Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

«Ο Θεός, αφού ελάλησε το πάλαι προς τους πατέρας ημών διά των προφητών πολλάκις και πολυτρόπως, εν ταις εσχάταις ταύταις ημέραις ελάλησε προς ημάς διά του Υιού, τον οποίον έθεσε κληρονόμον πάντων, δι’ ου έκαμε και τους αιώνας·» (Εβραίους α΄ 1,2).

Πολλοί είναι οι άνθρωποι, που βλέπουν τα γεγονότα γύρω τους και τις αρρώστιες και τις αδικίες που γίνονται και ρωτούν: Πού είναι ο Θεός; Ή τι Θεός είναι αυτός που δεν επεμβαίνει; Βέβαια η άγνοιά τους είναι μεγάλη, γιατί δεν γνωρίζουν το Λόγο Του και νομίζουν ότι αυτά τα λίγα που έμαθαν για τον Θεό στο σχολείο, από τις θρησκευτικές τελετές, τα πανηγύρια ή από αυτά που άκουσαν ή ακούνε, είναι αρκετά. Δεν έψαξαν να βρουν τον Θεό μέσα στο Λόγο Του, την Αγία Γραφή, ούτε και ασχολήθηκαν, έστω και για λίγο, να μάθουν πώς έγιναν αυτά που βλέπουν γύρω τους, τα φυτά, τα ζώα, ο άνθρωπος. Ακόμα δεν αναρωτήθηκαν για τον εαυτό τους: Ποιοι είναι; Γιατί ήρθαν στην ύπαρξη και πού θα πάνε, μια και οπωσδήποτε θα φύγουν κάποια μέρα.

Τον Θεό όμως δεν μπορούμε να Τον καταλάβουμε με το πεπερασμένο μυαλό μας ούτε και να Τον περιγράψουμε με τα λόγια μας. Ο Θεός αποκαλύπτεται μέσα από τη δημιουργία και μέσα από το Λόγο Του σε εκείνους που Τον εκζητούν μέσα από την καρδιά τους :«Και θα με ζητήσετε, και θα με βρείτε, όταν με ζητήσετε με όλη σας την καρδιά.» (Ιερεμίας κθ΄ 13).

Δεν μπορούμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στον Θεό για τις αδικίες και για τα κακά που συμβαίνουν γύρω μας, γιατί ο Θεός, όταν έπλασε τον άνθρωπο, τον έβαλε μέσα στον παράδεισο τής γης, που όλα ήταν πολύ καλά, και όχι όπως είναι σήμερα. Ήταν ο άνθρωπος κυρίαρχος και αφέντης μέσα στον παράδεισο και σε ολόκληρη τη γη, αλλά η παρακοή του στο Λόγο του Θεού έφερε τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα, έφερε το θάνατο. Αιχμάλωτος πια του Διαβόλου και των επιθυμιών του εργάζεται την αμαρτία, της οποίας είναι δούλος, και αυτή βασιλεύει πάνω του.

Γνωστό είναι μέσα στο Λόγο του Θεού τι έκανε ο Θεός για τη σωτηρία του ανθρώπου με την ενανθρώπηση του Υιού Του, Ιησού Χριστού, ώστε προφητικά να πει στο λαό του: «Τι ήτο δυνατόν να κάμω έτι εις τον αμπελώνα Μου και δεν έκαμον εις αυτόν; διά τι λοιπόν, ενώ περιέμενον να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα;» (Ησαΐας ε΄ 4). Από κει και πέρα ο Θεός καλεί ανθρώπους να μετανοήσουν και να επιστρέψουν σ’ Αυτόν και Αυτός θα τους ελευθερώσει από την αμαρτία τού διαβόλου. Γι’ αυτό ήρθε ο Υιός Του, γι’ αυτό ο Σταυρός και η θυσία και το αίμα. Αυτά είπε ο Ιησούς Χριστός στη Ναζαρέτ: «Πνεύμα Κυρίου είναι επ’ Εμέ, διά τούτο Με έχρισε·Με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συτετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία, διά να κηρύξω ευπρόσδεκτον Κυρίου ενιαυτόν.» (Λουκάς δ΄ 18).

Στο βιβλίο του Ιώβ λγ΄ 14 μας λέει πως ο Θεός μιλάει άπαξ και δις, αλλά ο άνθρωπος δεν προσέχει. Στο εδάφιο που αναφέραμε στην αρχή, Εβραίους α΄ 1,2 μας αναφέρει ότι όχι μια και δυο, αλλά πολλές φορές και με πολλούς τρόπους μίλησε ο Θεός διά των προφητών, αλλά στο τέλος μίλησε «εν τω Υιώ». Δεν μπορούμε λοιπόν να έχουμε άγνοια και ούτε μπορούμε να δικαιολογηθούμε για όσα προφασιζόμαστε. Ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός έλεγε προς τους Ιουδαίους, που έλεγαν πως ήταν παιδιά του Θεού, και τους ρωτούσε: «Διά τι δεν γνωρίζετε την λαλιάν Μου; διότι δεν δύνασθε να ακούητε τον λόγον Μου.» Και συνέχισε: «Σεις είσθε εκ πατρός του διαβόλου και τας επιθυμίας του πατρός σας θέλετε να πράττητε. Εκείνος ήτο απ’ αρχής ανθρωποκτόνος και δεν μένει εν τη αληθεία, διότι αλήθεια δεν υπάρχει εν αυτώ· όταν λαλή το ψεύδος, εκ των ιδίων λαλεί, διότι είναι ψεύστης και ο πατήρ αυτού του ψεύδους.» (Ιωάννης η΄ 43,44).

Στην Παλαιά Διαθήκη στο Δευτερονόμιο κη΄ 1-14 μας πληροφορεί ποιες είναι οι ευλογίες, βέβαια γήινες, για όλα όσα ο άνθρωπος μοχθεί στην εδώ ζωή του, αν υπακούει στο Λόγο Του. Και όμως δεν υπακούει! Και συνέχεια από το εδάφιο 15 ως το τέλος του κεφαλαίου αναφέρει τις συνέπειες της ανυπακοής.

Στην Καινή Διαθήκη μάς μιλάει για ευλογίες επουράνιες, που είναι ανώτερες των γήινων, χωρίς να αποκλείει και τις πρώτες, σε όσους υπακούν επιμελώς το Λόγο Του, που δεν είναι πια μια εξωτερική εντολή, όπως ήταν τότε, αλλά μια εντολή από μια νέα καρδιά, με μια νέα δύναμη, που Εκείνος βάζει μέσα μας, σε όσους με μετάνοια και πίστη επιστρέψουν στον Θεό. «Και θέλω δώσει εις αυτούς καρδίαν μίαν και πνεύμα νέον θέλω βάλει εν υμίν· και αποσπάσας την λιθίνην καρδίαν από της σαρκός αυτών θέλω δώσει εις αυτούς καρδίαν σαρκίνην, διά να περιπατώσιν εν τοις διατάγμασί Μου και να φυλάττωσι τας κρίσεις Μου και να εκτελώσιν αυτάς· και θέλουσιν είσθαι λαός Μου και Εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών.» (Ιεζεκιήλ ια΄ 19,20).

Όπως βλέπουμε στα παραπάνω, η παρακοή ή η υπακοή στο Λόγο του Θεού έχει συνέπειες με αιώνια αποτελέσματα. Η ανυπακοή από την Εύα και τον Αδάμ έφερε τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα, διότι: «Καθώς λοιπόν δι’ ενός αμαρτήματος ήλθε κατάκρισις εις πάντας ανθρώπους, ούτω και διά μιας δικαιοσύνης ήλθεν εις πάντας ανθρώπους δικαίωσις εις ζωήν. Διότι καθώς διά της παρακοής του ενός ανθρώπου οι πολλοί κατεστάθησαν αμαρτωλοί, ούτω και διά της υπακοής του ενός οι πολλοί θέλουσι κατασταθή δίκαιοι.» (Ρωμαίους ε΄ 18,19). Ας μη νομίζουμε ότι υπάρχουν μεγάλα πράγματα μέσα στον Λόγο τού Θεού που πρέπει να προσέχουμε και μικρά που πρέπει να τα παραβλέπουμε. Τέτοιες εισηγήσεις μόνο από τον εχθρό της ψυχής μας, το διάβολο, προέρχονται. Ο Λόγος τού Θεού όμως λέει να ακούμε επιμελώς Αυτόν και να πράττουμε το θέλημά Του και ότι είναι επικατάρατος όποιος κάνει το έργο του Κυρίου αμελώς.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα μέσα στο Λόγο τού Θεού για τις συνέπειες τής ανυπακοής μας. Αναφέραμε πιο πάνω την Εύα και τον Αδάμ. Ας θυμηθούμε ακόμα την ανυπακοή του βασιλιά Σαούλ: «διά τι λοιπόν δεν υπήκουσας της φωνής του Κυρίου, αλλ’ ώρμησας επί τα λάφυρα και έπραξας το κακόν ενώπιον του Κυρίου;…Και το Πνεύμα του Κυρίου απεσύρθη από του Σαούλ, και πνεύμα πονηρόν παρά Κυρίου ετάραττεν αυτόν.» (Α΄ Σαμουήλ ιε΄ 19 και ις΄ 14). Επίσης στο Α Βασιλέων ιγ΄ βλέπουμε ότι η ανυπακοή του προφήτη στην εντολή τού Θεού να μη γυρίσει από τον ίδιο δρόμο που πήγαινε, ούτε να φάει, ούτε να πιει στον τόπο εκείνο, είχε ως αποτέλεσμα να τον σκοτώσει ένα λιοντάρι. Στον Ψαλμό ν΄ 16,17 διαβάζουμε: «Προς δε τον ασεβή είπεν ο Θεός· Τι προς σε, να διηγήσαι τα διατάγματά Μου και να αναλαμβάνης την διαθήκην Μου εν τω στόματί σου; Συ δε μισείς παιδείαν και απορρίπτεις οπίσω σου τους λόγους Μου…Θέσατε λοιπόν τούτο εις τον νούν σας, οι λησμονούντες τον Θεόν, μήποτε σας αρπάσω, και ουδείς ο λυτρώσων.» (Ψαλμός ν΄ 16,17,22). Ας προσέξουμε λοιπόν την ασέβεια και την ανυπακοή. Στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε: «εν πυρί φλογός, κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Β΄ Θεσσαλονικείς α΄ 8).

Ο Λόγος του Θεού είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Μας δόθηκε για να μας ελευθερώνει από το ψέμα και να μπορούμε να διακρίνουμε τα διαφέροντα, για να μην πέφτουμε στις παγίδες τού διαβόλου. Ο Λόγος του Θεού είναι καθαρό αργύριο, δοκιμασμένο και καθαρισμένο στο χωνευτήρι επτά φορές (Ψαλμός ιβ΄ 6). Ας μην πούμε πως δεν τον καταλαβαίνουμε, γιατί όποιος θέλει να κάνει το θέλημα του Θεού, θα γνωρίσει περί της διδαχής (Ιωάννης ζ΄ 17). Για τον πιστό άνθρωπο δεν είναι ο Λόγος του Θεού εξωτερική εντολή, αλλά μια εντολή που από αγάπη είναι γραμμένη μέσα στα βάθη της καρδιάς του: «Εάν Με αγαπάτε, τας εντολάς Μου φυλάξατε.» (Ιωάννης ιδ΄ 15) και: «Όστις είναι εκ του Θεού, τους λόγους του Θεού ακούει·» (Ιωάννης η΄ 47). Ο Λόγος του Θεού δεν είναι ναι μεν αλλά, ούτε ναι και όχι, αλλά ναι και αμήν . Δεν δέχεται κανένα συμβιβασμό με την αμαρτία, ούτε δικαιολογίες όπως: έτσι κάνουν όλοι, έτσι κάνω κι εγώ! «Έκαστος περί εαυτού θέλει δώσει λόγον.» Αυτός ο Λόγος θα μας κρίνει εκείνη την ημέρα και όχι τι λένε τα χείλη μας. Ας μην εξαπατούμε τους εαυτούς μας, γιατί ο Θεός δεν εμπαίζεται. Ας συνέλθουμε λοιπόν και ας μετανοήσουμε, ας ταπεινωθούμε ενώπιον Αυτού και ας επιστρέψουμε όσο είναι καιρός, αν θέλουμε την ευλογία Του και όχι την οργή Του. Για να δουν έτσι και οι άνθρωποι γύρω μας τη ζωή του Χριστού σε μας και να επιστρέψουν σε Κείνον χωρίς να ρωτούν: Πού είναι ο Θεός; Μην κοιτάζουμε με θυσίες να καλύψουμε την παρακοή μας, γιατί καλύτερη η υπακοή παρά η θυσία. «Και είπεν ο Σαμουήλ, Μήπως ο Κύριος αρέσκεται εις τα ολοκαυτώματα και εις τας θυσίας, καθώς εις το να υπακούωμεν της φωνής του Κυρίου; ιδού, η υποταγή είναι καλυτέρα παρά την θυσίαν· η υπακοή, παρά το πάχος των κριών διότι η απείθεια είναι καθώς το αμάρτημα της μαγείας· και το πείσμα, καθώς η ασέβεια και ειδωλολατρεία· επειδή συ απέρριψας τον λόγον του Κυρίου, διά τούτο και Αυτός απέρριψε σε από του να ήσαι βασιλεύς.» (Α΄ Σαμουήλ ιε΄22,23). «Ας απομακρυνθή λοιπόν από της αδικίας πας όστις ονομάζει το όνομα του Χριστού» (Β΄ Τιμόθεον β΄19).

Ο Θεός λοιπόν μιλάει, εμείς όμως υπακούμε; Έχουμε επίγνωση του θελήματός Του; Τότε χάρις και ειρήνη θα πλημμυρίζει τις καρδιές μας. Ας απορρίψουμε κάθε κοσμικό, την επιθυμία των οφθαλμών, της σαρκός, την αλαζονεία του βίου, και ας αγκαλιάσουμε με υπακοή και πίστη το Λόγο του Θεού, για να ακούσουμε το: «Εύγε δούλε πιστέ και αγαθέ, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου» και όχι το: «Φύγετε απ’ Εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν». Οι συνέπειες λοιπόν της παρακοής έχουν σοβαρά και αιώνια αποτελέσματα. «Όποιος έχει αυτί ας ακούσει τι το Πνεύμα λέει στις εκκλησίες. Σ’ αυτόν που νικά θα του δώσω να φάει από το δέντρο της ζωής, που είναι μέσα στον Παράδεισο του Θεού» (Αποκάλυψη Ιωάννου β΄ 7).

Απόστολος Στούπης

Περιστέρι

Πνευματικά