Η αμαρτία πριν και μετά την αναγέννηση

(Α΄ Ιωάννου α΄ 7-9 , β΄ 1,2 , γ΄ 8-10)

Υπάρχει αρκετή σύγχυση και απορία γύρω από το θέμα της αμαρτίας. Κυκλοφορούν πολλές γνώμες και απόψεις. Τι είναι αμαρτία, πότε είναι αμαρτία και πότε δεν είναι, τι ισχύει για τον αναγεννημένο άνθρωπο του Κυρίου, πώς αντιμετωπίζεται η αμαρτία στη ζωή μας…

Κάποιοι επιλέγουν μία τρομοκρατημένη θέση απέναντι στην αμαρτία, που οδηγεί σε ανάλογα τρομοκρατημένη και φοβισμένη σχέση με τον Κύριο. Είναι καλό να είμαστε προσεκτικοί, να είμαστε ευαίσθητοι στο θέμα της αμαρτίας, αλλά κάποτε ο εχθρός της ψυχής μας μάς οδηγεί σε υπερβολές χωρίς νόημα και πρακτική σημασία. Άλλοι πάλι επιλέγουν το δρόμο της λάθος ανέμελης στάσης απέναντι στην αμαρτία, του τύπου: δεν υπάρχει πρόβλημα, εγώ μπορώ να ησυχάσω, όλα είναι τακτοποιημένα, όλα είναι εξασφαλισμένα… Διάβαζα ένα σχετικό κείμενο επάνω στα δύο τόσο σοβαρά και θεμελιώδη στοιχεία της υγιούς πνευματικής ζωής του πιστού, την ασφάλεια και τη βεβαιότητα της σωτηρίας και πώς μπορούν αυτές οι έννοιες να διαστρεβλωθούν, να κακοποιηθούν και να γίνουν αιτία κάποιοι να χάσουν την ψυχή τους, γιατί παίζουν με την αμαρτία χωρίς φόβο και σοβαρότητα. Και αυτό γίνεται στις μέρες μας και μάλιστα πολύ κοντά μας, δίπλα μας.

ΣΩΣΤΗ ΣΟΒΑΡΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Υπάρχει πλούσιο υλικό και άπλετο φως μέσα στην Αγία Γραφή γύρω από αυτό το θέμα το μεγάλο και σοβαρό. Εκείνο που πρέπει να προσέξουμε στη μελέτη μας, στην προσέγγισή μας, είναι το περιβάλλον των εννοιών, μέσα στο οποίο τοποθετεί ο Κύριος τις αλήθειες Του. Υπάρχει ένα μείγμα σωστό στην Αγία Γραφή γύρω από το θέμα της αμαρτίας στη ζωή του ανθρώπου, αρκεί να σκύψουμε με σοβαρότητα, να μελετήσουμε και να δεχθούμε την αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος.

Η κρατούσα αντίληψη γύρω από την παρουσία της αμαρτίας στη ζωή μας είναι κάπως έτσι: όλοι γεννιόμαστε μέσα στην αμαρτία, πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού, ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, το αίμα του Ιησού Χριστού μας καθαρίζει από πάσης αμαρτίας… Έτσι απλά, νοικοκυρεμένα τα έχουμε στο μυαλό μας, λογικά, βολικά και ησυχάζουμε.

Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε τι γίνεται με την αμαρτία στη ζωή του αναγεννημένου ανθρώπου; Υπάρχει, δεν υπάρχει, πώς αντιμετωπίζεται; Τι έγινε στην περίπτωση του Ασώτου Υιού; Γύρισε, συγχωρήθηκε, πλύθηκε, ντύθηκε πριγκιπικά, κάθισε στο τραπέζι το βασιλικό… Υπάρχει αμαρτία, πού είναι, πώς αντιμετωπίζεται; Και εδώ έχουμε κάπως εύκολη την απάντηση: ο Ιησούς Χριστός, που πλήρωσε τόσο ακριβά και μας συγχώρησε τις πολλές παλιές μας αμαρτίες, μπορεί να μας συγχωρήσει ξανά και ξανά, αφού το γνωρίζουμε όλοι ότι είμαστε ντυμένοι το ρούχο της σάρκας, της αμαρτίας, μέσα σε έναν κόσμο που διοικείται από το διάβολο. Με αυτές τις θέσεις και ερμηνείες, που είναι πολύ λογικές, καθησυχασμένοι συνεχίζουν κάποιοι το δρόμο τους, άλλοτε προσεκτικοί, άλλοτε απρόσεκτοι στο θέμα της αμαρτίας, με τον Κύριο να παραστέκεται, να κατανοεί, να συγχωρεί αδιαμαρτύρητα, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΒΙΒΛΙΚΗ ΘΕΣΗ

1. «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν δεν έχομεν, εαυτούς πλανώμεν». Αυτό είναι το πρώτο σωστό και υγιές σημείο. Από αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε όλοι. Γέννημα – θρέμμα της αμαρτίας. Όλοι μας. Ξεκινήσαμε τη ζωή μας με το ΟΧΙ στον Θεό, με μία πορεία μακριά Του και εναντίον Του, ξεκινήσαμε από τον κόσμο της αμαρτίας, της αδικίας, της ανταρσίας. Ξεκινήσαμε ακριβώς όπως ξεκίνησε ο Άσωτος Γιος, (Λουκάς ιε΄ 12-24), φύγαμε από την αγάπη Του, το θέλημά Του, την παρουσία Του στη ζωή μας. Αυτή η επιλογή για τον άνθρωπο είναι αστοχία, αδικία, αμαρτία και οδηγεί στην αιώνια απώλεια. Επομένως αν δεν ξεκινήσουμε από αυτήν την παραδοχή, η αλήθεια δεν είναι εν ημίν. Δεν λέμε την αλήθεια, δεν είμαστε στο δρόμο της αλήθειας, εαυτούς πλανώμεν. Ο Κύριος περιμένει από τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, να ομολογήσει, να παραδεχθεί κάποια στιγμή στη ζωή του ότι έχει φύγει από Εκείνον, είναι σε αδικία, είναι σε αμαρτία. Διαφορετικά, είναι πολύ καθαρά τα λόγια Του: «Εάν είπωμεν ότι δεν ημαρτήσαμεν, ψεύστην κάμνομεν αυτόν, και ο λόγος αυτού δεν υπάρχει εν ημίν.»

2. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας, και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας.» Είναι «δέσμευση» αγάπης και πιστότητας του Κυρίου. Όταν ομολογήσουμε ότι είμαστε γεννημένοι και μεγαλωμένοι μέσα στην αμαρτία, που σημαίνει ότι το συνειδητοποιήσαμε, το παραδεχόμαστε, το αναγνωρίζουμε και μετανοούμε μπροστά Του, Εκείνος είναι πιστός και δίκαιος και να μας συγχωρήσει και να μας καθαρίσει. Εδώ ανοίγει ένα πολύ σοβαρό και κρίσιμο κεφάλαιο. Εμείς έχουμε τον Θεό στη ζωή μας για να μας συγχωρεί και να ξανασυγχωρεί τις πολλές παλιές και νέες αμαρτίες μας. «Συχγωρός αμαρτιών». Αυτό είναι που κυρίως θέλουμε από τον Κύριο. Η θέση αυτή είναι πέρα για πέρα λαθεμένη και επικίνδυνη. Ο Κύριος συγχωρεί με σκοπό να καθαρίσει! Ποτέ δεν μας συγχωρεί με σκοπό να μας ξανασυγχωρήσει. Δυστυχώς στις μέρες μας η συγχώρηση έχει πολύ μεγάλη ζήτηση, ο καθαρισμός όμως ελάχιστη. Καθαρίζω σημαίνει το αφαιρώ, το εξαλείφω, το εξαφανίζω, δεν θα υπάρχει πια στη ζωή σου, δεν θα εμφανιστεί ξανά. Δεν φαίνεται να είμαστε τόσο πρόθυμοι να αποχωριστούμε « τις αγαπημένες μας αμαρτίες, τα αγαπημένα είδωλα της καρδιά μας», γι’ αυτό ίσως προτιμάμε τη συγχώρηση από τον καθαρισμό μας. Αυτή μπορεί να είναι η προσφιλής δική μας επιλογή, αλλά δεν είναι η προσφορά του Κυρίου στον αμαρτωλό άνθρωπο που μετανοεί. Η χαρά του Κυρίου είναι να μας δει λυτρωμένους, ελευθερωμένους, απαλλαγμένους από την αδικία της αμαρτίας να ζούμε για Κείνον.

Ανακεφαλαιώνουμε τα όσα μας είπε ο Κύριος για την πριν την αναγέννηση πορεία μας. Όλοι μας ξεκινάμε κάπως έτσι: Πατέρα φεύγω, έχω φύγει, δεν Σε θέλω, μ’ αρέσει ο κόσμος, ψηφίζω, επιλέγω τον κόσμο της αμαρτίας, Σου γυρίζω την πλάτη, επιλέγω να ζω εναντίον Σου… Κατόπιν έρχεται κάποια ώρα, που υψώνουμε τα μάτια μας στον Ουρανό με μετάνοια, ταπείνωση, συντριβή και λέμε: Πατέρα αμάρτησα στον Ουρανό και ενώπιόν Σου, και παραδινόμαστε στον Πατέρα, ο οποίος συγχωρεί και καθαρίζει, αναγεννά τον άνθρωπο, τον λυτρώνει από την εξουσία της αμαρτίας.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ

Στο σημείο αυτό είναι που συμβαίνει κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο, που ίσως δεν το έχουμε προσέξει. Μαζί με τη συγχώρηση, τη λύτρωση, τον καθαρισμό μας, την αναγέννηση, γινόμαστε και κοινωνοί με τον Θεό. Μπαίνουμε στον κόσμο του Θεού και έχουμε κοινά με τον Θεό (η λέξη κοινωνός προέρχεται από το κοινός, κοινά), τα σχέδιά Του, το θέλημά Του, την καρδιά Του, μία αμφίδρομη σχέση αγάπης και πίστης. Του μιλάω, μου μιλάει, Του εμπιστεύομαι, μου εμπιστεύεται, Του ανοίγω την καρδιά μου και Εκείνος μου ανοίγει τη δική Του. Ο κόσμος του Θεού γίνεται και δικός μου κόσμος. Πραγματοποιείται με θεϊκό τρόπο μια «πνευματική σύντηξη». Εκείνος μέσα μας και εμείς μέσα σε Κείνον. «Η κοινωνία δε ημών είναι μετά του Πατρός και μετά του Υιού αυτού Ιησού Χριστού». Κοινωνία με τον Θεό, κοινωνία με τον Ιησού Χριστό και «εάν περιπατώμεν εν τω φωτί, καθώς αυτός είναι εν τω φωτί, έχομεν κοινωνίαν μετ' αλλήλων», δηλαδή κοινωνία με τους άγιους λυτρωμένους πιστούς του Κυρίου. Αυτή η παρουσία του Κυρίου μέσα μας, δια της κοινωνίας, εξαλείφει τη δύναμη κυριαρχίας της αμαρτίας μέσα μας και μας χαρίζει νίκη και θρίαμβο καθημερινό.

Καταφεύγουμε στην αξιοθρήνητη θέση: Κύριε, ήμασταν αμαρτωλοί, είμαστε και όπως φαίνεται θα είμαστε…, Κύριε ξέρεις σε τι κόσμο ζούμε, Κύριε είμαστε ντυμένοι το ρούχο της σάρκας με όσα αυτό σημαίνει…, Κύριε ξέρεις τη φύση μας και την προέλευσή μας, Κύριε δείξε κατανόηση…, γιατί έχουμε χάσει τον καινούργιο κόσμο μέσα στον οποίο μας τοποθετεί η χάρη του Θεού, τον κόσμο της κοινωνίας μαζί Του. Δεν έχουμε παραλάβει και αξιοποιήσει τη μεγάλη τιμή, που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο τον πεσμένο, να μας θέλει δίπλα Του, κοινωνούς δικούς Του, κοινωνούς θείας φύσεως (Β΄ Πέτρου α΄ 4).Τώρα πια μπορεί να περνάει από μπροστά μας η αμαρτία, μπορεί να προκαλεί με τα θέλγητρά της, τις λάγνες υποσχέσεις της, τα ερεθίσματά της, αλλά η καρδιά μας έχει αγκαλιάσει το δικό Του κόσμο και η αμαρτία δεν μπορεί να μας ζυγώσει περισσότερο ούτε εμείς τη ζυγώνουμε. Τώρα πια το υλικό που κυκλοφορεί στη σκέψη μας, που υπάρχει στην καρδιά μας, είναι υλικό άγιο και δοξασμένο Ουρανού, τώρα πια τα κοινά μας είναι με τον Κύριο και όχι με την αμαρτία, γιατί η αμαρτία είναι εισβολέας, που θέλει να μπει και να εγκατασταθεί στη ζωή μας.

Κάποτε ήταν καθεστώς στη ζωή μου η αμαρτία, τώρα είναι ξένο στοιχείο, έξω από μένα, που προσπαθεί να εισβάλει μέσα μου. Τον καιρό που ξοδεύαμε τα δώρα του Κυρίου ζώντας ασώτως, η αμαρτία και εμείς ήμασταν ένα, τα κοινά μας ήταν με την αμαρτία, ο κόσμος της αμαρτίας και ο κόσμος της πονηρής μας καρδιάς ήταν ένα. Μετά ήρθε η λύτρωση. Η κοινωνία δε ημών είναι με τον Πατέρα, με τον Γιο, με τη δοξασμένη νύμφη Του, την Εκκλησία, άγια κοινωνία Πνεύματος Θεού μέσα μας και ανάμεσά μας και ο κόσμος που αγαπάμε, που ενδιαφερόμαστε, που προκρίνουμε είναι ο κόσμος των πραγμάτων του Κυρίου.

ΓΙΝΕΤΑΙ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΑΜΑΡΤΙΑ;

Το φυσιολογικό αποτέλεσμα όλων αυτών που αναφέραμε είναι το:

«Τεκνία μου, ταύτα σας γράφω διά να μη αμαρτήσητε.»

Προηγείται η θητεία στην αμαρτία, μετά η συγχώρηση, ο καθαρισμός, η αναγέννηση και ακολουθεί η θαυμάσια σχέση, η κοινωνία δε ημών είναι με τον Πατέρα, με τον Υιό, μετ’ αλλήλων, δια να μη αμαρτήσετε. Αν ακολουθήσουμε με πίστη τα σωστά βήματα, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα στη ζωή μας. Ομολογία της αμαρτίας, δηλαδή αναγνωρίζω, παραδέχομαι, ταπεινώνομαι, ζητάω έλεος και χάρη από τον Θεό τον δίκαιο, έρχομαι στον Κύριο που συγχωρεί και καθαρίζει, γίνομαι κοινωνός των δικών Του δώρων και αληθειών και η αμαρτία γίνεται πλέον ένα δυσάρεστο επεισόδιο στη μέρα μου, που τακτοποιείται άμεσα, γρήγορα, οριστικά. «Και εάν τις αμαρτήση, έχομεν παράκλητον προς τον Πατέρα, τον Ιησούν Χριστόν τον Δίκαιον· και αυτός είναι ιλασμός περί των αμαρτιών ημών, και ουχί μόνον περί των ημετέρων, αλλά και περί όλου του κόσμου.»

Ας σκεφτούμε για λίγο αυτόν τον άνθρωπο, που έχει κάθε μέρα, όλη τη μέρα κοινωνία με τον Θεό και μοιράζονται μαζί τα κοινά τους, που έχει άγια κοινωνία με τα αδέλφια του, τους γνήσιους πιστούς του Ιησού Χριστού, με αγάπη, με καθαρότητα, με καλοσύνη, σε ένα περιβάλλον που λούζεται από το φως της παρουσίας του Κυρίου, «εάν όμως περιπατώμεν εν τω φωτί, καθώς Αυτός είναι εν τω φωτί, έχομεν κοινωνίαν μετ' αλλήλων», το αποτέλεσμα αυτής της ζωής δεν μπορεί να είναι άλλο από αυτό που υπόσχεται και εγγυάται ο Κύριος, Τεκνία μου, ταύτα σας γράφω διά να μη αμαρτήσητε. Αν φαίνεται στα μάτια κάποιου αυτή η ζωή υπερβολική και άπιαστο όνειρο, υπάρχει το πρακτικό κομμάτι δοσμένο απλά στο Α΄ Ιωάννου γ΄ 6: Πας όστις μένει εν Αυτώ, δεν αμαρτάνει.Η νίκη κατά της αμαρτίας δεν είναι αποτέλεσμα προσπάθειας, τεταμένης προσοχής ή ηλικίας πνευματικής, αλλά σχέσης με τον Κύριο. Είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα της ένωσης, της ταύτισης με τον Πατέρα Θεό, με τον Ιησού Χριστό τον Κύριο.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Κάποιος πνευματικός δάσκαλος έλεγε στους μαθητές του: «Κάποτε η αμαρτία ήταν καθεστώς στη ζωή του ανθρώπου. Με την αναγέννηση γίνεται ένα δυσάρεστο επεισόδιο, ξένο, που φεύγει γρήγορα και δεν επανέρχεται.» Κάποια στιγμή με βρήκε η αμαρτία κάπως χαλαρό…, με μικρή άμυνα… και διείσδυσε μέσα στη σκέψη μου, παρασύρθηκα, έπεσα. Εάν περιπατώμεν εν τω φωτί, εάν τις αμαρτήση, μέσα στην περιοχή της άγιας κοινωνίας με τον Θεό που βρισκόμαστε υπάρχει το αίμα του Ιησού Χριστού, που καθαρίζει από κάθε αμαρτία, και «έχομεν παράκλητον προς τον Πατέρα, τον Ιησούν Χριστόν τον Δίκαιον· και αυτός είναι ιλασμός περί των αμαρτιών ημών».

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι και στην περίπτωση της αμαρτίας που την καταδικάζουμε άμεσα και εξαφανίζεται γρήγορα από τη ζωή μας, πάλι από το αίμα του Ιησού Χριστού θα ξεκινήσουμε, πάλι από το πολύτιμο αλλά και συγκλονιστικό αίμα θα περάσουμε. Μήπως έχουμε ξεχάσει το αίμα; Μήπως έχουμε συνηθίσει το αίμα και δεν μας κάνει πλέον καμία εντύπωση; Η αμαρτία ποτέ δεν είναι ασήμαντη και ανώδυνη υπόθεση. Η αμαρτία ποτέ δεν δικιολογείται εύκολα και απλά, όποια κι αν είναι, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Η αμαρτία είναι πάντα αμαρτία για τον Κύριο και μόνο με αίμα τακτοποιείται, το αίμα του Ιησού Χριστού του Δίκαιου! Ο αναγεννημένος πιστός του Χριστού στρέφει στον Κύριο με εξουσία και δύναμη πίστης και καταδικάζει άμεσα την αμαρτία του. Μόνο τότε, μόνο με αυτήν την αντιμετώπιση η αμαρτία είναι ένα δυσάρεστο περιστατικό, που διαρκεί πολύ λίγο, χωρίς ρίζες, χωρίς προεκτάσεις. Αυτή η αμαρτία, όταν συμβεί, δεν κατεβαίνει στην καρδιά, ούτε και προέρχεται από την καρδιά!

«Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού αμαρτίαν δεν πράττει, διότι σπέρμα αυτού μένει εν αυτώ· και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού.»

Έχουμε μία ανάλογη εικόνα, γνωστή σε αρκετούς από εμάς, με τον οργανισμό μας και τις διάφορες επιθέσεις των μικροβίων. Όταν υπάρχει υγεία, με την εισβολή ενός λοιμογόνου μικροοργανισμού ξυπνούν οι μηχανισμοί τής άμυνας μέσα στο σώμα μας και ξεκινά μία μάχη εξουδετέρωσής του. Θα υπάρξουν επιπτώσεις, θα εκδηλωθεί νόσος, πυρετός, κακουχία, αλλά σύντομα θα νικήσει η άμυνα του οργανισμού και θα εξουδετερώσει το μικρόβιο. Η αμαρτία είναι μία εισβολή, ένα ξένο στοιχείο στη ζωή που υπάρχει ήδη η υγεία της σωτηρίας του Ιησού Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η αιώνια ζωή. Μόνον έτσι μπορούμε να καταλάβουμε αυτά τα εδάφια της Αγίας Γραφής, που είναι και η φυσιολογία της πνευματικής ζωής του πιστού ανθρώπου:

- Ξεκίνημα από την αμαρτία,

- Ομολογία αμαρτίας και καταδίκη της,

- Ο Κύριος μας συγχωρεί, μας καθαρίζει, μας κάνει κοινωνούς θείας φύσης (Β΄ Πέτρου α΄ 4),

- Κοινωνούς δικούς Του,

- Σε έναν κόσμο λουσμένο στο φώς της αλήθειας Του,

- μΜ τον Ιησού Χριστό τον Δίκαιο παρόντα, και το αίμα Του.

Αυτός είναι ο κόσμος του αναγεννημένου, στον οποίο ανήκει πλέον. Η αμαρτία δεν έχει θέση ούτε επιρροή επάνω του, διότι σπέρμα Αυτού μένει εν αυτώ και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού. Δεν μπορεί σπέρμα του Θεού και σπέρμα της αμαρτίας να συνυπάρχουν στην ίδια καρδιά, στην ίδια ζωή. Ένα από τα δύο θα επικρατήσει. Αν η αμαρτία μείνει ακαταδίκαστη, τροφοδοτείται με νέο υλικό, κρατιέται ζωντανή, αν βγάλει ρίζες και απλώσει, θα το χάσουμε το σπέρμα του Θεού. Το ίδιο θα συμβεί και αντίστροφα.

ΑΠΛΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗΣ

Εδώ έχει θέση μία διευκρίνιση. Για ποιον πιστό άνθρωπο μιλάμε; Πώς μπορώ να ξέρω αν ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία ή όχι; Υπάρχει τρόπος να δοκιμάσω τον εαυτό μου, την πίστη μου, τη ζωή μου μπροστά στον Κύριο και να ξέρω πού πραγματικά βρίσκομαι; Η απάντηση υπάρχει πλούσια, απλή, κατανοητή, πρακτική στα ακόλουθα εδάφια ( Α΄ Ιωάννου β΄ 3-7):

«Και εν τούτω γνωρίζομεν ότι εγνωρίσαμεν Αυτόν, εάν τας εντολάς Αυτού φυλάττωμεν. Όστις λέγει, εγνώρισα αυτόν, και τας εντολάς Αυτού δεν φυλάττει, ψεύστης είναι, και εν τούτω η αλήθεια δεν υπάρχει· όστις όμως φυλάττη τον λόγον Αυτού, αληθώς εν τούτω η αγάπη του Θεού είναι τετελειωμένη. Εν τούτω γνωρίζομεν ότι είμεθα εν Αυτώ. Όστις λέγει ότι μένει εν αυτώ, χρεωστεί, καθώς Εκείνος περιεπάτησε, και αυτός ούτω να περιπατή.»

Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε ούτε ένα σχόλιο στα πιο πάνω εδάφια. Μας δίνει ο Κύριος έναν ασφαλή και εύχρηστο δείκτη, σαν αυτόν που μετράμε το σάκχαρο στο σπίτι μας, μόνοι μας, για να γνωρίζουμε αν θα απολαύσουμε ή όχι αυτή τη ζωή της καθολικής νίκης κατά της αμαρτίας και του διαβόλου, τη ζωή της απουσίας της αμαρτίας από την καινούργια μας ζωή.

Μετά από όλα όσα είπαμε, ίσως κάποιος σχολιάσει ότι έχει ακόμα πρόβλημα με την αμαρτία, νικιέται, πέφτει, φοβάται, υποφέρει… Θα τον πήγαινα σε μια άλλη περιοχή, έξω από την περιοχή της αμαρτίας. Μίλησέ μου για την κοινωνία σου με τον Θεό, με τον Ιησού Χριστό τον Δίκαιο, με το άγιο σώμα των πιστών Του. Μίλησέ μου για τα κοινά σου με τον Κύριο, μίλησέ μου για την ποιότητα και το βάθος της προσωπικής σου σχέσης με το πρόσωπό Του. Από κει θα καταλάβεις γιατί αντί να νικάς νικιέσαι, αντί να εξουσιάζεις την αμαρτία σε εξουσιάζει ακόμα, αντί να ζεις μια ανέφελη ζωή με τον Ιησού Χριστό λυτρωμένος, καθαρισμένος και να προοδεύεις, ακόμα υποφέρεις ανάμεσα στους φαύλους κύκλους πέφτω, σηκώνομαι, ζητάω συγνώμη, ξαναπέφτω, ξανασηκώνομαι, ξαναζητάω συγνώμη… Μία πολύ όμορφη εικόνα και συνάμα μεγάλη αλήθεια: έχουμε εμείς εξουσία επάνω στην αμαρτία ή η αμαρτία έχει εξουσία επάνω μας; Ποιος ορίζει ποιον; Ποιος εξουσιάζει ποιον; Εξαρτάται εντελώς από εμάς! Άλλωστε είναι τόσο ξεκάθαρο το μέρος μας και η ευθύνη μας απέναντι του Θεού στο θέμα της αμαρτίας:

Εξεύρομεν ότι πας ο γεννηθείς εκ του Θεού δεν αμαρτάνει, αλλ' όστις εγεννήθη εκ του Θεού φυλάττει εαυτόν, και ο πονηρός δεν εγγίζει αυτόν. (Α’ Ιωάνν. ε’ 18)

Προσέχεις να μη βραχείς, προσέχεις τις λάσπες να μη λερωθείς, προσέχεις πού και πώς ξοδεύεις τα λεφτά σου, προσέχεις τα μάτια σου πού κοιτάνε, τα αφτιά σου τι ακούνε, προσέχεις να μην περάσεις με κόκκινο… Όταν έχεις αγκαλιάσει ένα στόχο πολύτιμο, μοναδικό, κάνεις το παν για να τον πετύχεις, για να είσαι συνεπής!

Πνευματικά