ΣΚΟΥΛΗΚΙΑΣΜΕΝΟ ΜΑΝΝΑ
-Αυτό που πάνω σου κρυφά σφιχταγκαλιάζεις
και μες στις φούχτες σου με δύναμη κρατάς,
αυτό που τώρα σε γεμίζει υπερηφάνεια
αύριο, με δάκρυα και με πίκρα θα κοιτάς.
-Αυτό; Δεν είναι δυνατόν! Τι λες Πατέρα;
Μήπως Εσύ δεν μου το έχεις 'πιστευτεί;
Δεν μου το έδωσες για να Σου το φυλάω;
Να το κρατώ; Να το χαρώ; Να τ' αγαπάω;
-Ναι, σου το έδωσα, μα όχι για δικό σου
μον' να
'χεις κάτι να μου δώσεις και εσύ.
Δικός σου είμαι μόνο Εγώ -και περιμένω
το δώρο μου αυτό να το κρατάς
στην ανοιχτή παλάμη σου -όχι σφιχτοδεμένο.
Σκύψε και κοίτα στη ζωή του Αβραάμ
καθώς στις πέτρες τον μονάκριβο απιθώνει.
Δες τον Δαβίδ, στη βασιλεία του ποτέ
αρπακτικά το χέρι δεν απλώνει.
Κοίτα το σύντριμμα του Ιεροβοάμ
καθώς εκείνα που Εγώ του 'χα χαρίσει
φοβήθηκε μη χάσει και γι' αυτό
θέλησε πονηρά, με πανουργία ν' ασφαλίσει.
Και αν νομίζεις πως ν' αφήσεις σου ζητώ
τις αμαρτίες σου μονάχα, κάνεις λάθος.
Όλα -και τα άγια ακόμα, στο Σταυρό
απίθωσέ τα, λευτερώσου ολοτελώς.
Κι όπως του μάννα η πηγή ήμουν Εγώ
κι όσοι από φόβο μάζεψαν για να 'χουν, μετανιώσαν
γιατί στηρίξαν τις ελπίδες
τους σ' αυτό
έτσι κι εσύ, θέλω παιδί Μου να νοήσεις
στα δώρα που σου δίνω αν στηριχτείς
και την καρδιά σου εκεί την προσκολλήσεις,
σκουληκιασμένα αύριο θα τα βρεις.
Μαρία Σιδέρη – Γκίκα