους
εαυτούς μας στο φως των αποκαλύψεών Του, μήπως βρεθούμε ξαφνικά πολύ μακριά
Του, και τότε δεν διορθώνεται τίποτα πια.