Ας τα «διαβάσουμε» διαφορετικά

Δεν λέω τίποτα καινούργιο ή πρωτότυπο. Ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ζωής μας το ξοδεύουμε «διαβάζοντας» τα γεγονότα της ζωής μας, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει, γιατί μας συνέβη αυτό και όχι εκείνο, τι βρίσκεται πίσω από αυτά που μας συμβαίνουν καθημερινά. Προσπαθούμε να τα ερμηνεύσουμε, να τα αναλύσουμε, να τα ταξινομήσουμε. Ταιριάζει πολύ με την εικόνα ενός βιβλίου που το ανοίγουμε και το διαβάζουμε προσπαθώντας να καταλάβουμε το βαθύτερο νόημά του. Και βέβαια δεν σταματάμε ποτέ στη βιαστική και επιπόλαιη ίσως πρώτη ανάγνωση των γεγονότων της ζωής μας. Υπάρχουν πάντα και τα επόμενα βήματα. Παίρνουμε θέση, βγάζουμε συμπεράσματα, διορθώνουμε την πορεία μας, αλλάζουμε σχέδια, στόχους. Επομένως το διάβασμα των γεγονότων της ζωής μας δεν είναι απλή και εύκολη υπόθεση και σίγουρα δεν στερείται προεκτάσεων και συνεπειών.

Η «τεχνική» πίσω από αυτό το διάβασμα είναι γνωστή και απλή. Συνήθως επιστρατεύουμε τη λογική μας. Κάνουμε συσχετισμούς, συγκρίσεις. Άλλοτε πάλι δουλεύουμε περισσότερο με τα συναισθήματα. Κάποτε υπερτερούν οι φόβοι, οι επιθυμίες, οι εμπειρίες από το παρελθόν. Για τους μορφωμένους ανθρώπους, μεγάλο ρόλο σε αυτήν την ανάγνωση παίζουν οι γνώσεις, η καλλιέργεια. Με αυτά τα εφόδια και μέσα από αυτά τα κανάλια προσπαθούμε να καταλάβουμε και να ερμηνεύσουμε το καθημερινό περιεχόμενο τής ζωής μας.

Ίσως μερικά παραδείγματα θα μας βοηθήσουν περισσότερο. Σου μιλάει κάποιος άσχημα, πικρά, προσβλητικά στη δουλειά σου, στη συγγένειά σου, στο σπίτι σου. Δεν το δέχεσαι εύκολα, δεν το προσπερνάς αβασάνιστα. Από το μυαλό σου περνούν διάφορα. Μία ανάγνωση είναι ότι ο άνθρωπος έχει κακία και φθόνο στην ψυχή του… , ότι ζηλεύει, θέλει το κακό σου…, ή ότι έχει δικά του προσωπικά προβλήματα, που με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να τα παροχετεύσει, ή ότι είχε δυστυχισμένα παιδικά χρόνια και πολλά αρνητικά βιώματα… Όλα αυτά ακούγονται σωστά, γιατί και λογικά είναι και τα συναντάμε συχνά στην πορεία μας μέσα στον κόσμο. Το κρίσιμο σημείο όμως είναι ότι με βάση την ανάγνωση των γεγονότων που θα κάνουμε και τα συμπεράσματα που θα υιοθετήσουμε θα προχωρήσουμε και στο επόμενο βήμα, που είναι η αντίδρασή μας, η θέση που θα πάρουμε, η στάση που θα κρατήσουμε. Επομένως το κρίσιμο ερώτημα είναι αν διαβάσαμε σωστά αυτό το γεγονός ή αν υπάρχει και άλλη ανάγνωση, άλλη προσέγγιση πιο σωστή, πιο κοντά στην αλήθεια και εμείς δεν την λάβαμε υπ’ όψιν μας.

Ξαφνικά, ενώ στη ζωή μας πηγαίνουν όλα ωραία και καλά, κάποιες ασήμαντες ιατρικές εξετάσεις ρουτίνας δείχνουν δυστυχώς πολύ ανησυχητικές, σημαντικές αποκλίσεις από το φυσιολογικό και τα πάντα στη ζωή μας ανατρέπονται. Τώρα πρέπει να το διαβάσουμε αυτό το γεγονός, να το ερμηνεύσουμε. Γιατί μας συνέβη, γιατί σε εμάς και γιατί τώρα…; «… Είδες, άμα είχα πάει σε εκείνον το γιατρό που μου σύστησαν, θα το είχαμε βρει πιο νωρίς, θα το προλαβαίναμε…, αν είχα ακούσει εκείνη τη συμβουλή…, αν πρόσεχα εκείνο το σημείο…». Όλα αυτά είναι λογικά και πέρα για πέρα σωστά. Το ερώτημα όμως είναι αν τα διαβάζουμε σωστά. Είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος που τα ερμηνεύουμε, τα αναλύουμε; Καταλήγουμε σε συμπεράσματα ασφαλή και σωστά;

Θα πρέπει να προσέξουμε ότι για κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας υπάρχουν περισσότερες από μία αναγνώσεις. Ο κόσμος το λέει «δεύτερη ανάγνωση». Αυτό το στοιχείο είναι που περιπλέκει τα πράγματα. Ανάμεσα στα μέσα που χρησιμοποιούμε για να διαβάσουμε τα γεγονότα της ζωής μας είναι και η πίστη στον Θεό. Δεν είναι ούτε μικρό, ούτε ασήμαντο στοιχείο η πίστη στον Θεό, όταν είναι γνήσια. Το ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίσει είναι γιατί επιλέγουμε να διαβάσουμε έτσι τη ζωή μας και όχι αλλιώς; Γιατί επιλέγουμε τη λογική, την εμπειρία, τις γνώσεις μας, τα συναισθήματά μας και όχι την πίστη στον Θεό; Είναι βέβαιο και το γνωρίζουμε ότι οι δύο αυτές αναγνώσεις των γεγονότων είναι πολύ-πολύ διαφορετικές και οδηγούν σε διαφορετικούς κόσμους, που έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους.

Ιδιαίτερα για το πιστό παιδί του Θεού, τούτο το σημείο είναι καταλυτικό. Κανένας δεν μας επιβάλλει τον τρόπο που θα διαβάσουμε τα γεγονότα, το δρόμο που θα ακολουθήσει η σκέψη μας και τα συμπεράσματα που θα καταλήξουμε. Την επιλογή την κάνει η καρδιά μας με βάση το τι προκρίνει, τι απορρίπτει και τι περιεχόμενο φιλοξενεί. Είναι πολύ φυσιολογικό και αποδεκτό να πεις «φταίνε οι άλλοι, φταίει το σύστημα, φταίει που δεν πρόσεξα, φταίει που βιάστηκα, φταίει που δεν άκουσα…». Ξεχνάμε όμως ότι τα ίδια ακριβώς γεγονότα θα μπορούσαμε να τα διαβάσουμε και διαφορετικά: «Ο Κύριος το επέτρεψε…, ο Κύριος το έφερε στη ζωή μου, ο Κύριος το οδήγησε σ’ αυτήν την εξέλιξη…, ο Κύριος θέλει να με μάθει…, ο Κύριος να με αυξήσει…, να με τελειοποιήσει, να με καθαρίσει, ο Κύριος θέλει να με μάθει την ταπείνωση…, για να μπορεί να με χρησιμοποιήσει στα σχέδιά Του τα θαυμαστά…». Είναι μια ασυνήθιστη προσέγγιση, αλλά αυτή είναι η προσέγγιση του πιστού και της πίστης. Δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα, δεν υπάρχουν οι άλλοι, δεν έχει δύναμη και δικαίωμα ο Σατανάς. Ο Κύριος, το θέλημά Του, η πολύτιμη κυριότητά Του είναι η πηγή και η αιτία όσων συμβαίνουν γύρω μου, δίπλα μου, μέσα μου.

Όταν λέει μέσα στην Αγία Γραφή «υμών δε και αι τρίχες της κεφαλής είναι πάσαι ηριθμημέναι», (Ματθαίος ι΄ 30), θέλει να μας δείξει πόσο απόλυτα ελέγχει τη ζωή μας ο Κύριος, χωρίς να υπάρχει για την αγάπη Του, τη σοφία, τη δύναμή Του η διάκριση σε μικρά και μεγάλα, σημαντικά ή ασήμαντα. Το θέμα όμως είναι, εμείς πιστεύουμε στα λόγια, τις υποσχέσεις, τις αποκαλύψεις του Θεού; Στις Πράξεις των Αποστόλων διαβάζουμε «εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν… Αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα», (Πράξεις Αποστόλων ιζ΄ 25, 28).

Θα πρότεινα να δοκιμάσουμε να διαβάζουμε τα γεγονότα της ζωής μας διαφορετικά. Με τα μάτια και το σκεπτικό της πίστης! Ούτε τύχη υπάρχει, ούτε συγκυρία, σύμπτωση, ούτε η λογική μας έχει το φώς που χρειάζεται σε ένα τόσο λεπτό και σοβαρό έργο, ούτε οι άλλοι ευθύνονται, ούτε οι συνθήκες, ούτε τα ανθρώπινα συστήματα έχουν τη δύναμη και την εξουσία που νομίζουμε επάνω μας. Επίσης δεν είναι όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας τιμωρία από τον Κύριο…, δεν είναι όλα κρίσεις του Θεού επάνω μας, δεν είναι σπορά και θερισμός. Ξαφνικά πέφτεις και χτυπάς το πόδι σου… Γιατί το μυαλό σου πηγαίνει αμέσως στην τιμωρία; Έρχεται από την εφορία ένα χρεωστικό υπόλοιπο να πληρώσεις, που νιώθεις να λιποθυμάς και μόνο που το βλέπεις… Γιατί το διαβάζεις μόνο αρνητικά, μόνο σαν κρίση Θεού; Υπάρχει και η παιδεία του Κυρίου (Εβραίους ιβ΄ 5-10), υπάρχουν οι πειρασμοί, που συντελούν στην τελειοποίηση της πίστης μας, (Ιακώβου α΄ 2-4).

Χρειάζεται να θυμίσουμε εδώ μία μεγάλη αλήθεια. Το πώς διαβάζουμε τα γεγονότα της ζωής μας εξαρτάται από δύο παράγοντες. Από την καρδιά μας και από τη γνώση του Θεού. Εάν η καρδιά μας έχει αγκαλιάσει με αγάπη και πίστη το θέλημα του Κυρίου, αν κοιτάζουμε γύρω μας με τα μάτια του Θεού, σκεφτόμαστε μέσα από το σκεπτικό του Θεού και αγαπούμε τις επιλογές του Θεού, τότε το βέβαιο είναι ότι θα διαβάζουμε πολύ διαφορετικά τα γεγονότα που μας συμβαίνουν. Πολύ σύντομα οι γύρω μας και τα γύρω μικραίνουν, γίνονται ασήμαντα και επουσιώδη. Σχεδόν δεν υπάρχουν για μας. Το σωστό τρόπο ανάγνωσης των γεγονότων της ζωή μας τον δίνει ο Κύριος, που βλέπει βαθιά και ορίζει τις εξελίξεις. Είναι δώρο του Θεού η αποκάλυψη, η φανέρωση της πραγματικής αιτίας πίσω από τα γεγονότα που συναντάμε καθημερινά και μας προβληματίζουν. Μετά από αυτό το βήμα ακολουθούν αλυσιδωτά τα επόμενα, της αξιοποίησης και της εφαρμογής. Η ζωή μας επηρεάζεται βαθιά από την ανάγνωση των γεγονότων. Βαθιά επηρεάζεται και η σχέση μας με τον Κύριο. Είναι ευλογία να μας οδηγεί με το Άγιο Πνεύμα Του σε διάβασμα των γεγονότων με το φως και την αλήθεια Του.

Πολύ συχνά αποδίδουμε στο διάβολο όσα μας συμβαίνουν που είναι στενάχωρα και θλιβερά. Και αυτή η ανάγνωση είναι λάθος. Ας ξεκινήσουμε την ανάγνωση με τη λέξη «Κύριος». «Ο Κύριος θέλησε, ο Κύριος επέτρεψε, ο Κύριος διαμόρφωσε τις συνθήκες, ο Κύριος κατηύθυνε τις εξελίξεις, ο Κύριος που με αγαπάει, ο Κύριος που θέλει πάντοτε και μόνο το καλό μου, ο Κύριος της μακροθυμίας». Ας μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας άλλη ανάγνωση όσων συμβαίνουν στη ζωή μας. Αυτή η ανάγνωση είναι που ταιριάζει στα λυτρωμένα παιδιά του Θεού. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε τις τόσο σημαντικές φράσεις του Λόγου του Θεού, «κατά την πίστιν σας ας γίνη εις εσάς, …ως επίστευσας ας γίνη εις σε» (Ματθαίος θ΄ 29, η΄ 13). Γιατί να πούμε «…μου έτυχε…, μου συνέβη.. ., φταίει αυτός ή εκείνος, δεν πρόλαβα, δεν πρόσεξα…, αν άκουγα…» και να μην πούμε « ο Κύριος το θέλησε…, ο Κύριος το επέτρεψε για να με μάθει υπομονή, για να αυξήσει την πίστη μου…, ο Κύριος το έφερε στη ζωή μου για να με καθαρίσει, για να με ετοιμάσει για τον Ουρανό Του, τη Βασιλεία Του, την αιώνια δόξα Του!» Ο κόσμος λέει «δες το θετικά…, έχε θετική σκέψη, αισιοδοξία…». Κενές κουβέντες είναι όλα αυτά τα νεοεποχίτικα συνθήματα, χωρίς αποτελέσματα και νόημα. Η πίστη που κατοικεί ή δεν κατοικεί στην καρδιά μας είναι που επιλέγει το πώς θα αρχίσουμε και θα τελειώσουμε την ανάγνωση και την ερμηνεία των γεγονότων της ζωής μας. Η πίστη μας είναι που τιμά και η απιστία και ολιγοπιστία μας είναι που ταπεινώνει και προσβάλλει τον Κύριο και Θεό μας. Η πίστη της καρδιάς στον Θεό παραμερίζει τις προσεγγίσεις της λογικής, της πείρας, των συναισθημάτων, που καθόλου δεν τα χρειάζεται όλα αυτά. Με την πίστη του Θεού χύνεται άπλετο φως αλήθειας και γνώσης, που διεισδύει στην καρδιά των γεγονότων και μαθαίνουμε τι ακριβώς συμβαίνει, ποιος είναι ο στόχος και ποιος βρίσκεται πίσω από τα γεγονότα και τις εξελίξεις

Όταν έχουμε εδάφια μέσα στον πολύτιμο Λόγο του Θεού τόσο καθαρά και απλά δοσμένα: «τις λέγει τι και γίνεται, χωρίς να προστάξη αυτό ο Κύριος;», (Θρήνοι γ΄ 37) και «παρ΄εμού έγινε το πράγμα τούτο», (Α΄ Βασιλέων ιβ΄ 24) ή πάλι «η μάχη δεν είναι υμών, αλλά του Θεού», (Β΄ Χρονικών κ΄ 15) πώς μπορούμε να μην διαβάζουμε με αυτόν τον τρόπο τα γεγονότα γύρω μας; Ο Κύριος ελέγχει τα πάντα. Και πρόσωπα και καταστάσεις και συγκυρίες και ημερομηνίες. Είναι ο Κύριος των εξελίξεων, είναι ο Κύριος των γεγονότων, είναι ο Κύριος των δυνάμεων. Ας μη στεκόμαστε σε ανθρώπους. Ας μην αιτιόμαστε πρόσωπα και καταστάσεις. Είναι πίσω και πάνω απ’ όλους και όλα ο Κύριος, που ελέγχει και κατευθύνει τη ζωή μας. Τα μικρά και τα μεγάλα. Ο Κύριος, που δουλεύει επάνω μας για το αιώνιο συμφέρον μας. Ο Κύριος, που θέλει πριν και πάνω απ’ όλα τον καθαρισμό μας, τον αγιασμό μας, την αύξησή μας σε πίστη και αγάπη στο πρόσωπό Του, στο θέλημά Του, στην απόλυτη κυριότητά Του. Ο Κύριος, που ενδιαφέρεται όσο κανένας άλλος για την αιώνια δόξα που μας περιμένει. Ας διαβάζουμε διαφορετικά τα γεγονότα, ας διαβάζουμε με πίστη, ας διαβάζουμε με Κύριο. Μόνο τότε καταλήγουμε σε ερμηνείες με αλήθεια και εγκυρότητα και προχωράμε σε συμπεράσματα και ενέργειες με ευλογία Θεού και δόξα. Θυμίζω την περίπτωση του Βασιλιά Δαβίδ, που κυνηγημένος από το ίδιο του το παιδί άκουγε τον Σιμεϊ» να τον ταπεινώνει με λόγια τόσο υποτιμητικά, (Β΄ Σαμουήλ ις΄ 11). Ο άνθρωπος του Θεού επέλεξε να διαβάσει αυτό το σκληρό γεγονός που του συνέβαινε με τα μάτια της πίστης: «Ο Κύριος τον έβαλε….»

Ας δοκιμάσουμε στο επόμενο σταυροδρόμι της ζωής μας, όταν θα χρειαστεί να διαβάσουμε κάποια γεγονότα δυσάρεστα ή ευχάριστα, κάποιες εξελίξεις απρόσμενες ίσως, ανατρεπτικές, να μην κοιτάξουμε γύρω μας, ούτε απέναντί μας, ούτε μέσα μας, αλλά επάνω. Να αρχίσουμε το διάβασμά τους με τις λέξεις «Κύριε…, Εσύ Κύριε…». Και κάποια στιγμή, όταν θα έχουμε και πρόοδο στη σχέση μας μαζί Του, θα αρχίζουμε αλλιώς, «Σε ευχαριστώ Κύριε!». Αυτό είναι το διάβασμα του πιστού ανθρώπου, αυτό το διάβασμα ταιριάζει στον Κύριό μας και Θεό μας.

Πνευματικά